Wojciech Albiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wojciech Albiński (ur. 1935 we Włochach pod Warszawą, zm. 6 lipca 2015[1]) – polski pisarz zamieszkały w RPA, laureat Nagrody Literackiej im. Józefa Mackiewicza w 2004.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Z zawodu geodeta. Ukończył studia na Wydziale Geodezji Politechniki Warszawskiej. W czasie studiów, w 1956 brał udział w zakładaniu dwutygodnika literackiego "Współczesność", gdzie publikował pojedyncze wiersze i felietony. W 1963 wyjechał z Polski, najpierw do Paryża, by w niedługim czasie przenieść się do Genewy, a stąd – do Afryki. Przez wiele lat mieszkał w Botswanie, a następnie osiadł w Republice Południowej Afryki, gdzie pracował jako geodeta. Kilka jego wierszy ukazało się w paryskiej "Kulturze".

Jako pisarz zadebiutował w wieku 68 lat. W 2003 ukazał się jego pierwszy zbiór opowiadań pt. Kalahari, za który otrzymał w 2004 Nagrodę Literacką im. Józefa Mackiewicza[2] oraz nominację do Nagrody Nike.

Opowiadania Albińskiego są mocno osadzone w realiach Afryki Południowej. Autor porusza w nich kontrowersyjne tematy – apartheidu, konfliktów i uprzedzeń rasowych, zderzenia kultur, wplatając w niektóre z opowiadań także wątki polskie.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • 2003 Kalahari
  • 2004 Królestwo potrzebuje kata
  • 2006 Antylopa szuka myśliwego
  • 2007 Lidia z Kamerunu
  • 2009 Achtung! Banditen!
  • 2012 Soweto - my love

Przypisy

  1. Najpierw żył, potem sięgał po pióro (pol.). polskieradio.pl. [dostęp 2015-07-07].
  2. Nagroda główna w 2004 roku (pol.). web.archive.org. [dostęp 2015-07-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]