Wojciechów (powiat złotoryjski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wojciechów
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat złotoryjski
Gmina Zagrodno
Strefa numeracyjna (+48) 76
Tablice rejestracyjne DZL
SIMC 0368467
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Wojciechów
Wojciechów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wojciechów
Wojciechów
Ziemia 51°13′51″N 15°53′56″E/51,230833 15,898889Na mapach: 51°13′51″N 15°53′56″E/51,230833 15,898889

Wojciechówwieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie złotoryjskim, w gminie Zagrodno.

W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa legnickiego.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa należy do grupy nazw patronomicznych i pochodzi od staropolskiego imienia założyciela miejscowości Wojciecha[1]. Niemiecki językoznawca Heinrich Adamy w swoim dziele o nazwach miejscowości na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu wymienia jako najstarszą zanotowaną nazwę miejscowości Woyczichsdorf podając jej znaczenie "Dorf des Adalbert (Albrecht)" czyli po polsku "Wieś Adalberta (Albrechta)"[1] niemieckiego odpowiednika polskiego imienia Wojciech.

W kronice łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) spisanej za czasów biskupa Henryka z Wierzbna w latach 1295–1305 miejscowość wymieniona jest jako Woycechdorf czyli wieś Wojciecha[2].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[3]:

  • kościół w ruinie, z XV w., nie istnieje
  • cmentarz przykościelny, z XV w.
  • zespół dworski, z XVIII-XIX w.:
    • dwór w ruinie
    • park.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Heinrich Adamy: Die Schlesischen Ortsnamen ihre entstechung und bedeutung. Breslau: Verlag von Priebotsch`s Buchhandlung, 1888, s. 22.
  2. Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis online
  3. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 17.11.2012]. s. 267.