Witka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Witka
Witka
Witka
Lokalizacja Europa
 Czechy
 Polska
Źródło Góry Izerskie
847 m n.p.m.
50°50′36″N 15°16′27″E/50,843333 15,274167
Ujście Nysa Łużycka
Radomierzyce
51°02′59″N 14°57′51″E/51,049722 14,964167
Długość 51,9 km
Powierzchnia zlewni 331 km²
Największe dopływy Bílý potok, Koci Potok
Rzeki Europy

Witka (czes. Smědá, niem. Wittig) – rzeka w Czechach i w Polsce o długości 51,9 km (w granicach Polski – 5,9 km) i powierzchni dorzecza 331 km² (w granicach Polski – 60 km²), prawy dopływ Nysy Łużyckiej.

Rzeka wypływa z trzech potoków źródliskowych w Górach Izerskich: Bílá Smědá, Černá Smědá, Hnědá Smědá, w Czechach. Za główny potok źródliskowy uważa się Bílá Smědá wypływający z torfowisk między Smiedawską Górą a Izerą. Od wsi Ostróżno do ujścia potoku Boreczek jest rzeką graniczną, przepływa przez Jezioro Witka, a do Nysy Łużyckiej uchodzi we wsi Radomierzyce tuż obok pałacu.

Końcowy odcinek rzeki w granicach Czech tworzy rezerwat przyrody Meandry Smědé (meandry Witki) chroniący naturalny krajobraz doliny rzecznej, bogatą roślinność zakoli oraz podmokłe lasy łęgowe.

Polską nazwę Witka wprowadzono urzędowo zarządzeniem w 1951 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Wittig[1].

Dopływy[edytuj | edytuj kod]

prawe:

lewe:

Ważniejsze miejscowości nad Witką: Hejnice, Lužec, Raspenava, Frýdlant, Spytków, Niedów, Radomierzyce.

Przypisy

  1. Zarządzenie nr 115 Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 1951 r. ws. przywrócenia i ustalenia urzędowych nazw rzecznych śląskiej części dorzecza Odry i Łaby (M.P. z 1951 r. Nr 62, poz. 825, s. 827)