Witold Bieńkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Witold Bieńkowski
Data urodzenia 1906
Data śmierci 1965
Poseł na Sejm Ustawodawczy
Przynależność polityczna Katolicko-Społeczny Klub Poselski
Okres urzędowania od 4 lutego 1947
do 4 sierpnia 1952

Witold Bieńkowski, ps. Wencki (19061965) – polski polityk i publicysta, oficer kontrwywiadu Armii Krajowej, członek Wydziału Spraw Wewnętrznych i kierownik Referatu Żydowskiego Delegatury Rządu na Kraj, poseł na Sejm Ustawodawczy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W okresie międzywojennym publicysta "Ilustrowanego Kuriera Codziennego" i "Głosu Narodu". W czasie II wojny światowej współzałożyciel w 1941 Frontu Odrodzenia Polski. Jeden z założycieli i czołowych działaczy Rady Pomocy Żydom "Żegota" od 1942. Od 1943 kierownik Referatu Żydowskiego w Departamencie Spraw Wewnętrznych Delegatury Rządu na Kraj. Wraz z Władysławem Jamonttem był inicjatorem zabójstwa szefa Wydziału Informacji Biura Informacji i Propagandy Armii Krajowej Jerzego Makowieckiego i jego zastępcy Ludwika Widerszala, zleconego grupie Sudeczki.

Aresztowany w 1944 przez NKWD, w 1945 zbiegł z obozu w Rembertowie. Nawiązał kontakt z Bolesławem Piaseckim, który umożliwił mu działalność jawną. Według zeznań płk. Józefa Światły, ujawnionych przez Radio Wolna Europa, miał być on agentem NKWD, prowadzonym przez gen. Iwana Sierowa.

W latach 1945–1947 był redaktorem naczelnym tygodnika "Dziś i Jutro". Poseł na Sejm Ustawodawczy w latach 1947–1952. Członek Katolicko-Społecznego Klubu Poselskiego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]