Wiaczesław Prokopowycz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Wjaczesław Prokopowycz)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wiaczesław Prokopowycz
Coin of Ukraine Prokopovych R.jpg
Wiaczesław Prokopowycz na monecie Ukrainy
Data i miejsce urodzenia 22 czerwca 1881
Kijów, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 7 czerwca 1942
Bessancourt, Francja
premier Ukraińskiej Republiki Ludowej
Przynależność polityczna Ukraińska Partia Socjalistów-Federalistów
Okres urzędowania od 26 maja 1920
do 14 października 1920
Poprzednik Isaak Mazepa
Następca Andrij Liwycki
premier Ukraińskiej Republiki Ludowej na emigracji
Okres urzędowania od 24 marca 1921
do 5 sierpnia 1921 (obowiązki pełnił do 29 czerwca 1921, od 29 czerwca 1921 do 5 sierpnia 1921 p.o. premiera Andrij Liwycki)
Poprzednik Andrij Liwycki
Następca Pyłyp Pyłypczuk
premier Ukraińskiej Republiki Ludowej na emigracji
Okres urzędowania od 25 maja 1926
do październik 1939
Poprzednik Andrij Liwycki
Następca Ołeksandr Szulhyn

Wiaczesław Prokopowycz, ukr. В'ячеслав Костянтинович Прокопович (ur. 10 czerwca?/22 czerwca 1881 w Kijowie, zm. 7 czerwca 1942 w Bessancourt) – ukraiński działacz polityczny i społeczny, pedagog, publicysta, historyk. Premier Ukraińskiej Republiki Ludowej (1920 i na emigracji 1926-1939).

Od 1905 działacz Ukraińskiej Partii Demokratyczno-Radykalnej, następnie Towarzystwa Ukraińskich Postępowców. Od 1917 członek Ukraińskiej Centralnej Rady, od czerwca 1917 we władzach Ukraińskiej Partii Socjalistów-Federalistów. W gabinecie Wsewołoda Hołubowycza był ministrem oświaty.

Od 26 maja 1920 do 14 października 1920 był premierem rządu Ukraińskiej Republiki Ludowej.

Od 1920 na emigracji, do roku 1924 przebywał w Polsce. Najbliższy współpracownik Symona Petlury, w 1924 wraz z nim wyjechał do Francji. Zamieszkał w Paryżu i początkowo pracował fizycznie jako pakowacz w jednym z paryskich wydawnictw[1]. W latach 1925-1939 był redaktorem tygodnika "Tryzub". Po zamordowaniu Symona Petlury objął po Andriju Liwyckim funkcję premiera Rządu URL na emigracji, którą sprawował w latach 1926-1939. Od października 1939 do maja 1940 pełnił obowiązki zastępcy przewodniczącego Dyrektoriatu i Głównego Atamana URL (prezydenta i Naczelnego Wodza) Andrija Liwyckiego (przebywającego wówczas w Warszawie pod okupacją niemiecką). W czerwcu 1940 w czasie ofensywy niemieckiej we Francji opuścił Paryż wobec zbliżania się Wehrmachtu do miasta i wyjechał na południe Francji. Mieszkał w nieokupowanej strefie Francji Vichy. W styczniu 1942 powrócił do domu w Bessancourt pod Paryżem, tam też wkrótce potem zmarł i został pochowany na miejscowym cmentarzu.

Przypisy

  1. Jan Jacek Bruski, Między prometeizmem a Realpolitik. II Rzeczpospolita wobec Ukrainy Sowieckiej 1921-1926, Kraków 2010, Wyd. Uniwersytet Jagielloński, ISBN 978-83-62261-13-0 s. 215.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]