Wojciech Eichelberger
Wojciech Eichelberger - (właśc. Tadeusz Wojciech Eichelberger) ur. 10 czerwca 1944 w Warszawie[1], absolwent liceum im. Stefana Batorego oraz psychologii Uniwersytetu Warszawskiego; psycholog, psychoterapeuta, pisarz.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
Po studiach przez trzy lata pracował w placówkach lecznictwa psychiatrycznego, m.in. w eksperymentalnym Oddziale Leczenia Odwykowego. W 1970 podjął kilkuletnie studia doktoranckie w Instytucie Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego, zakończone absolutorium. W latach 1972-1973 uczestniczył w przygotowaniach do programu środowiskowej terapii schizofrenii Synapsis, a w roku 1973 współtworzył nowatorski Oddział Terapii i Rozwoju Osobowości - OTIRO, w którym pracował do roku 1978. W 1978 roku współzałożyciel Laboratorium Psychoedukacji w Warszawie pierwszej w Polsce placówki psychoterapii, treningu i szkolenia. Stypendysta Instytutu Psychoterapii Gestalt w Los Angeles (1976) i Zen Center of Rochester (1980).
Współtwórca i dyrektor Instytutu Psychoimmunologii (IPSI) założonego w 2004 w Warszawie. W swoich projektach szkoleniowych i terapeutycznych odwołuje się do koncepcji terapii integralnej, która oprócz psychiki bierze pod uwagę ciało, energię i duchowość człowieka.
W latach 1980-1981 pracownik i działacz ruchu Oświaty Niezależnej. W latach 1981-1985 współzałożyciel i działacz podziemnego Komitetu Oporu Społecznego i członek redakcji pisma KOS.
Autor książek i artykułów z dziedziny psychologii. Jest autorem felietonów i esejów m.in. w Zwierciadle, Twoim Stylu, Wysokich Obcasach, Gazecie Wyborczej, Charakterach, Polityce, Więzi, Życiu Duchowym, Pulsie Biznesu.
Współpracował przy tworzeniu programów telewizyjnych popularyzujących wiedzę psychologiczną, m.in prowadził w latach 1997 - 1999 program Okna w TVP2, oraz takie programy jak Być tutaj, Nocny Stróż.
Znany z obrony swojego kolegi Andrzeja Samsona przed zarzutami medialnymi o molestowanie nieletnich.
W 2011 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[2].
[edytuj] Życie prywatne
Zamieszkały obecnie w Warszawie, żonaty, ma dwóch dorosłych synów. Buddysta Zen od 1976.
Interesuje się żeglarstwem, końmi, górami, nartami, sportami walki. Ulubione lektury Eichelbergera to Winnetou Karola Maya, a także Kariera Nikodema Dyzmy Tadeusza Dołęgi-Mostowicza.
[edytuj] Poglądy
Jest autorem wielu felietonów i książek, w których krytycznie wypowiada się na temat społeczeństwa konsumpcyjnego. Dostrzega możliwość zagłady planety[3] z powodu mechanizmów, które rządzą ludźmi[4].
[edytuj] Twórczość
[edytuj] Zbiory felietonów i rozmów
- Kaci i kastraci
- Być tutaj
- Ciałko
- Jak wychować szczęśliwe dzieci
- Krótko mówiąc
- Mężczyzna też człowiek
- Siedem boskich pomyłek
- Zatrzymaj się
[edytuj] Autor książek
- Alchemia Alchemika
- Elementarz - Wojciecha Eichelbergera dla kobiety i mężczyzny
- Kobieta bez winy i wstydu
- O co pytają dzieci? O miłości i wychowaniu Wydawnictwo Iskry
- Pomóż sobie - daj światu odetchnąć
- Superwizja
- Zdradzony przez ojca
[edytuj] Współautor książek
- Dobra miłość. Co robić, by nasze dzieci miały udane życie. - Andrzej Samson, Anna Sosnowska
- Dobre rozmowy. Które powinny odbyć się w każdym domu - Andrzej Samson, Anna Jasińska
- Bajka to życie albo z jakiej jesteś bajki - Agnieszka Suchowierska
- W poszukiwaniu mistrzów życia. Rozmowy o duchowości. Tadeusz Bartoś, Wojciech Szczawiński
Przypisy
- ↑ Opozycja w PRL. Słownik biograficzny 1956-1989. Tom 3, wyd. Ośrodek KARTA, Warszawa 2006
- ↑ M.P. z 2011 r. Nr 107, poz. 1076
- ↑ Globalne ocieplenie, wyczerpanie zasobów naturalnych
- ↑ Portal ludzi wartościowych - rozmowa z Wojciechem Eichelbergerem [Dostęp:2008-03-18].
