Województwo inowrocławskie
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Województwo inowrocławskie utworzono w XIV w. początkowo zwane było gniewkowskim. Było to jedno z najmniejszych województw I Rzeczypospolitej - liczyło tylko 2 900 km². Senatorów większych posiadało województwo 2, którymi byli: wojewoda i kasztelan inowrocławscy; mniejszych senatorów 1 - kasztelana bydgoskiego. Herb był taki sam jak województwa brzesko-kujawskiego, to jest pół orła czarnego i pół lwa czarnego, grzbietami do siebie obróconych i zwieńczonych jedną koroną na polu złotym. Sejmiki odbywały się wspólnie dla województw inowrocławskiego i brzesko-kujawskiego w Radziejowie. W skład województwa inowrocławskiego wchodziła m.in. Bydgoszcz, będąc w 1. poł. XVII w. jego największym miastem (niecałe 5 tys. mieszk.), która jednak nie odgrywała roli administracyjnej.
Ziemię dobrzyńską wcielono ostatecznie do Korony w 1466 r. Powierzchnia wynosiła ok. 54 mil². Dzieliła się na 3 powiaty: dobrzyński, rypiński i lipnowski (ustanowiony w miejsce dawnego słońskiego). Sejmiki odbywały się w Lipnie, gdzie obierano dwóch posłów na sejm, deputata na trybunał i komisarza na komisję radomską. Senatorów mniejszych było 3, t.j. kasztelanowie: dobrzyński, rypiński i słoński. Starostwo grodowe bobrownickie, niegrodowe: dobrzyńskie, lipnowskie, rypińskie i inne. Herb jej wyobraża głowę sędziwego człowieka z dwiema koronami, jedną na głowie z rogami bawolimi, a drugą na szyi.
[edytuj] Wojewodowie
Przypisy
