Wodzicki hrabia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
herb Wodzicki hrabia według Gajla
herb Wodzicki hrabia odmiana "Herbarz rodzin szlacheckich Królestwa Polskiego, najwyżej zatwierdzony. Cz. 1. Warszawa 1853"

Wodzickipolski herb hrabiowski, odmiana herbu Leliwa, nadany w zaborze austriackim.

Opis herbu[edytuj | edytuj kod]

Istnieje kilka przekazów na temat kształtu tego herbu, różniących się szczegółami.

Na podstawie Herbarza Królestwa Polskiego Pawliszczewa herb można blazonować następująco[1]:

Na tarczy ze skrajem złotym i koroną hrabiowską w polu niebieskim - nad złotym półksiężycem sześciopromienna gwiazda złota. W klejnocie złoty lew w prawo, pęk liktorski w łapach trzymający. Labry niebieskie podbite złotem. Tarcza leży na złotym pęku liktorskim i mieczu oprawionym w złoto, które się ze sobą w środku krzyżują.

Według heraldyka Jerzego Dunina-Borkowskiego, rodzina posługiwała się dewizą ASTRA PETI[2].

Tadeusz Gajl zamieścił u siebie rysunek, w którym brak obramowania tarczy[3].

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj | edytuj kod]

Podług Jerzego Dunina-Borkowskiego jedna linia Wodzickich otrzymała od cesarza Franciszka II tytuł hrabiowski galicyjski 28 listopada 1799 (Eliasz Wodzicki), druga linia tytuł hrabiowski galicyjski 16 października 1800 (Franciszek Wodzicki), na co dyplom z 11 listopada 1803, potwierdzony w Rosji 2 lipca 1842[2].

Herbowni[edytuj | edytuj kod]

Jedna rodzina herbownych (Wodziccy).

Przypisy

  1. Nikołaj Iwanowicz Pawliszczew: Herbarz rodzin szlacheckich Królestwa Polskiego najwyżej zatwierdzony. Warszawa: S. Orgelbrand, 1853, s. 25,26.
  2. 2,0 2,1 Jerzy Dunin-Borkowski: Almanach błękitny: genealogia żyjących rodów polskich. Lwów, Warszawa: nakł. Księgarni H. Altenberga; Wende i S-ka, 1908, s. 985.
  3. Tadeusz Gajl: Herbarz polski od średniowiecza do XX wieku : ponad 4500 herbów szlacheckich 37 tysięcy nazwisk 55 tysięcy rodów. L&L, 2007. ISBN 978-83-60597-10-1.