Wożuczyn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wożuczyn
Państwo  Polska
Województwo lubelskie
Powiat tomaszowski
Gmina Rachanie
Strefa numeracyjna (+48) 84
Kod pocztowy 22-640
Tablice rejestracyjne LTM
SIMC 0896947
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Wożuczyn
Wożuczyn
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wożuczyn
Wożuczyn
Ziemia 50°34′N 23°34′E/50,566667 23,566667
Strona internetowa miejscowości

Wożuczynwieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie tomaszowskim, w gminie Rachanie. Leży przy drodze nr 850.

Kościół istniał jeszcze w XVI wieku, a w 1595 budynek kościoła zniszczyli Tatarzy. Potem zbudowano drewniany budynek kościoła, który w 1648 został spalony przez Kozaków. Odbudowano go w 1684 r. W 1805 wszedł do diecezji lubelskiej. Od lipca 1943 do lipca 1944 budynek kościoła służył jako magazyn zbożowy a nabożeństwa odbywały się w stodole w Koloni Źwiartówek u p. Gałana W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś po raz pierwszy była wzmiankowana w XV wieku i była siedzibą rodu Wożuczyńskich herbu Godziemba. W 1595 roku wieś spłonęła w wyniku najazdu Tatarów.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Zamczysko – po 1595 roku na wzgórzu wojski bełski Jakub Wożuczyński polecił wybudować zamek bastejowy, na którego terenie znajdowała się kaplica o wymiarach 20 × 11 m. Zamek spłonął w 1666 roku. Około roku 1735 dobra wożuczyńskie kupił Szkot Wilhelm Mier i około roku 1739 przebudował pozostałości zamku na późnobarokowy pałac z teatrem i ogrodem włoskim. Pałac ten przebudował Józef Wydżga pod koniec XIX wieku. W 1914 roku pałac uległ zniszczeniu w wyniku bombardowania wojsk austriackich[1].
  • Kościół parafialny z lat 1742-1750 w stylu późnobarokowym fundacji Wilhelma Miera.
  • Cmentarz

Galeria obrazów[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Polski Trianon. „Tygodnik Ilustrowany”. 44 (41), 1907.