Wojciech Brochwicz
Wojciech Raduchowski-Brochwicz (ur. 5 sierpnia 1960 w Kłodzku) – polski prawnik, urzędnik państwowy.
Matka Krystyna Raduchowska była polonistką w Kłodzku[1]. Ojciec był pułkownikiem, szefem Studium Wojskowego na Uniwersytecie Jagiellońskim.
[edytuj] Życiorys
Absolwent I LO im. Bolesława Chrobrego w Kłodzku w 1979[2], ukończył następnie studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego, odbył aplikację sądową i radcowską. Absolwent szkoleń w zakresie zarządzania kryzysowego w USA, Wielkiej Brytanii i Francji[3]. Od 1987 praktykuje jako prawnik; początkowo radca prawny, następnie adwokat.
Pod koniec lat 80. był w Białymstoku sekretarzem ds. kształcenia ideologicznego i propagandy zarządu wojewódzkiego Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej; prowadził wtedy kursy dla kandydatów do PZPR w Białymstoku. Jak sam twierdzi, był wysłannikiem podziemia edukującym aktyw tej organizacji[4].
W 1990 współtworzył specjalną jednostkę „Grom”. Był doradcą ministra spraw wewnętrznych, prezesa Rady Ministrów, prezesa Narodowego Banku Polskiego. Pełnił funkcje dyrektora w Urzędzie Ochrony Państwa, zastępcy komendanta głównego Straży Granicznej oraz wiceministra spraw wewnętrznych i administracji w rządzie Jerzego Buzka, gdzie odpowiadał za przygotowanie ustawodawstwa antyterrorystycznego.
Po 2001 był członkiem komitetu konsultacyjnego przy szefie ABW Andrzeju Barcikowskim. Premier Marek Belka proponował mu objęcie stanowiska szefa Agencji Wywiadu po odejściu Zbigniewa Siemiątkowskiego, ale Brochwicz odmówił[5].
Po odejściu z administracji państwowej został partnerem w firmie prawniczej R. Smoktunowicz & L. Falandysz. Obecnie prowadzi własną kancelarię prawniczą, jest stałym felietonistą w „Gazecie Finansowej”, a także jednym z założycieli Klubu Nowe Centrum.
W 2006 pośredniczył w przyprowadzeniu przed sejmową komisję śledczą w sprawie PKN Orlen byłej asystentki Włodzimierza Cimoszewicza Anny Jaruckiej[6][7]. Ludwik Dorn powiedział wtedy, że Brochwicz jest „uosobieniem wszystkich patologii służb specjalnych”[8]. Po powództwie Brochwicza o naruszenie dóbr osobistych, Sąd Apelacyjny w Warszawie orzekł prawomocnie, że Dorn nie musi przepraszać Wojciecha Brochwicza za te słowa[9]. Zasiadał we władzach spółek Ryszarda Krauzego (Bioton) i Aleksandra Gudzowatego[10].
[edytuj] Nazwisko
 |
Niektóre informacje zawarte w artykule wymagają weryfikacji. Do weryfikacji: cała sekcja, szerzej w dyskusji |
Poprzednio, jak cała rodzina, używał nazwiska Raduchowski; drugiego nazwiska zaczął używać w 1990 r., kiedy został sekretarzem komisji weryfikującej byłych esbeków. Po latach mówił najpierw, że zrobił to ze względów bezpieczeństwa, gdyż jego nazwisko przedostało się do prasy, a członkowie komisji dostawali pogróżki[11]; później podał inną wersję: miało to służyć zakamuflowaniu prawdziwej tożsamości w Białymstoku[12].
Przypisy
- ↑ To nie jest kraj dla starych ludzi, „Magazyn Gazety Wrocławskiej” nr 21 z 7 marca 2008.
- ↑ Lista absolwentów na stronie I LO, poz. 105.
- ↑ Nota biograficzna na stronie kancelarii adwokackiej.
- ↑ Człowiek z cienia. Nieznane fakty z życiorysu Wojciecha Brochwicza Piotr Lisiewicz, Gazeta Polska 13.11.2007.
- ↑ Kontrowersyjny prawnik Janusza Kaczmarka, tvn24.pl.
- ↑ Wojciech Brochwicz kontaktował Jarucką z Miodowiczem, Wikinews.
- ↑ Wojciech Brochwicz: Jarucka nie ufała prokuraturze, Wywiad Moniki Olejnik, Gość Radia ZET, poniedziałek, 5 września 2005.
- ↑ Wojciech Brochwicz: Jarucka nie ufała prokuraturze, op. cit.
- ↑ Sąd: Dorn nie musi przepraszać Brochwicza, gazeta.pl 14 lipca 2009.
- ↑ Pierwszy kadrowy, Wprost, nr 1/2008 (1306).
- ↑ Pierwszy kadrowy op. cit.
- ↑ Człowiek z cienia onet.pl op. cit.
