Wojciech Wróblewski (dyplomata)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wojciech Franciszek Wróblewski (ur. 6 września 1957 w Mielcu) – socjolog, samorządowiec, dyplomata, instruktor harcerski (harcmistrz, Harcerz Rzeczypospolitej)

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia socjologiczne na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1984-1990 pracownik naukowy w Zakładzie Socjologii Wychowania Instytutu Socjologii UJ. Naukowo zajmował się teorią ruchów społecznych, małych grup społecznych oraz badaniami nad organizacjami młodzieżowymi. Autor kilkunastu opublikowanych artykułów naukowych i raportów z badań. Publikował również teksty na temat problemów samorządowych, bezpieczeństwa wewnętrznego, bezpieczeństwa energetycznego i ruchu harcerskiego. Współautor z prof. Janem Widackim książki „Czego nie powiedział gen. Kiszczak?” (BGW 1992). Autor monografii „Szczepowe Dziedzictwo. Środowisko Szczepu Puszcza im. króla Kazimierza Wielkiego w Niepołomicach 1976-2011” (KPH 2013).

Od 1972 roku instruktor harcerski, pełnił różne funkcje w krakowskich strukturach Związku Harcerstwa Polskiego, był również członkiem Rady Naczelnej ZHP. Założyciel i wieloletni komendant (1976-1986) Szczepu „Puszcza” im. Kazimierza Wielkiego w Niepołomicach. Członek Kręgów Instruktorów Harcerskich im. Andrzeja Małkowskiego (KIHAM), będących harcerską opozycją w ramach ZHP. W latach 1983-1989 współorganizował konspiracyjne ogólnopolskie struktury tzw. Ruchu Harcerskiego. Był współzałożycielem i wiceprzewodniczącym Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej (ZHR). W latach 1989-1990 był członkiem Krajowego Komitetu Odrodzenia Harcerstwa. Jest założycielem i aktywnym członkiem stowarzyszenia – Koło Przyjaciół Harcerstwa Stowarzyszenie byłych Wychowanków, Instruktorów i Sympatyków Szczepu „Puszcza”. Za niepodległościową działalność w harcerstwie został odznaczony przez Prezydenta RP na Uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Brał udział w obradach Okrągłego Stołu w podstoliku ds młodzieży po stronie opozycji solidarnościowej, reprezentując niezależny ruch harcerski.

Był współzałożycielem i przewodniczącym Komitetu Obywatelskiego w Niepołomicach. Reprezentował Porozumienie Komitetów Obywatelskich Małopolski na forum krajowym. Uczestniczył w organizacji sondaży przedwyborczych an użytek Małopolskiego Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”. Pełnił funkcję przewodniczącego Rady Miasta i Gminy Niepołomice w pierwszej kadencji odrodzonego samorządu (1990-1994). Był członkiem założycielem krakowskiego Towarzystwa Samorządowego. Był założycielem i przewodniczącym Niepołomickiego Stowarzyszenia Kulturalno-Oświatowego oraz Niepołomickiego Klubu Samorządowego.

Po zmianie ustroju był doradcą i rzecznikiem prasowym ministra spraw wewnętrznych (1990-1992), następnie zaś radcą ambasady RP na Litwie oraz organizatorem i pierwszym dyrektorem Instytutu Polskiego w Wilnie (1992–1997). Nadzorował m.in. prace nad renowacją i upamiętnieniem miejsc pamięci narodowej na terenie Litwy, w tym remont kwatery wojennej na wileńskim cmentarzu Rossa. Za tę działalność został odznaczony Złotym Medalem Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej.

Doradca komendanta głównego Policji (1997-1998). Doradca ministra spraw wewnętrznych i administracji (1998-2001). Kierował między innymi zespołami przygotowującymi Rządowy Program Poprawy Bezpieczeństwa oraz międzyresortowym zespołem analizującym możliwości budowy w Polsce cyfrowego systemu łączności trankingowej dla służb sektora publicznego. W latach 2001-2005 pełnił misję jako ambasador nadzwyczajny i pełnomocny RP w Estonii.

W latach 2005-2009 doradca ds. strategii w Polskim Koncernie Naftowym Orlen. Od roku 2009 w Grupie PZU. Obecnie dyrektor zarządzający ds. korporacyjnych w Grupie PZU. Przewodniczący Rady Fundacji Pomoc Polakom na Wschodzie. Członek Rady Muzeum Łazienki Królewskie.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski nadany przez Prezydenta RP na Uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskiego
  • Order Wielkiego Księcia Litewskiego Giedymina V klasy (Litwa, 1997)
  • Złotym Medal Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej (1997)
  • Order Białej Gwiazdy II klasy (Estonia, 2002)[1]
  • Złota Odznaka Zasługi dla MSW Estonii (Estonia 2005)
  • Order Krzyża Ziemi Maryjnej I klasy (Estonia, 2005)[2]
  • Krzyż Zasługi dla Policji i Straży Granicznej Estonii (Estonia 2005)
  • Medal Tysiąclecia Państwa Litewskiego (Litwa, 2008)
  • Gwiazda Dyplomacji Litwy (litewskie odznaczenie resortowe, 2011)[3]

Przypisy

  1. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 2014-12-15].
  2. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 2014-12-15].
  3. Litewskie odznaczenia dla pierwszych polskich dyplomatów na Litwie. gazetaprawna.pl, 2011-09-06. [dostęp 2012-01-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wojciech Wróblewski, „Nasza Polonia”, nr 7 (82), 2001, s. 2