Wirus Marburg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
wirus Marburg
Marburg virus.jpg
wirus Marburg
Systematyka
Rodzina Filowirusy
Cechy wiralne
Kwas nukleinowy niezakaźny[potrzebne źródło]
Rezerwuar niektóre małpy
Wywoływane choroby Gorączka krwotoczna

Marburgwirus wykryty po raz pierwszy w Niemczech.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Materiał genetyczny stanowi jednoniciowe nonsensowne RNA. Podobnie jak wirus Ebola, charakteryzuje go ta sama morfologia (wygląda jak poskręcana pałeczka), ale w przeciwieństwie do niej ma inne antygeny.

Patogenność[edytuj | edytuj kod]

Wirusy te są przyczyną poważnych i trudnych w leczeniu, występujących endemicznie na obszarze Afryki gorączek krwotocznychchoroby marburskiej.

Zakaźność, drogi szerzenia i rezerwuar[edytuj | edytuj kod]

Do zakażenia dochodzi na drodze kropelkowej, pośredniego i bezpośredniego kontaktu (z czego te dwa ostatnie mają największe znaczenie). Najpoważniej zazwyczaj kończą się zakażenia wśród służb medycznych, które nastąpiły na skutek kontaktu z płynami ustrojowymi i kałem.

Rezerwuar stanowią chorzy ludzie, prawdopodobnie także gryzonie i niektóre gatunki małp.

Odporność populacji[edytuj | edytuj kod]

Występuje powszechna wrażliwość. Prace nad szczepionką trwają. Wykryto przeciwciała u niektórych badanych pacjentów.

Zastosowania jako broni biologicznej[edytuj | edytuj kod]

Wirus ten nie jest tak samo śmiertelny jak Ebola, więc jego użycie jest bardziej wątpliwe. Poza tym duże trudności sprawia pozyskanie wirusa.

Wrażliwość na czynniki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wirusy te wrażliwe są na promieniowanie jonizujące, światło słoneczne (promienie UV), temperaturę powyżej 60°C oraz powszechnie dostępne chemiczne środki do dezynfekcji (fenol, alkohol metylowy).

Historia odkrycia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze udokumentowane zachorowania miały miejsce w roku 1967 w Marburgu i Frankfurcie nad Menem (RFN) oraz Belgradzie (Jugosławia). Źródłem wirusa były koczkodany zielone (Cercopithecus aethiops) przywiezione z Ugandy. Do zakażenia doszło u osób, które opiekowały się małpami lub preparowały ich tkanki (nerki do celów hodowli komórkowej). Wystąpiło 25 przypadków pierwotnych (siedem zakończyło się zgonem) i sześć przypadków wtórnych zakażeń od chorych ludzi (w wyniku bezpośredniego kontaktu, zwykle z krwią). Zmarło 7 chorych.[potrzebne źródło]

W kwietniu 2005 nieznana dotąd odmiana tego wirusa pojawiła się w prowincji Uige w Angoli. Zmarły co najmniej 244 osoby.

Filowirusy w literaturze i filmie[edytuj | edytuj kod]

Marburg nie jest opisywany tak często jak Ebola, którą charakteryzuje znacznie większa wirulencja.