Wirus różyczki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wirus różyczki
Rubella virus TEM B82-0203 lores.jpg
Obraz wirionów wirusa różyczki uzyskany za pomocą transmisyjnego mikroskopu elektronowego
Systematyka
Rodzina Togaviridae
Nazwa systematyczna
Rubella virus
Cechy wiralne
Skrót RUBV
Kwas nukleinowy RNA
Liczba nici 1
Polaryzacja kwasu nukleinowego dodatnia
Osłonka obecna, zawiera hemaglutyninę
Nagi kwas nukleinowy zakaźny/niezakaźny
Wywoływane choroby różyczka

Wirus różyczkiwirus, jedyny przedstawiciel rodzaju Rubivirus, należy do rodziny Togaviridae, ale nie do rodzaju Arboviridae, do którego należą pozostałe Togaviridae. Zakaża różne gatunki naczelnych i innych ssaków, u człowieka wywołuje różyczkę.

Epidemiologia[edytuj | edytuj kod]

Wirus różyczki jest rozpowszechniony na całym świecie. Przeglądy serologiczne pokazują, że obecnie w Europie ponad 70% kobiet posiada IgG przeciwko antygenom różyczki. Przed wprowadzeniem obowiązkowych szczepień obserwowano stosunkowo częste epidemie wśród dzieci w wieku szkolnym. Ostatnie ogniska epidemiczne odnotowano w latach siedemdziesiątych. Choroba występuje zwykle późną zimą lub wczesną wiosną, przenoszona jest wyłącznie drogą kropelkową.

Charakterystyka biologiczna[edytuj | edytuj kod]

Wirus różyczki jest stosunkowo łatwy w hodowli na różnych liniach komórkowych, w niektórych (np. linii Vero lub komórkach nerki królika) wywołuje efekt cytopatyczny. Zakażenie komórki sprawia, że staje się ona niewrażliwa na infekcję innymi wirusami. Znany jest tylko jeden serotyp wirusa.

Obraz kliniczny[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Różyczka.

Różyczka jest zazwyczaj łagodną chorobą gorączkową, przebiegającą z delikatną plamisto-grudkową wysypką podobną do odrowej. Chorobie towarzyszy powiększenie węzłów chłonnych za uszami oraz niekiedy bóle stawowe, które częstsze są u dziewcząt. Objawy ujawniają się po różnie długim okresie wylęgania, trwającym zazwyczaj 12 do 23 dni.
Możliwe powikłania dotyczą stawów (występujące zwykle u kobiet wędrujące zapalenie stawów), układu krwiotwórczego (małopłytkowość lub skaza krwotoczna) oraz układu nerwowego (rzadko występujące zapalenie mózgu cechujące się wysoką śmiertelnością). Różyczka najgroźniejsza jest dla kobiet w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze kiedy zakażenie jest czynnikiem ryzyka wystąpienia ciężkich wad wrodzonych płodu.

Odpowiedź immunologiczna[edytuj | edytuj kod]

Swoiste IgM pojawiają się kilka dni po zakażeniu i ich poziom obniża się do niewykrywalnego w przeciągu kilku tygodni lub miesięcy. Ich szybkie pojawienie się w surowicy jest wykorzystywane w diagnostyce. IgG pojawiają się później niż IgM, ale w przeciwieństwie do nich mogą utrzymywać się w surowicy latami, co zwykle zapewnia dożywotnią odporność na zakażenie. W przypadku zakażenia wtórnego nie występuje wiremia, nie jest też ono groźne dla rozwijającego się płodu.

Diagnostyka[edytuj | edytuj kod]

Immunoprofilaktyka[edytuj | edytuj kod]

Szczepienie przeciwko wirusowi różyczki jest obowiązkowe w 13-14 miesiącu życia oraz w 10 roku życia (dawka przypominająca). Stosuje się szczepionkę żywą atenuowaną, skojarzoną ze szczepieniami odrze i śwince. Przeciwwskazaniami są:

  • wczesny okres ciąży (kobietom nie zaleca się zachodzenia w ciążę w miesiąc przed i miesiąc po szczepieniu)
  • upośledzona odporność lub immunosupresja
  • choroba gorączkowa
  • uczulenie na jeden ze składników szczepionki

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gabriel Virella: Mikrobiologia i choroby zakaźne. Wrocław: Urban & Partner, 2000. ISBN 0-683-06235-2.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.