Wołanie kukułki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wołanie kukułki
The Cuckoo's Calling
Autor Robert Galbraith (J. K. Rowling)
Miejsce wydania Wielka Brytania
Język angielski
Data I wyd. kwiecień 2013
Wydawca Sphere Books (Little, Brown & Company)
Typ utworu kryminał
Data I wyd. polskiego 4 grudnia 2013
Pierwszy wydawca polski Wydawnictwo Dolnośląskie
Przekład Anna Gralak
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Wołanie kukułki (ang. The Cuckoo's Calling) – brytyjska powieść detektywistyczna z 2013 r. autorstwa J. K. Rowling, opublikowana pod pseudonimem Robert Galbraith[1].

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Cormoran Strike pracuje jako prywatny detektyw, jednak jego życie to pasmo ciągłych porażek. Jako żołnierz stracił w Afganistanie nogę, po powrocie popadł w długi, zamierzał rozejść się z narzeczoną, a nawet zamieszkał w swoim biurze, w którym i tak pojawiało się niewielu klientów. Pewnego dnia zostaje wynajęty przez Johna Bristowa, brata sławnej supermodelki Luli Landry, nazywanej przez przyjaciół „Kukułką”. Bristow chce, by Strike zbadał sprawę domniemanego samobójstwa jego siostry, która zginęła kilka miesięcy wcześniej. Detektyw rozpoczyna śledztwo i przenika w niedostępny wcześniej dla niego świat wielkich elit.

Bohaterowie[edytuj | edytuj kod]

  • Cormoran Strike - prywatny detektyw, któremu nie wiedzie się najlepiej. Ma kłopoty finansowe, dostaje niewiele zleceń, a po rozstaniu z narzeczoną jest zmuszony do zamieszkania w swoim biurze. Podczas służby w Afganistanie stracił część nogi. Jest synem znanego muzyka i oddanej fanki zespołu.
  • Robin Ellacott - ma 25 lat, do biura Strike'a trafiła poprzez agencję pracy tymczasowej, jednak praca z prywatnym detektywem wciągnęła ją na tyle, że postanowiła nie szukać już innego stanowiska.
  • Lula Landry - 23-letnia supermodelka, której zwłoki zostały znalezione pod oknem jej londyńskiego apartamentu.
  • John Bristow - brat Luli Landry, zleca Cormoranowi Strike'owi śledztwo w sprawie śmierci siostry.
  • Evan Duffield - aktor, chłopak Luli Landry.
  • Guy Somé - projektant mody, bliski współpracownik i przyjaciel Luli Landry.
  • Deeby Mac - amerykański raper. Miał zająć pokój w rezydencji, w której mieszkała Lula, dzień przed jej śmiercią.
  • Ciara Porter - modelka, przyjaciółka Luli Landry.

Publikacja[edytuj | edytuj kod]

W 2007 r. podczas Edynburskiego Festiwalu Książek pisarz Ian Rankin stwierdził, że jego żona widziała Rowling piszącą powieść detektywistyczną w kawiarni[2]. Później wycofał się z tych słów tłumacząc, że był to tylko żart. Jednak plotki podtrzymywał „The Guardian”, który spekulował, że kolejną książką J. K. Rowling mogłaby być powieść kryminalna[3].

Ujawniono też, że pisarka wysyłała do wydawców rękopis anonimowo; został on odrzucony przez co najmniej jedno z nich. Ostatecznie powieścią zainteresowało się wydawnictwo Sphere Books powiązane z Little, Brown & Company, z którym pisarka współpracowała przy swojej poprzedniej książce.

Przyjęcie[edytuj | edytuj kod]

Od czasu wydania książki w kwietniu 2013 r. do ujawnienia prawdziwego nazwiska autora sprzedano zaledwie 1500 egzemplarzy. Jednak kiedy ujawniono, że jej prawdziwą autorką jest J. K. Rowling, książka w serwisie Amazon awansowała z 4709. miejsca najlepiej sprzedających się pozycji na pierwsze[4].

The Independent” napisał, że książka „stała się porywczym bestsellerem, ale bez prawdziwych czytelników dla których została ona napisana”[5]. Z kolei internetowy serwis czytelniczy Goodreads przyznał książce 4 na 5 punktów i wskazał, że otrzymała ona zdecydowanie przychylne recenzje zarówno krytyków, jak i czytelników[6].

Kontynuacja[edytuj | edytuj kod]

W oświadczeniu opublikowanym na swojej stronie internetowej Rowling potwierdziła, że zamierza napisać całą serię i wydać ją pod pseudonimem. Ponadto na stronie robert-galbraith.com pisarka oznajmiła, że ciąg dalszy książki jest już ukończony i będzie opublikowany w 2014 roku.

Autorstwo[edytuj | edytuj kod]

Prawdziwe autorstwo powieści zostało ujawnione w „The Sunday Times” 14 lipca 2013 r. po śledztwie przeprowadzonym przez dziennikarza, których zastanawiało jak autor „z przeszłością wojskową i ochroniarską” mógł zadebiutować tak dobrą powieścią. Gazeta skorzystała z pomocy językoznawcy i profesora pittsburskiego uniwersytetu Duquesne, Patricka Juola, który przy pomocy specjalnego oprogramowania przeprowadził cztery oddzielne analizy książki oraz innych prac Rowling[7]. Później pojawiły się doniesienia, że autorstwo Rowling zostało ujawnione reporterom gazety za pośrednictwem Twittera, a źródłem przecieku był jeden z prawników pracujących dla pisarki[8].

Po ujawnieniu prawdy Rowling oznajmiła, że miała nadzieję pozostać anonimowa trochę dłużej i dodała, że „bycie Robertem Galbraithem było takim wyzwalającym doznaniem… To było wspaniałe publikować bez rozgłosu, oczekiwań i dla czystej przyjemności sprawdzać reakcję, używając innego imienia”[9].

Przypisy

  1. JK Rowling unmasked as author of detective novel writing under nom de-plume (ang.). The Telegraph. [dostęp 2013-07-26].
  2. J.K. Rowling writing crime novel, says report (ang.). CBC News. [dostęp 2013-07-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-02-24)].
  3. JK Rowling's new book: clues suggest a turn to crime fiction (ang.). The Guardian. [dostęp 2013-07-26].
  4. Liz Bury: Cuckoo's Calling by JK Rowling: did you know? (ang.). The Guardian. [dostęp 2013-07-26].
  5. Richard Osley: JK Rowling's secret bestseller: The Cuckoo’s Calling, by 'Robert Galbraith' - News - Books (ang.). The Independent. [dostęp 2013-07-26].
  6. The Cuckoo's Calling (Cormoran Strike, #1) by Robert Galbraith - Reviews, Discussion, Bookclubs, Lists (ang.). Goodreads.com. [dostęp 2013-07-26].
  7. Prof helps id Rowling as author (ang.). post-gazette.com. [dostęp 2013-07-26].
  8. JK Rowling 'anger' at legal firm over pseudonym leak (ang.). BBC. [dostęp 2013-07-26].
  9. Richard Brooks: Whodunnit? JK Rowling’s secret life as wizard crime writer revealed (ang.). The Sunday Times. [dostęp 2013-07-26].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]