Wojciech Eichelberger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wojciech Eichelberger

Tadeusz[1] Wojciech Eichelberger (ur. 10 czerwca 1944 w Warszawie[2]) - polski psycholog, psychoterapeuta, pisarz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie. W 1968 ukończył studia na Wydziale Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego[1].

Po studiach przez trzy lata pracował w placówkach lecznictwa psychiatrycznego, m.in. w eksperymentalnym Oddziale Leczenia Odwykowego. W 1970 podjął kilkuletnie studia doktoranckie w Instytucie Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego, zakończone absolutorium. W latach 1972-1973 uczestniczył w przygotowaniach do programu środowiskowej terapii schizofrenii Synapsis, a w roku 1973 współtworzył nowatorski Oddział Terapii i Rozwoju Osobowości OTIRO, w którym pracował do roku 1978. W 1978 roku współzałożyciel Laboratorium Psychoedukacji w Warszawie, pierwszej w Polsce placówki psychoterapii, treningu i szkolenia. Stypendysta Instytutu Psychoterapii Gestalt w Los Angeles (1976) i Zen Center of Rochester (1980).

Współtwórca i dyrektor Instytutu Psychoimmunologii (IPSI) założonego w 2004 w Warszawie. W swoich projektach szkoleniowych i terapeutycznych odwołuje się do koncepcji terapii integralnej, która oprócz psychiki bierze pod uwagę ciało, energię i duchowość człowieka.

W latach 1980-1981 pracownik i działacz ruchu Oświaty Niezależnej. W latach 1981-1985 współzałożyciel i działacz podziemnego Komitetu Oporu Społecznego i członek redakcji pisma KOS.

Autor książek i artykułów z dziedziny psychologii. Jest autorem felietonów i esejów m.in. w „Zwierciadle”, „Twoim Stylu”, „Wysokich Obcasach”, „Gazecie Wyborczej”, „Charakterach”, „Polityce”, „Więzi”, „Życiu Duchowym”, „Pulsie Biznesu”.

Współpracował przy tworzeniu programów telewizyjnych popularyzujących wiedzę psychologiczną, m.in prowadził w latach 1997-1999 program Okna w TVP2, oraz takie programy jak Być tutaj, Nocny Stróż.

W 2011 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[3].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkały obecnie w Warszawie, żonaty z Joanną, córką Ludwika Borawskiego, ma dwóch dorosłych synów. Buddysta Zen od 1976.

Interesuje się żeglarstwem, końmi, górami, nartami, sportami walki. Ulubione lektury Eichelbergera to Winnetou Karola Maya, a także Kariera Nikodema Dyzmy Tadeusza Dołęgi-Mostowicza.

Poglądy[edytuj | edytuj kod]

Jest autorem wielu felietonów i książek, w których krytycznie wypowiada się na temat społeczeństwa konsumpcyjnego. Dostrzega możliwość zagłady planety[4] z powodu mechanizmów, które rządzą ludźmi[5].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Zbiory felietonów i rozmów[edytuj | edytuj kod]

  • Kaci i kastraci
  • Być tutaj
  • Ciałko
  • Jak wychować szczęśliwe dzieci
  • Krótko mówiąc
  • Mężczyzna też człowiek
  • Siedem boskich pomyłek
  • Zatrzymaj się

Autor książek[edytuj | edytuj kod]

  • Alchemia Alchemika
  • Elementarz - Wojciecha Eichelbergera dla kobiety i mężczyzny
  • Kobieta bez winy i wstydu
  • O co pytają dzieci? O miłości i wychowaniu Wydawnictwo Iskry
  • Pomóż sobie - daj światu odetchnąć
  • Superwizja
  • Zdradzony przez ojca

Współautor książek[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Absolwenci studiów dziennych. psych.uw.edu.pl.
  2. Opozycja w PRL. Słownik biograficzny 1956-1989. Tom 3, wyd. Ośrodek Karta, Warszawa 2006
  3. M.P. z 2011 r. Nr 107, poz. 1076
  4. Globalne ocieplenie, wyczerpanie zasobów naturalnych
  5. Portal ludzi wartościowych - rozmowa z Wojciechem Eichelbergerem [Dostęp:2008-03-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]