Wirus Ebola

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
wirus Ebola
Ebola virus em.png
wirus Ebola
Systematyka
Rodzina Filowirusy
Cechy wiralne
Rezerwuar niektóre małpy
Wywoływane choroby Gorączka krwotoczna Ebola

Wirus Ebolawirus wywołujący gorączkę krwotoczną Ebola. Nazwa pochodzi od rzeki Ebola w północnej części Demokratycznej Republiki Konga, w której pobliżu odnotowano pierwsze przypadki choroby wywołanej tym wirusem.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Materiał genetyczny stanowi jednoniciowe antysensowne RNA. Podobnie jak wirus Marburg przypomina poskręcaną pałeczkę, ale wykazuje odmienność antygenową. Ebola zbudowana jest z 7 białek, z których nie przebadano jeszcze 4, a co najmniej jedno z nich jest odpowiedzialne za supresję (spowolnienie) działania układu immunologicznego.

Patogenność[edytuj | edytuj kod]

Wirusy te są przyczyną poważnych i trudnych w leczeniu, występujących endemicznie na obszarze Afryki gorączek krwotocznych Ebola (VHF). Najwięcej ofiar pochłonęła trwająca obecnie epidemia w Afryce Zachodniej (2014).

Zakaźność, drogi szerzenia i rezerwuar[edytuj | edytuj kod]

Do zakażenia dochodzi na drodze kropelkowej, pośredniego i bezpośredniego kontaktu (z czego te dwa ostatnie mają największe znaczenie). Najpoważniej zazwyczaj kończą się zakażenia wśród służb medycznych, które nastąpiły na skutek kontaktu z płynami ustrojowymi i kałem.
Rezerwuar stanowią chorzy ludzie, prawdopodobnie także świnie, gryzonie i niektóre gatunki małp.

Odporność populacji[edytuj | edytuj kod]

Występuje powszechna wrażliwość. Prace nad szczepionką trwają. Wykryto przeciwciała u niektórych badanych pacjentów.

Zastosowania filowirusów jako broni biologicznej[edytuj | edytuj kod]

Wirus gorączki krwotocznej Ebola jest wymieniany w kategorii A jako jeden z najgroźniejszych czynników o wysokim potencjale bioterrorystycznym. Nigdy nie były użyte na polu walki, choć badania nad tym były prowadzone (szczególnie przez ZSRR[potrzebne źródło]). Obecnie ich znaczenie jako broni B jest wątpliwe, ze względu na szczególne tendencje wirusa do samoograniczania swojego rozszerzania (duża śmiertelność i gwałtowny przebieg). Poza tym jedną z trudności przy wykorzystaniu Eboli jako broni biologicznej jest problem z uzyskaniem wirusa. Podobna sytuacja dotyczy wirusa Marburg, który charakteryzuje się jednak znacznie mniejszą wirulencją.

Wrażliwość na czynniki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wirusy te wrażliwe są na promieniowanie jonizujące, światło słoneczne (promienie UV), temperaturę powyżej 60 °C oraz powszechnie dostępne chemiczne środki do dezynfekcji (fenol, alkohol metylowy).

Historia odkrycia[edytuj | edytuj kod]

Odkryty w 1976 r. w czasie epidemii w Zairze (ognisko znajdowało się prawdopodobnie koło rzeki Ebola, dlatego też tak nazwano wirus) i Sudanie (w Zairze wykazywał większą wirulencję i śmiertelność).

Szczepionka[edytuj | edytuj kod]

W lutym 2008 roku doniesiono, że przeprowadzono pomyślne testy na małpach. Zwiększa to szansę odkrycia szczepionki skutecznej dla ludzi, nad którą naukowcy pracują od 2009 roku[1].

Ebola w literaturze i filmie[edytuj | edytuj kod]

Szczególnie wirus Ebola i gorączka krwotoczna, którą wywołuje, są tematem filmów science-fiction (podobnie jak w przypadku wirusa Machupo).
Wirus ten jest też tematem głównym filmu Johna Murlowskiego Wirus. W swojej powieści Dekret Tom Clancy opisuje atak biologiczny na Stany Zjednoczone przy użyciu wirusa Ebola. Tematykę walki z Ebolą porusza również Robin Cook w Epidemii.

Wirus w nieco zmodyfikowanej postaci pojawia się także w grze Crysis 2. Jedna z misji ratunkowych w grze Emergency 2 polega na uratowaniu miasta przed trzema małpami, z których jedna jest nosicielem wirusa.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]