Wojna Rzymu z Sertoriuszem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wojna Rzymu z Sertoriuszem toczyła się w latach 80-72 p.n.e.

W roku 83 p.n.e. namiestnikiem Luzytanii został znakomity wódz rzymski z Nursji Kwintus Sertoriusz, zwolennik Gajusza Mariusza. Gdy Lucjusz Korneliusz Sulla został rzymskim dyktatorem, wojska jego legata wyparły z Luzytanii niechętnego mu Sertoriusza, który musiał ucieć do Afryki Północnej (81 p.n.e.).

W następnym roku Luzytanie wszczęli rebelię przeciwko Rzymowi i poprosili Sertoriusza, żeby wrócił i stanął na ich czele. Sertoriusz przychylił się do ich prośby. Wysłany przeciwko niemu legat rzymski został pobity, podobnie jak wysłana przez Sullę armia Metellusa Piusa. Zwycięski Sertoriusz opanował większą część Półwyspu Iberyjskiego.

W roku 77 p.n.e. do Sertoriusza dołączył Marek Perpenna, dowódca resztek wojsk Marka Emiliusza Lepidusa, który również wypowiedział posłuszeństwo rzymskiemu Senatowi. Zaniepokojony Senat wysłał w tym samym roku do Luzytanii Pompejusza, który miał wesprzeć wciąż walczącego Metellusa. W kolejnych latach Pompejusz został dwukrotnie pokonany.

Przełom w wojnie nastąpił w 75 roku p.n.e., kiedy to Metellus pobił pod Italicą armię Hurtulejusza – jednego z wodzów Sertoriusza. Do roku 73 p.n.e. Pompejusz i Metellus opanowali wiele twierdz, spychając Sertoriusza do doliny Ebra.

Aby odwrócić losy wojny Sertoriusz próbował wprowadzić ostrą dyscyplinę w swojej armii. Wywołało to niezadowolenie wśród wojska i Perpenna zamordował Sertoriusza (72 p.n.e.). Wkrótce potem Pompejusz pobił Perpennę, który został stracony.

Najważniejsze wydarzenia konfliktu z Sertoriuszem 80-72 p.n.e.[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też: Okres rzymski w Hiszpanii, Historia Hiszpanii