Wojna domowa w Etiopii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wojna domowa w Etiopii
T-55s civil war.JPG
Zniszczony podczas walk T-62
Czas 1974-1991
Terytorium Etiopia
Przyczyna odsunięcie Haile Selassiego I od władzy przez Derg
Wynik upadek Dergu i powstanie rządu EPLR
Strony konfliktu
Brak sojuszu
South Asian Communist Banner.svg Etiopska Partia Ludowo-Rewolucyjna

Communist Party of Vietnam flag.svg Socjalistyczny Ruch Panetiopski

Red flag.svg Tigrajski Ludowy Front Wyzwolenia

Flag of the EPLF.svg Erytrejski Ludowy Front Wyzwolenia

Et olf.svg Front Wyzwolenia Oromo

Et flo1963-1975.png Front Wyzwolenia Zachodniej Somalii

Flag of Eritrea (1952-1961).svgFront Wyzwolenia Erytrei

Flag of the Afar Region (1994-2012).svg Front Wyzwolenia Afaru

Cesarstwo Etiopii Etiopska Partia Demokratyczna

ONLF flag.svg Narodowy Front Wyzwolenia Ogadenu[1]
Ludowo-Demokratyczna Republika Etiopii Etiopski Derg
 Kuba
Wspierani przez (1977-1991)
 NRD
 ZSRR [2][3]
 Korea Północna
Dowódcy
Meles Zenawi Ludowo-Demokratyczna Republika Etiopii Mengistu Haile Mariam
Straty
łącznie 250,000 zmarłych po obu stronach

Etiopska wojna domowa rozpoczeła się 12 września 1974 z chwilą odsunięcia Haile Selassiego od władzy przez Derg, a skończyła, kiedy koalicja Etiopskiego Ludowo-Rewolucyjnego Frontu Demokratycznego objęła władzę w państwie w 1991[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Lata siedemdziesiąte XX w.[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975-1977 trwał tak zwany "biały terror", podczas którego Mengistu próbował zlikwidować inne komunistyczne partie jakie jak Etiopska Partia Ludowo-Rewolucyjna. Jego brutalna polityka stworzyła mu wielu wrogów i spowodowała nasilenie się ruchów separatystycznych w rejonach takich jak Erytrea, Ogaden czy Tigraj.

Podczas wojny w Ogadenie rząd etiopski nawiązał ścisłą współpracę z państwami komunistycznymi, m.in ZSRR, który był zainteresowany budową republiki socjalistycznej w tamtym regionie.

Lata osiemdziesiąte[edytuj | edytuj kod]

Klęska głodu w Etiopii w latach 1984-1985 przyczyniła się do nasilenia nastrojów separatystycznych w Erytrei. Z tego powodu Derg organizował wiele operacji wojskowych przeciw rebeliantom z ELFW m.in. Operację Shiraro, Bicz, Czerwona Gwiazda czy Operacja Adwa.

Lata dziewięćdziesiąte[edytuj | edytuj kod]

Po upadku komunizmu w Europie Mengistu stracił pomoc sojuszników i już w 1991 musiał uciekać do Zimbabwe po ofensywie rebelianckiej koalicji EPLR[5]. Nowy rząd zdelegalizował Robotniczą Partię Etiopii i aresztował członków Dergu. W grudniu 2006 winnymi ludobójstwa uznano 72 członków byłej dyktatury, z czego 14 oskarżonych zmarło podczas procesu, a 25, w tym Mengistu, zostało skazanych zaocznie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]