Wojna Wilhelmingów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wojna Wilhelmingów – niewielki konflikt zbrojny o panowanie nad Marchią Panońską, toczący się w latach 882-884 w obrębie rodu Wilhelmingów.

Swój początek miał w rebelii Engelschalka II, syna Engelschalka I, który domagał się od stryja Aribo władzy nad marchią. Aribo korzystał ze wsparcia cesarza Karola Otyłego, zaś Engelschalk Arnulfa z Karyntii. Do wojny, po stronie Aribo, wmieszał się także władca wielkomorawski, Świętopełk I, który najechał ziemie kontrolowane przez Engelschalka.

Ostatecznie Aribo utrzymał swoją władzę nad Marchią Panońską, potwierdził ją także cesarz Karol. Dowodem silnej pozycji Aribo jest zachowanie władzy także po zmianie na cesarskim tronie, po śmierci Karola do władzy doszedł Arnulf z Karyntii.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • MacLean, Simon. Kingship and Politics in the Late Ninth Century: Charles the Fat and the end of the Carolingian Empire. Cambridge University Press: 2003.
  • Reuter, Timothy (trans.) The Annals of Fulda. (Manchester Medieval series, Ninth-Century Histories, Volume II.) Manchester: Manchester University Press, 1992.