Wodogrzmoty Mickiewicza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wodogrzmoty Mickiewicza
Pośredni Wodogrzmot
Pośredni Wodogrzmot
Kontynent Europa
Państwo  Polska
Typ kaskadowy
Wysokość od 3 do 10 m
Liczba strug 1
Rzeka zasilająca Roztoka
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Wodogrzmoty Mickiewicza
Wodogrzmoty Mickiewicza
Ziemia 49°14′03″N 20°05′13″E/49,234167 20,086944Na mapach: 49°14′03″N 20°05′13″E/49,234167 20,086944
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Wodogrzmoty Mickiewicza, często Wodogrzmoty, także Wodospady Mickiewicza (słow. Mickiewiczove vodopády, niem. Mickiewiczfälle, Mickiewicz-Wasserfälle, węg. Mickiewicz-vízesések[1]) – wodospady w Tatrach Wysokich utworzone z trzech większych i kilku mniejszych kaskad (od 3 do 10 m) na potoku Roztoka (w Dolinie Roztoki) wypływającym z Pięciu Stawów Polskich, ok. 1 km od jego ujścia do Białki. Trzy większe noszą nazwy: Wyżni Wodogrzmot, Pośredni Wodogrzmot i Niżni Wodogrzmot. Powstały one w miejscu, w którym woda pokonuje próg skalny, jakim Dolina Roztoki schodzi do Doliny Białki[2]. Powyżej piętrzą się urwiska Turni nad Szczotami w masywie Wołoszyna. Nad Wodogrzmotami, na stokach Roztockiej Czuby rośnie reliktowy drzewostan modrzewiowo-limbowy[3].

Wodospady te nazwane zostały Wodogrzmotami z racji huku, jaki powoduje spadająca nimi woda, zwłaszcza po dużych opadach[4]. Pierwotną nazwą ludową był Grzmot[5]. Towarzystwo Tatrzańskie w 1891 roku nadało imię Adama Mickiewicza Wodogrzmotom oraz Dolinie Rybiego Potoku na pamiątkę sprowadzenia rok wcześniej prochów wieszcza na Wawel[4]. Tablica upamiętniająca to wydarzenie została umieszczona na skale przy Niżnim Wodogrzmocie przez TT w 1891 r.[2]. Nazwa przyjęła się jedynie w odniesieniu do wodospadów, ale nie do doliny[1]. Sam Mickiewicz nie był w żaden sposób związany z Tatrami ani z Podhalem, a nawet nigdy w tych rejonach nie był. W dramacie Konfederaci barscy występują wzmianki o Tatrach, jednak Mickiewicz napisał to dzieło w języku francuskim, a szczegóły tatrzańskie są w dużej mierze zasługą tłumacza, Tomasza Augusta Olizarowskiego[1]. Według części autorów przewodników, m.in. Władysława Cywińskiego, nazwa Wodogrzmoty Mickiewicza jest nieprawidłowa i należy używać krótszej nazwy Wodogrzmoty[4]. Krótsza nazwa występuje też w przewodnikach Józefa Nyki[5][a]. Jednak oficjalna nazwa GUGiK to Wodogrzmoty Mickiewicza[6], tę nazwę jako podstawową podają także Paryscy w Wielkiej encyklopedii tatrzańskiej[1], czy liczne publikacje kartograficzne (np. mapy topograficzne[b], Atlas Satelitarny Tatry i Podtatrze[7], Atlas gór Polski[8]).

Przed 1880 r. turyści nie dochodzili do wodospadów, mijając je w okolicach Starej Roztoki. Pierwszym znanym z nazwiska turystą, który widział Wodogrzmoty, był Walery Eljasz (1879, z przewodnikiem Maciejem Sieczką)[1]. Wodospady dostępne są dla turystów od 1886 r., kiedy to poprowadzono do nich ścieżki. Obecnie z kamiennego mostu wybudowanego w 1900 r. i poszerzonego w 1966 r. na drodze Oswalda Balzera wiodącej do Morskiego Oka widać dobrze jedynie Pośredni Wodogrzmot. Wyżni Wodogrzmot jest stąd ledwo widoczny, Niżni znajduje się poniżej mostu i jest niedostępny[4]. Dalej, w kierunku Morskiego Oka, na zakręcie znajduje się punkt widokowy, z którego można zobaczyć m.in. Gerlach, najwyższy szczyt Tatr[5].

Obok wodospadów z drogą Balzera krzyżuje się zielony szlak ze schroniska Roztoka do Doliny Pięciu Stawów Polskich. Stoi tu drewniany budynek, pełniący funkcję magazynu schroniska. Do lat 80. miejsce to było parkingiem i przystankiem autobusów kursujących do Morskiego Oka, dziś stoją tu przenośne toalety[4].

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

szlak turystyczny czerwony – czerwony z Toporowej Cyrhli przez Psią Trawkę, Rówień Waksmundzką i dalej wzdłuż szosy nad Morskie Oko.
  • Czas przejścia z Równi Waksmundzkiej do Wodogrzmotów: 1:15 h, z powrotem 1:35 h
  • Czas przejścia od Wodogrzmotów do Morskiego Oka: 1:30 h, ↓ 1:15 h
szlak turystyczny czerwony – szosą do parkingu na Palenicy Białczańskiej. Czas przejścia: 40 min, ↑ 50 min
szlak turystyczny zielony – zielony ze schroniska na polanie Stara Roztoka do Doliny Roztoki, a dalej do Doliny Pięciu Stawów Polskich.
  • Czas przejścia ze schroniska do Wodogrzmotów: 15 min, z powrotem 10 min
  • Czas przejścia znad Wodogrzmotów do Doliny Pięciu Stawów Polskich: 2:05 h, ↓ 1:30 h[9].

Uwagi

  1. Przy opisie samych wodospadów stosowana jest tylko nazwa Wodogrzmoty, jednak w innych miejscach przewodnika stosowana jest już oficjalna nazwa (według wydania XVI z 2009 r.): na str. 222, str. 244, w skorowidzu nazw.
  2. Nazwa stosowana na współczesnych mapach topograficznych w skalach 1:100 000, 1:50 000, 1:25 000 i 1:10 000 ([1])

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. 2,0 2,1 Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część IV. Walentkowa Przełęcz – Przełączka pod Zadnim Mnichem. Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy „Kraj”, 1951.
  3. Władysław Cywiński: Szpiglasowy Wierch. Tatry przewodnik szczegółowy tom 11. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2005. ISBN 83-7104-034-2.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5.
  5. 5,0 5,1 5,2 Józef Nyka: Tatry polskie. Przewodnik. Wyd. XV. Latchorzew: Trawers, 2007. ISBN 978-83-60078-04-4.
  6. Wykaz nazw wód płynących. [dostęp 2012-01-16].
  7. Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005, s. 103,104. ISBN 83-909352-2-8.
  8. Atlas gór Polski. Warszawa: ExpressMap, 2006, s. 145. ISBN 83-60120-64-1.
  9. Tatry. Zakopane i okolice. Mapa w skali 1:27 000. Warszawa: ExpressMap Polska, 2005. ISBN 83-88112-35-X.