Wniebowstąpienie (film 1976)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wniebowstąpienie
Восхождение
Gatunek dramat wojenny
Data premiery 1976
Kraj produkcji  ZSRR
Język rosyjski
Czas trwania 105 minut
Reżyseria Larisa Szepitko
Scenariusz Larisa Szepitko, Wasil Bykow, Jurij Klepikow
Główne role Borys Płotnikow
Władimir Gostiuchin
Muzyka Alfred Sznitke
Zdjęcia Władimir Czuchnow
Nagrody Złoty Niedźwiedź (1977), FIPRESCI (1977)

Wniebowstąpienie, ros. Восхождение, ang. The Ascent – czarno-biały film radziecki z 1976 roku, wyreżyserowany przez Larisę Szepitko – jej ostatnie ukończone dzieło przed tragiczną śmiercią w wypadku samochodowym w 1979 roku.

Literacką podstawą tego obrazu było opowiadanie Sotnikow (1970) białoruskiego pisarza Wasila Bykaua. W 1977 roku na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie Wniebowstąpienie zostało nagrodzone Złotym Niedźwiedziem oraz nagrodami FIPRESCI i OCIC. Ponadto zdobyło nagrodę główną na WFF w Rydze w 1977 roku. W Polsce miał 310 tys. widzów[1].

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Akcja filmu toczy się podczas II wojny światowej zimą 1942 roku i opisuje wędrówkę dwóch radzieckich partyzantów, wysłanych przez dowódcę w poszukiwaniu żywności. Głodni i bez możliwości zdobycia pożywienia wędrują przez terytoria kontrolowane przez okupantów niemieckich. Podczas wymiany strzałów z wrogiem, jeden z nich - Sotnikow zostaje ranny. Próbuje popełnić samobójstwo, ale jego towarzysz Rybak wydobywa go z zasadzki. Docierają do chaty na uboczu, a jej właścicielka, widząc nadciągającą obławę, ukrywa partyzantów. Zdradza ich atak kaszlu Sotnikowa. Zostają ujęci i przesłuchiwani przez śledczego Portnowa – przed wojną partyjnego aktywisty i agitatora, a teraz kolaboranta. Stawiający opór Sotnikow jest poddawany torturom, a Rybak godzi się na współpracę. Sotnikow gnie w publicznej egzekucji, a Rybak w ostatniej scenie, już jako policyjny kolaborant, próbuje nieudanie popełnić samobójstwo.

Diametralnie różne postawy – bohatera Sotnikowa i zdrajcy Rybaka oraz kilku innych osób są przejmującą ilustracją i dogłębną analizą postaw obywateli ZSRR wobec okupantów podczas II wojny światowej.

Główne role[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Grzegorz Wiśniewski. Polsko-radzieckie stosunki kulturalne w latach siedemdziesiątych: współpraca kultur artystycznych. Wydawn. Poznańskie, 1980. ISBN 9788321002071. s. 208.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]