Wittgenstein (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wittgenstein
Gatunek biograficzny,
dramat
Data premiery Ziemia 1993
brak dystrybucji w Polsce
Kraj produkcji  Wielka Brytania
Język angielski
Czas trwania 75 minut
Reżyseria Derek Jarman
Scenariusz Ken Butler
Terry Eagleton
Derek Jarman
Muzyka Jan Latham-Koenig
Maurice Ravel
Zdjęcia James Welland
Scenografia Annie La Paz
Kostiumy Sandy Powell
Montaż Budge Tremlett
Produkcja Tariq Ali
Takashi Asai
Ben Gibson
Eliza Mellor

Wittgensteinbrytyjski biograficzny film fabularny z 1993 r., w reżyserii Dereka Jarmana.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Treść[edytuj | edytuj kod]

Film opowiada o życiu austriackiego filozofa Ludwiga Wittgensteina. Stworzony jest w estetyce teatralnej, w której bardzo wiele miejsca poświęcono słowu, i to nie tylko dialogom, ale i monologom, wygłaszanym m.in. przez zielonego Marsjanina, którego filozof spotyka na swej drodze.

Film przedstawia dzieciństwo Ludwiga, czas jego studiów, ochotniczego uczestnictwa w pierwszej wojnie światowej, pobyt na wsi austriackiej, gdzie uczył dzieci w szkole podstawowej, wyjazd do Związku Radzieckiego, gdzie chciał pracować jako robotnik, okres nauczania w Cambridge, odcięcia się od świata w Norwegii. Opowiada również o spotkaniach z Bertrandem Russellem, z Johnem M. Keynesem, trudność, z jaką w purytańskiej Wielkiej Brytanii Wittgenstein przeżywał – i jednocześnie zwalczał – swoją orientację homoseksualną. Obok elementów biograficznych, film pełen jest cytatów z tekstów filozofa, które pozwalają nie tylko na poznanie choćby znikomej części jego dzieła, ale dają również pewne pojęcie o tym, w jaki sposób Wittgenstein postrzegał swoją pracę filozoficzną, i jak odpowiedzialny był za wszystko, co mówi.

Ważne miejsce w filmie Jarmana – jak i w życiu samego Wittgensteina – zajmuje sztuka filmowa jako taka. Ulubioną rozrywką Wittgensteina, obok czytania powieści kryminalnych, było chodzenie do kina, gdzie siadał w pierwszym rzędzie, by móc całkowicie wejść w klimat tego, co widział. Był on jednak przekonany, że Brytyjczycy nie potrafią zrobić przyzwoitego filmu, wolał wówczas produkcje amerykańskie (westerny i melodramaty). Jego ulubioną aktorką była Betty Grable (znana m.in. z The Gay Divorcee Marka Sandricha).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]