Wish You Were Here

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy albumu muzycznego. Zobacz też: Wish You Were Here (utwór grupy Pink Floyd).
Wish You Were Here
Okładka albumu
Album studyjny grupy Pink Floyd
Wydany 15 września 1975
Nagrywany styczeńlipiec 1975
Gatunek rock progresywny
Długość 44:28
Wytwórnia Harvest Records, Columbia Records
Producent Pink Floyd
Oceny
Płyta po płycie

Wish You Were Here – album brytyjskiej grupy rockowej Pink Floyd. Nagrany pomiędzy styczniem a lipcem 1975, wydany 15 września tego samego roku.

Wstęp[edytuj | edytuj kod]

Album jest w dużej mierze hołdem złożonym byłemu gitarzyście i autorowi większości ówczesnych tekstów, Sydowi Barrettowi. Jego choroba psychiczna i niekonsekwentne postępowanie uniemożliwiłby dalsze współtworzenie zespołu po albumie A Saucerful of Secrets. W pierwszych planach Wish You Were Here miało zawierać trzy utwory, które zespół grał przez ostatnie dwa lata na koncertach: "Shine On", "Gotta Be Crazy" i "Raving and Drooling". "Shine On" przetrwało jako "Shine On You Crazy Diamond", lecz Roger Waters postanowił nie nagrywać jeszcze pozostałych dwóch, które doczekały się zarejestrowania w studio pod nazwami "Dogs" i "Sheep" na albumie "Animals". Ich miejsce Waters zastąpił utworami opisującymi obecny stan zespołu (utwór tytułowy) i karykaturującymi negatywne strony świata muzycznego ("Welcome to the Machine" oraz "Have a Cigar").

Wish You Were Here był również pierwszym albumem Pink Floyd wydanym z nową wytwórnią płyt Columbia Records (wszędzie oprócz Europy, gdzie pozostali z EMI), z którą podpisali kontrakt na milion dolarów po spektakularnym sukcesie Dark Side of the Moon. Układ z Columbia Records dał zespołowi pełną kontrolę oraz pełne prawa autorskie do ich nagrań (każdy album Pink Floyd, począwszy od Wish You Were Here był zastrzeżony dla Pink Floyd Music Ltd, Pink Floyd (1987) Ltd lub dla poszczególnych członków zespołu).

Podczas tworzenia albumu napięcie w zespole widocznie rosło. Dark Side of the Moon okazał się ogromnym sukcesem, wynosząc Pink Floyd z powrotem w centrum uwagi. Członkowie zespołu byli zaniepokojeni tak wysoko postawioną poprzeczką, zastanawiali się czy kiedykolwiek jeszcze nagrają równie dobry album. Wish You Were Here był także ostatnim albumem, na którym w komponowaniu brał udział Richard Wright do czasu The Division Bell z 1994 roku i właściwie ostatnim, podczas nagrywania którego cały zespół brał aktywny udział w jego tworzeniu. Zdenerwowany Waters wzmocnił swój nacisk na twórczość zespołu, co w połączeniu z jego narastającą presją i wrogością doprowadziło do rozłamu w zespole.

Opracowanie graficzne[edytuj | edytuj kod]

Budynki studia Warner Bros, które były tłem fotografii na okładce

Opakowanie pierwszego wydania winylowego miało być anonimowe, całe czarne. Nie podobało się to wytwórniom muzycznym, dodano więc nalepkę przedstawiającą nazwę zespołu i uścisk dwóch mechanicznych dłoni, a w tle zawierającą ilustracje czterech żywiołów. Pod tym niepozornym przykryciem znajdowała się właściwa okładka: uścisk dłoni płonącego człowieka na tle hal filmowych.

Wizyta Barretta w studiu[edytuj | edytuj kod]

Według książki Saucerful of Secrets: The Pink Floyd Odyssey, Syd Barrett pojawił się w studiu w środku sesji nagraniowej. Było to 5 czerwca 1975 roku, właśnie nagrywane były chórki do "Shine On You Crazy Diamond". Był to także dzień ślubu Davida Gilmoura z jego pierwszą żoną, Ginger. Barrett przybył do studia niezapowiedzianie, a przytył tak, że niektórzy go nie rozpoznali. Był także całkowicie ogolony, łącznie z brwiami (aluzja do tego miała miejsce w The Wall). Jerry Shirley wziął go za członka sekty Hare Krishna. Reszta była bliska płaczu: Waters wyznał później, że uronił łzy. Zagrali dla niego jakiś utwór (Mason powiedział, że nie pamięta jaki, jednak wspomina że mogło to być "Shine On You Crazy Diamond"). Kiedy skończyli, Syd siedział bez ruchu. Kiedy ktoś zaproponował, żeby zagrali to ponownie, Barrett zapytał jaki jest sens w graniu ponownie tego, co przed chwilą słyszeli. Zagrali mu również "Wish You Were Here" i zapytali, co o tym sądzi, na co odparł: "Brzmi trochę staro". Zapytał jednocześnie, czy jest coś, co mógłby dla nich zrobić i oświadczył, że jeśli będzie potrzebny, jest pod ręką. Później tego samego dnia Phil Taylor, jeden z techników zespołu, widział Syda szukającego kogoś, kto podwiózłby go do domu. Unikając niezręcznej sytuacji, Taylor, by pozostać niezauważonym, schylił się w swoim samochodzie, gdy Syd przechodził obok. Nie wiadomo jak Barrett wrócił do domu. Przed tym wydarzeniem nie był widziany przez członków zespołu od 5 lat, nie był też widziany po tym wydarzeniu. Aby upamiętnić tę wizytę, Rick Wright cicho i delikatnie zagrał refren utworu "See Emily Play" w końcowych sekundach albumu.

W czerwcu 2006 w wywiadzie dla nowojorskiej stacji radiowej, krótko przed śmiercią Barretta, Gilmour wspomniał, że nie rozmawiał z nim od 1975 roku.

Doniesienia prasowe[edytuj | edytuj kod]

W roku 1998 czytelnicy magazynu "Q" w głosowaniu na album wszech czasów wybrali Wish You Were Here trzydziestym czwartym.

W 2003 album został sklasyfikowany na 209. miejscu listy 500 albumów wszech czasów magazynu Rolling Stone[3]. Co ciekawe, dwadzieścia osiem lat wcześniej magazyn nie zostawił suchej nitki na tym albumie. Recenzent Ben Edmonds napisał w numerze z 6 października 1975: "Pasja jest wszystkim, czego Pink Floyd jest pozbawiony".

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

Nr Tytuł Długość
1. "Shine on You Crazy Diamond, Parts I-V" (Gilmour/Waters/Wright) 13:34
2. "Welcome to the Machine" (Waters) 7:31
3. "Have a Cigar" (Waters) 5:08
4. "Wish You Were Here" (Gilmour/Waters) 5:34
5. "Shine on You Crazy Diamond, Parts VI-IX" (Gilmour/Waters/Wright) 12:31

W różnych reedycjach pierwszy i ostatni utwór są też traktowane jako Part I i Part II.

Twórcy[edytuj | edytuj kod]

oraz

Single[edytuj | edytuj kod]

  • "Have a Cigar"/"Welcome To the Machine" – Columbia 3-10248; wydany 15 X 1975
  • "Wish You Were Here"

Przypisy