Woda gazowana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pęcherzyki CO2 w wodzie sodowej
Saturator z wodą sodową Spółdzielni Spożywców "Społem" przy ul. Koszykowej w Warszawie w roku 1969

Woda gazowana (woda sodowa) – woda sztucznie nasycona dwutlenkiem węgla. Została "wyprodukowana" po raz pierwszy około połowy XVIII wieku przez chemików (źródła podają różne nazwiska, np. Joseph Priestley, Johann Jacob Schweppe), którzy przepuszczali przez wodę dwutlenek węgla otrzymywany z sody i kwasu. Stąd przyjęła się nazwa "woda sodowa" dla określenia tego napoju z bąbelkami, która nie ma jednak nic wspólnego z obecnością w nim sodu.

Szklany syfon z wodą sodową. Tego typu butle ciśnieniowe wymagają napełniania za pomocą specjalnych urządzeń[1]

Z chemicznego punktu widzenia woda gazowana jest wodnym roztworem kwasu węglowego oraz kationów metali (wapnia, magnezu, sodu, potasu) i anionów (głównie: wodorowęglanowego, siarczanowego, chlorkowego). W smaku jest lekko kwaśna[2].

Uważa się, że woda gazowana lepiej gasi pragnienie niż woda niegazowana. Ma to związek z dwutlenkiem węgla, którym nasyca się wodę. Powoduje on jej musowanie, co w czasie picia daje złudzenie chłodu i orzeźwienia. Woda gazowana drażni śluzówkę żołądka, więc przeciwwskazana jest osobom cierpiącym na dolegliwości żołądkowo-jelitowe, wzdęcia, zgagę. Wody o bardzo wysokim stężeniu CO2 są także niewskazane dla osób z niewydolnością układu krążenia, układu oddechowego oraz dla dzieci[potrzebne źródło].

Przypisy

  1. Wrotki, saturator, wuwuzele - czyli wakacyjne hity minionych lat. Polityka.pl. [dostęp 2014-10-15].
  2. Smak bąbelków. [dostęp 2010-05-04].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons