Hygrophorus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Wodnicha)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wodnicha
Wodnicha biała
Systematyka
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd pieczarkowce
Rodzina wodnichowate
Rodzaj wodnicha
Nazwa systematyczna
Hygrophorus Fr.
Fl. Scan.: 339 1836)
Typ nomenklatoryczny
Hygrophorus eburneus (Bull.) Fr.
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Hygrophorus Fr. (wodnicha) – rodzaj grzybów z rodziny wodnichowatych (Hygrophoraceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji: Hygrophoraceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi (według Index Fungorum)[1].

Nazwę polską podał Stanisław Chełchowski w 1898. W polskim piśmiennictwie mykologicznym należące do tego rodzaju gatunki opisywane były także jako bedłka, ślimak, oślaz, odorowicz[2]. Synonimy naukowe: Agaricus [unranked] Camarophyllus Fr. ex Rabenh., Agaricus [unranked] Limacium Fr. ex Rabenh., Agaricus subtrib. Camarophylli Fr., Camarophyllus (Fr.) P. Kumm., Hygrophorus subgen. Camarophyllus Fr., Limacinus (Quél.) Marchand, Limacium (Fr. ex Rabenh.) P. Kumm., Neohygrophorus Singer ex Singer, Neohygrophorus Singer[3]:

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Grzyby kapeluszowe. Kapelusz o powierzchni przeważnie pokrytej śluzem i blaszkowym hymenoforze. blaszki, o dwustronnej tramie, u większości gatunków są rzadko rozstawione i przyrośnięte lub zbiegające na śluzowate (rzadziej suche) trzony, na których czasami widoczna jest śluzowata strefa pierścieniowa. Zarodniki wodnich mają pokrój eliptyczny, są gładkie i pozbawione pory rostkowej. Wysyp zarodników jest biały, nieamyloidalny[4]. W Europie występuje ponad 40 gatunków[5].

Niektóre gatunki[edytuj | edytuj kod]

Wykaz gatunków (nazwy naukowe) na podstawie Index Fungorum[6]. Nazwy polskie według checklist Władysława Wojewody. Uwzględniono tylko gatunki zweryfikowane o potwierdzonym statusie[2].

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Grzyby mikoryzowe[2]. Wszystkie wodnichy są grzybami jadalnymi lub niejadalnymi z powodu gorzkiego smaku, nie stwierdzono wśród nich gatunków trujących[7].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-10-20].
  2. 2,0 2,1 2,2 Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  3. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-10-20].
  4. Ewald Gerhardt: Grzyby – wielki ilustrowany przewodnik. Warszawa: 2006, s. 120. ISBN 8374045132.
  5. Barbara Gumińska, Władysław Wojewoda: Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: 1985, s. 298. ISBN 8309007140.
  6. Index Fungorum (gatunki) (ang.). [dostęp 2013-10-20].
  7. Andreas Gminder: Atlas grzybów. Jak bezbłędnie oznaczać 340 gatunków grzybów Europy Środkowej. 2008. ISBN 978-83-258-0588-3.