Witold Orłowski (ekonomista)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Witold Orłowski
Witold Orłowski
Data i miejsce urodzenia 1962
Łódź
Zawód ekonomista
Tytuł profesor nauk ekonomicznych
Alma Mater Uniwersytet Łódzki
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Witold Orłowski w Wikicytatach
Witold Orłowski (w środku) z Jerzym Żyżyńskim i Elżbietą Mączyńską podczas konferencji w Akademii Leona Koźmińskiego (2014)

Witold Maciej Orłowski (ur. 1962 w Łodzi) – polski ekonomista, profesor, wykładowca ekonomiczny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia ekonomiczne na Uniwersytecie Łódzkim, kształcił się następnie w Harvard University. W 1992 uzyskał stopień naukowy doktora na Wydziale Ekonomiczno-Socjologicznym UŁ, habilitował się w 1997 na Wydziale Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego. W 2007 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk ekonomicznych. Specjalizuje się w zakresie ekonometrii stosowanej i makroekonomii.

W latach 90. pracował w Biurze ds. Integracji Europejskiej i Banku Światowym. Był członkiem Rady Makroekonomicznej, doradcą ekonomicznym wicepremiera Leszka Balcerowicza oraz doradcą głównego negocjatora członkostwa Polski w Unii Europejskiej Jana Kułakowskiego. W latach 2002–2005 pełnił funkcję szefa zespołu doradców ekonomicznych prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego. W 2006 został głównym doradcą ekonomicznym firmy PricewaterhouseCoopers. Prowadzi działalność naukową m.in. jako profesor i dyrektor Szkoły Biznesu Politechniki Warszawskiej. W latach 2009–2010 wchodził w skład Narodowej Rady Rozwoju przy prezydencie Lechu Kaczyńskim oraz w skład Rady Gospodarczej przy premierze Donaldzie Tusku. W 2011 Witold Orłowski został powołany na stanowisko Specjalnego Doradcy Komisji Europejskiej ds. Budżetu

Jest wiceprzewodniczącym rady powierniczej Muzeum Narodowego w Warszawie, przewodniczącym kapituły nagrody „Orły Rzeczpospolitej”. W 1998 otrzymał Nagrodę Banku Handlowego w Warszawie SA za szczególne osiągnięcia w zakresie myśli teoretycznej w sferze ekonomii i finansów za książkę Droga do Europy. Jest autorem licznych publikacji naukowych oraz artykułów publicystycznych.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2005)[1]. Jest bratem Tomasza Orłowskiego.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Droga do Europy. Makroekonomia wstępowania do Unii Europejskiej, Instytut Europejski, Łódź, 1998
  • Optymalna ścieżka do euro, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 2004
  • Stulecie chaosu. Alternatywne dzieje XX wieku, Open Wydawnictwo Naukowe i Literackie, Warszawa 2007
  • Świat, który oszalał czyli poradnik na ciekawe czasy, Wyd. Agora, Warszawa 2008
  • W pogoni za straconym czasem. Wzrost gospodarczy w Europie Środkowo-Wschodniej, PWE, Warszawa 2010
  • Świat do przeróbki. Spekulanci, bankruci, giganci i ich rywale, Agora, Warszawa 2011

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]