Wojna japońsko-koreańska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wojna japońsko-koreańska 1592-1598
Navalzhugenu2.jpg
Bitwa pod Noryang
Czas 1592 - 1598
Miejsce Półwysep Koreański
Wynik Zwycięstwo wojsk koreańskich i chińskich; wycofanie wojsk japońskich z Półwyspu Koreańskiego
Strony konfliktu
Dynastia Chosŏn
Dynastia Ming
Japonia
Dowódcy
Korea
Król Sŏn-jo
Yi Sun-sin
Chiny
Wanli
Li Rusong
Japonia
Hideyoshi Toyotomi
Katō Kiyomasa
Siły
Korea
Pierwsza faza: 84 500
Chiny
Pierwsza faza: 43 000+
Druga faza: 80 000
Japonia
Pierwsza faza: 158 000
Druga faza: 141 000
Straty
Ok. 1 miliona żołnierzy i cywilów 140 000
Wojna japońsko-koreańska

Tangumdae (1592) - Okp'o (1592) - Imjin (1592) - Hansan (1592) - Haengju (1593) - Jinju (1593) - Chilcheollyang (1597) - Myeongnyang (1597) - Noryang (1598)

Wojna japońsko-koreańskawojna toczona pod koniec XVI w. pomiędzy koreańskim państwem dynastii Joseon, wspieranym przez chińską dynastię Ming, a Japonią rządzoną przez generała Toyotomi Hideyoshi. Wojna jest też znana jako wojna Imjin (Imjin waeran, kor. 임진왜란). Inwazja Korei miała być pierwszym krokiem w podboju Chin i całej wschodniej Azji przez Japonię.

Hideyoshi – dowódca wojskowy i faktyczny władca Japonii (mimo że nie był ani członkiem rodziny cesarskiej, ani nie piastował urzędu shōguna), po spacyfikowaniu kraju i pokonaniu wszystkich wrogów wewnętrznych postanowił użyć swych świetnie wyszkolonych armii do podboju Korei, a następnie Chin.

Geobukseon – koreańska „żółwia łódź”

Na początku konfliktu wojska japońskie odnosiły znaczne sukcesy na lądzie: Japończycy zdobyli Seul wraz z niemal całym terytorium Korei. Inwazja japońska została zatrzymana dopiero dzięki działaniom admirała Yi Sun-sina, któremu udało się zniszczyć japońską flotę. Do pokonania Japończyków przyczyniły się także skuteczne działania partyzanckie, które podejmowali Koreańczycy. Mimo przewagi bojowej armii japońskiej, wojska Hideyoshiego nie były w stanie oprzeć się znacznej przewadze liczebnej przeciwnika. Zawodziła też łączność z krajem macierzystym. Ponadto, w roku 1593 z odsieczą przybyły do Korei chińskie wojska dynastii Ming (Pekin uważał Koreę za swoją strefę wpływów), dodatkowo przyczyniając się do wypędzenia Japończyków z Półwyspu Koreańskiego.

Do sukcesu Koreańczyków w starciach z Japonią przyczyniło się wykorzystanie tzw. geobukseonów, znanych także jako „żółwie okręty” (były to silnie uzbrojone jednostki z pancerzem w kształcie przypominającym skorupę żółwia).

Późną wiosną 1593 podjęto negocjacje, ale zuchwałe żądania Toyotomiego (między innymi oddanie cesarskiej córki za żonę) uniemożliwiły trwałe porozumienie. Mimo to trwał rozejm: Chińczycy wycofali większość swych armii z Korei, a Japończycy utrzymywali się wówczas tylko w niewielkiej części południowej Korei. Po nieudanych pertraktacjach wojna została wznowiona w 1597. Jednak kolejne, bardzo dotkliwe klęski na morzu spowodowały, że wojska japońskie zostały zmuszone do wycofania się w 1598.

Pomnik admirała Yi Sun-sina na wzgórzu w Busan, drugim co do wielkości mieście Korei Południowej

Śmierć Hideyoshiego w tym samym roku i wybuch kolejnej wojny domowej w Japonii, definitywnie zakończył marzenia Japończyków o panowaniu nad Koreą. Następnej inwazji na Koreę Japończycy (tym razem z powodzeniem) dokonali dopiero 300 lat później, w czasie wojny chińsko-japońskiej 1894-95.

W czasie wojny japońscy żołnierze odcinali, jako trofeum, nosy zabitym Koreańczykom, za które byli nagradzani. Część z tych trofeów została wysłana do Japonii; część jest pogrzebana w Kioto, w kopcu grobowym, zwanym Mimizuka.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Iain Dickie, Martin J. Dougherty, Phyllis G. Jestice, Christen Jörgensen, Rob S. Rice: Fighting Techniques of Naval Warfare 1190 BC − Present. New York: Metro Books, 2009. ISBN 978-1-4351-4533-7.
  • Joanna Rurarz: Historia Korei. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie Dialog, 2005, s. 286-289. ISBN 83-89899-28-0.
  • Zygmunt Ryniewicz: Bitwy świata: Leksykon. Warszawa: Almapress, 1995. ISBN 83-214-1046-4.