Wojak obrożny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wojak obrożny
Sturnella magna[1]
(Linnaeus, 1758)
Wojak obrożny
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina kacyki
Rodzaj Sturnella
Gatunek wojak obrożny
Podgatunki
  • S. m. magna (Linnaeus, 1758)
  • S. m. argutula Bangs, 1899
  • S. m. hoopesi Stone, 1897
  • S. m. auropectoralis G. B. Saunders, 1934
  • S. m. saundersi Dickerman & A. R. Phillips, 1970
  • S. m. alticola Nelson, 1900
  • S. m. mexicana P. L. Sclater, 1861
  • S. m. griscomi van Tyne & Trautman, 1941
  • S. m. inexspectata Ridgway, 1888
  • S. m. subulata Griscom, 1934
  • S. m. meridionalis P. L. Sclater, 1861
  • S. m. paralios Bangs, 1901
  • S. m. praticola C. Chubb, 1921
  • S. m. quinta Dickerman, 1989
  • S. m. hippocrepis (Wagler, 1832)
  • S. m. lilianae Oberholser, 1930
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Pora występowania

     Przebywa stale

     Gniazduje

Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Sturnella magna

Wojak obrożny, wojak wielki (Sturnella magna) – gatunek ptaka z rodziny kacyków (Icteridae).

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono kilkanaście podgatunków S. magna[3][4]:

  • wojak obrożny (S. magna magna) – południowo-wschodnia Kanada, środkowe i wschodnie USA.
  • S. magna argutula – południowo-środkowe i południowo-wschodnie USA.
  • S. magna hoopesi – południowy Teksas i północno-wschodni meksyk.
  • S. magna auropectoralis – zachodnio-środkowy Meksyk.
  • S. magna saundersi – południowo-wschodnia Oaxaca.
  • S. magna alticola – południowy Meksyk do Kostaryki.
  • S. magna mexicana – południowo-wschodni Meksyk do Belize i Gwatemali.
  • S. magna griscomi – północny Jukatan.
  • S. magna inexspectataHonduras i północno-wschodnia Nikaragua.
  • S. magna subulataPanama.
  • S. magna meridionalis – północno-środkowa Kolumbia do północno-zachodniej Wenezueli.
  • S. magna paralios – północna Kolumbia, północna i środkowa Wenezuela.
  • S. magna praticola – wschodnia Kolumbia, południowa Wenezuela i Gujana.
  • S. magna quintaSurinam, Gujana Francuska i północno-wschodnia Brazylia.
  • wojak kubański (S. magna hippocrepis) – Kuba.
  • wojak białosterny (S. magna lilianae) – południowo-zachodnie USA i północno-zachodni Meksyk.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Górna część tułowia jasnobrązowa, prążkowana ciemniejszym brązem, głowa ma czarne i białawe pasy, krótkie, żółte brwi, szerokie białe wąsy; policzki i dolna część tułowia jaskrawożółte, szeroki czarny kołnierz na piersi. Pokrywy podogonowe białawe; nogi różowobrązowe; dziób jasnoszary, oczy ciemnobrązowe. Samica (i samiec poza okresem godowym) wygląda podobnie, lecz jest jaśniejsza.

Wielkość[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 
23–25 cm.
Masa ciała 
76–102 g.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Owady, nasiona. Żeruje na ziemi.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Na wiosnę i w lecie. Samica buduje duże, kopulaste gniazdo przeplecione przez pobliskie rośliny, z wejściem z boku, wymoszczone trawami. Wysiaduje w nim 3–5 białych, nakrapianych jaj. Pisklętami opiekują się oboje rodzice, choć samica więcej. Młode opierzają się po 11–12 dniach.

Zasięg[edytuj | edytuj kod]

Tereny trawiaste i uprawne, od wschodnich i południowych Stanów Zjednoczonych po północne rejony Ameryki Południowej na wschód od Andów. Populacje północne przenoszą się zimą na południe.

Przypisy

  1. Sturnella magna w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Sturnella magna. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Frank Gill, David Donsker: Family Icteridae (ang.). IOC World Bird List: Version 3.3. [dostęp 2013-04-21].
  4. Nazwy polskie za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Icteridae Vigors, 1825 - kacyki - Oropendolas, Orioles and Blackbirds. W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2013-04-21].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Jill Bailey: Ptaki. Warszawa: Mozaika Wydawnictwo, 1996, seria: Minikompedium. ISBN 8389200864. (ang.)