Wojna domowa w Etiopii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wojna domowa w Etiopii
T-55s civil war.JPG
Zniszczony podczas walk T-62
Czas 1974-1991
Terytorium Etiopia
Przyczyna odsunięcie Haile Selassiego I od władzy przez Derg
Wynik upadek Dergu i powstanie rządu EPLR
Strony konfliktu
Brak sojuszu
South Asian Communist Banner.svg Etiopska Partia Ludowo-Rewolucyjna

Communist Party of Vietnam flag.svg Socjalistyczny Ruch Panetiopski

Red flag.svg Tigrajski Ludowy Front Wyzwolenia

Flag of the EPLF.svg Erytrejski Ludowy Front Wyzwolenia

Flag of the Oromo Liberation Front.svg Front Wyzwolenia Oromo

Et flo1963-1975.png Front Wyzwolenia Zachodniej Somalii

Flag of Eritrea (1952-1961).svgFront Wyzwolenia Erytrei

Flag of the Afar Region (1994-2012).svg Front Wyzwolenia Afaru

Cesarstwo Etiopii Etiopska Partia Demokratyczna

Flag of Ogaden National Liberation Front(2).svg Narodowy Front Wyzwolenia Ogadenu[1]
Ludowo-Demokratyczna Republika Etiopii Etiopski Derg
 Kuba
Wspierani przez (1977-1991)
 NRD
 ZSRR[2][3]
 Korea Północna
Dowódcy
Meles Zenawi Ludowo-Demokratyczna Republika Etiopii Mengistu Haile Mariam
Straty
łącznie 250,000 zmarłych po obu stronach

Etiopska wojna domowa rozpoczeła się 12 września 1974 z chwilą odsunięcia Haile Selassiego od władzy przez Derg, a skończyła, kiedy koalicja Etiopskiego Ludowo-Rewolucyjnego Frontu Demokratycznego objęła władzę w państwie w 1991[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Lata siedemdziesiąte XX w.[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975-1977 trwał tak zwany "biały terror", podczas którego Mengistu próbował zlikwidować inne komunistyczne partie jakie jak Etiopska Partia Ludowo-Rewolucyjna. Jego brutalna polityka stworzyła mu wielu wrogów i spowodowała nasilenie się ruchów separatystycznych w rejonach takich jak Erytrea, Ogaden czy Tigraj.

Podczas wojny w Ogadenie rząd etiopski nawiązał ścisłą współpracę z państwami komunistycznymi, m.in ZSRR, który był zainteresowany budową republiki socjalistycznej w tamtym regionie.

Lata osiemdziesiąte[edytuj | edytuj kod]

Klęska głodu w Etiopii w latach 1984-1985 przyczyniła się do nasilenia nastrojów separatystycznych w Erytrei. Z tego powodu Derg organizował wiele operacji wojskowych przeciw rebeliantom z ELFW m.in. Operację Shiraro, Bicz, Czerwona Gwiazda czy Operacja Adwa.

Lata dziewięćdziesiąte[edytuj | edytuj kod]

Po upadku komunizmu w Europie Mengistu stracił pomoc sojuszników i już w 1991 musiał uciekać do Zimbabwe po ofensywie rebelianckiej koalicji EPLR[5]. Nowy rząd zdelegalizował Robotniczą Partię Etiopii i aresztował członków Dergu. W grudniu 2006 winnymi ludobójstwa uznano 72 członków byłej dyktatury, z czego 14 oskarżonych zmarło podczas procesu, a 25, w tym Mengistu, zostało skazanych zaocznie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]