Witold Biernawski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Witold Franciszek Marian Biernawski (ur. 2 grudnia 1898 w Sosnowicach, zm. 30 czerwca 1957 w Krakowie) – polski inżynier i wykładowca, poseł na Sejm PRL I kadencji (1952–1956).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grób inż. Witolda Biernawskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Przed wybuchem I wojny światowej uczył się w szkole handlowe w Moskwie. W 1915 wraz z rodziną wyjechał do Smoleńska, później wrócił do Moskwy, gdzie w 1917 wziął udział w rewolucji październikowej. W latach 1917–1918 pracował w Ludowym Komisariacie Spraw Wewnętrznych Rosji Radzieckiej.

W 1918 powrócił do Polski. Kontynuował studia na Politechnice Warszawskiej (wcześniej kształcił się w Niżnym Nowogrodzie), podjął również naukę na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego, na którym w 1929 uzyskał absolutorium z prawami nauczania przedmiotów ścisłych. W 1932 został absolwentem Politechniki ze stopniem inżyniera-mechanika, po czym podjął pracę na tej uczelni w charakterze asystenta Zakładu Obróbki Metali Politechniki Warszawskiej (od 1938: adiunkta). Zajmował się teorią skrawania. Był również zatrudniony w Centralnym Laboratorium Państwowych Wytwórni Uzbrojenia, gdzie opracował kilka prototypowych przyrządów kontrolno-pomiarowych, m.in. gładkościomierz. W 1934 wziął udział w pierwszej polskiej wyprawie na Spitsbergen, podczas której polscy naukowcy opracowali mapy geologiczne północno-zachodniej części Ziemi Torella. Nazwiskiem Biernawskiego nazwano lodowiec na Spitsbergenie[1].

W okresie II wojny światowej był zaangażowany w tajne nauczanie szczebla wyższego (na Kursach Kreśleń Technicznych Politechniki Warszawskiej). Był więziony na Pawiaku. W 1945 powrócił do pracy naukowej, stając na czele Katedry Mechanicznej Obróbki Metali Akademii Górniczej (w 1947 pełnił obowiązki prodziekana, od 1948 prorektora). Następnie (do końca życia) sprawował funkcję dyrektora Instytutu Naukowo-Badawczego Obrabiarek i Obróbki Skrawaniem. Był członkiem korespondentem PAN.

W 1952 uzyskał mandat posła na Sejm PRL I kadencji w okręgu Chrzanów. Był członkiem Komisji Budżetowej oraz Przemysłowej (jako wiceprzewodniczący).

Odznaczony Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi. W 1972 został patronem Zespołu Szkół Zawodowych Świebodzinie[2].

W 1949 Prezydent RP Bolesław Bierut nadał mu Orderem Sztandaru Pracy I klasy.[3]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Teoria obróbki metali skrawaniem, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1956

Przypisy

  1. Lodowiec Biernawskiego (77°15'N - 16°00'E). Jest położony w północnej partii Gór Piłsudskiego.
  2. Historia szkoły
  3. Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 lipca 1949 r. w sprawie nadania Orderu "Sztandar Pracy", Monitor Polski, 1950 nr 6 poz. 58

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]