Wojna francusko–hiszpańska 1635–1659

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wojna francusko–hiszpańska 1635–1659, zwana drugą wojną francusko–hiszpańską, miała miejsce po zakończeniu wojny trzydziestoletniej, kiedy to we Francji doszło do niepokojów społecznych, zwanych Frondą. Przeciwko władzy królewskiej opowiedział się Kondeusz Wielki (walczący później w Niderlandach i północnej Francji po stronie Hiszpanii). Jego francuski przeciwnik Henri de Turenne okazał się jednak godnym przeciwnikiem. Pokonał Hiszpanów w bitwie pod Arras 25 sierpnia 1654 r. Mimo porażki Francuzów pod Valenciennes w lipcu 1656 roku udało im się osiągnąć sukces. W roku 1657 Francuzi zawiązali sojusz antyhiszpański z Anglią. Turenne poprowadził wojska angielsko-francuskie przeciwko Hiszpanom dowodzonym przez wicekróla Niderlandów Don Juana d'Austria, Kondeusza i grupie Jakobitów angielskich księcia Yorka. W czasie bitwy w pobliżu Dunkierki Turenne oskrzydlił przeciwnika siłami kawalerii a "Czerwone Kurtki" zdobyły miasto. Po tej porażce Filip IV zmuszony został oddać miasto Ludwikowi XIV. Wojna zakończyła się podpisaniem układu pokojowego 7 listopada 1659 roku. Francuzi odzyskali kilka hiszpańskich twierdz w Niderlandach, ustalono też przebieg granicy hiszpańsko-francuskiej w Pirenejach. Wojna francusko-hiszpańska doprowadziła do dominacji Francji na kontynencie i zmniejszenia roli Hiszpanii jako mocarstwa w Europie.

Wydarzenia wojny francusko-hiszpańskiej

  • 1643 Walki pod Turtugą
  • 1654 Bitwa pod Arras
  • 1656 Bitwa pod Valenciennes
  • 1658 Bitwa na wydmach