Wojna Bizancjum z Ostrogotami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wojna Bizantyjczyków z Ostrogotami- trwała w latach 535-562. Zakończyła się ona porażką Ostrogotów oraz likwidacją ich państwa na terenie Italii.

Przyczyny[edytuj | edytuj kod]

Jednym z głównych powodów wojny było zamordowanie sprawującej władzę w Italii córki Teodoryka Amalasunty przez jej kuzyna Teodahada, z którym dzieliła władzę. Zbrodnia popełniona na Amalusancie stanowiła dla bizantyjskiego cesarza Justyniana okazję do likwidacji władzy Ostrogotów w Italii[1]. Wobec niepowodzeń w walkach z Bizantyjczykami doszło w roku 536 do buntu Ostrogotów przeciwko Teodohadowi, który w grudniu tego roku został zamordowany. W jego miejsce Goci obwołali królem świetnego wojownika Witigisa.

Przebieg walk[edytuj | edytuj kod]

W roku 538 Witigis obległ Rzym, a wraz z podległymi mu Burgundami zdobył Mediolan dokonując w mieście masakry mieszkańców. Następnie Goci zdobyli Rawennę. W roku 541 młody Totila stanął na czele powstania Gotów i zdobył Benewent i Neapol. Widząc zagrożenie Justynian odwołał Belizariusza z frontu perskiego i powierzył mu obronę Italii. Nie zapobiegło to jednak zdobyciu Rzymu przez wojska Totili w 546 roku. W następnych latach operacje wojenne toczyły się głównie w południowej Italii. Wszelkie jednak próby kontrofensywy Belizariusza (do roku 549) kończyły się niepowodzeniem ze względu na niesubordynację i zły stan wojsk.

Nowym wodzem wyznaczonym do obrony Italii był eunuch Narses, jeden z najzdolniejszych współpracowników Justyniana. Narses na czele 30 000 ludzi rozbił armię Gotów pod Busta Gallorum w roku 552. W bitwie śmierć poniósł Totila ugodzony włócznią przez wodza Gepidów Asbada. Następnie walki przeniosły się do Kampanii. Na czele Gotów stanął Teja, który poniósł rychło śmierć w bitwie pod Cumae, w bitwie pod Mons Lactarius w roku 552. Dwa lata później Narses rozbił ostatecznie wojska Gotów pod Kapuą.

Walki trwały jeszcze kilka lat, ale ograniczały się głównie do zdobywania twierdz będących w posiadaniu niedobitków armii Gotów. Ostatnim miastem w rękach Gotów była Werona, która padła dopiero w 562 roku. Longobardowie Alboina, którzy wspierali Bizantyjczyków w podboju Italii, sześć lat później wkroczyli do niej i ją podbili.

Ważniejsze bitwy[edytuj | edytuj kod]

  • 535 Oblężenie Panormus
  • 535 Bitwa pod Splitem
  • 536 Oblężenie Neapolu
  • 537 Bitwa pod Perugią
  • 537 Bitwa pod Skardo
  • 537 Bitwa pod Nornia
  • 538 Oblężenie Rzymu
  • 538 Bitwa pod Ticinum
  • 538 Bitwa pod Ankoną
  • 539 Oblężenie Mediolanu
  • 539 Bitwa pod Dertoną
  • 540 Bitwa pod Tarusium
  • 541 Bitwa pod Farentią
  • 542 Bitwa pod Mucellis
  • 544 Masakra w Tibur
  • 545 Bitwa pod Bolonią (Bononia)
  • 546 Oblężenie Piacenzy
  • 547 Masakra w Spoletium
  • 547 Szturm Rzymu
  • 547 Bitwa pod Kapuą
  • 547 Bitwa pod Brundisium
  • 549 Masakra w Mikuron
  • 549 Bitwa pod Lauretą
  • 549 Oblężenie Rzymu
  • 550 Szturm Regium
  • 551 Bitwa morska pod Sena Gallica (ob. Sanigaglia -zwycięstwo floty bizantyńskiej pod wodzą Narsesa nad siłami morskimi Gotów)
  • 551 Bitwa pod Caranalis
  • 552 Bitwa pod Busta Gallorum
  • 552 Bitwa pod Mons Lactarius
  • 554 Bitwa pod Kapuą

Przypisy

  1. Aleksander Krawczuk: Poczet cesarzy bizantyjskich. Warszawa: Wydawnictwo Iskry, 2006, s. 145. ISBN 978-83-244-0025-6.