Witold Urbanowicz (malarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy krakowskiego malarza. Zobacz też: Witold Urbanowicz - ksiądz pallotyn i malarz.

Witold Urbanowicz (ur. 1931 w Oszmianie, woj. Wileńskie, zm. 2 grudnia 2013 w Krakowie) – krakowski malarz. Po wojnie w latach 1950-56 studiował na ASP w Krakowie. Był uczniem profesorów: Zygmunta Radnickiego, Zbigniewa Pronaszki, Czesława Rzepińskiego i Jonasza Sterna. Urbanowicz wystawiał po raz pierwszy pod patronatem Marii Jeremy, Jonasza Sterna i Tadeusza Kantora z grupą przyjaciół którą współtworzyli: Barbara Kwaśniewska, Julian Jończyk, Janusz Tarabuła, Jerzy Wroński. Potem dołączyła do nich Danuta Urbanowicz. Do młodych artystów przylgnęły nazwy "Grupa Pięciu" i "Grupa Nowohucka". Pod koniec lat 50. to właśnie oni współtworzyli jedno z najciekawszych zjawisk sztuki powojennej jakim było malarstwo materii. Po wystawie w galerii Krzysztofory i w Nowej Hucie (1960 rok), zostali przyjęci do Grupy Krakowskiej w 1961 r. Od 1958 do 1963 r. Witold Urbanowicz tworzy oryginalne obrazy-dziś najwyżej cenione. W 1963/64 wyjechał do Paryża i po powrocie do kraju rozpoczął nowy cykl obrazów inspirowany surrealizmem.

Wraz z kolegami plastykami wykonał wiele polichromii w kościołach, m.in.:

W latach 1972-74 Witold Urbanowicz pracował jako wykładowca na ASP w Krakowie. Następnie prowadził pracownie rysunku i malarstwa na UMCS w Lublinie (1972-1981). Był też wykładowcą w filii Uniwersytetu Śląskiego w Cieszynie.

Udział w około 200 wystawach zbiorowych w kraju i za granicą, m.in. w Austrii, Czechosłowacji, Rosji, Ukrainie, Łotwie, Turcji, Danii, Holandii, Anglii, Francji, Niemczech, USA. Jego prace znajdują się w zbiorach: Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Narodowego w Kielcach, Muzeum Śląskiego w Katowicach, Muzeum Narodowego w Szczecinie, Muzeum Okręgowego w Bydgoszczy, Muzeum Okręgowego w Białymstoku. Mieszkał i pracował w Krakowie.

Najważniejsze wystawy indywidualne[edytuj | edytuj kod]