Wojna kolonialna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wojna kolonialna - rodzaj wojny toczonych w koloniach danego państwa lub o kolonie z innymi państwami. Częsta przyczyna wojen dla okresu początków kolonizacji europejskiej oraz XIX wieku.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Pierwszymi wojnami kolonialnymi można uznać wojny Hiszpanii oraz Portugalii w Ameryce Środkowej oraz Południowej z rdzenna ludnością - Indianami

Batalie Corteza, Pizarra oraz innych konkwistadorów są pierwszymi walkami Europejczyków poza własnym kontynentem. Jednakże prawdzie walki kolonialne miały miejsce około 200 lat później w Ameryce Północnej.

Wojny Francusko-Angielskie o dominacje w Ameryce Północnej[edytuj | edytuj kod]

Trwające między 1754 rokiem a 1763 trwała wojna o hegemonia w Ameryce Północnej. Kolonizacja obecnego terytorium USA przez Anglików oraz Kanady przez Francuzów, w wiadomy sposób narażały wpływy obu tych państw w regionie. Zarówno Francja jak i Wielka Brytania nie miały zamiaru zrzec się swoich terytoriów. Wykorzystując fakt równie napiętej sytuacji w Europie

Information icon.svg Osobny artykuł: wojny religijne.
(wojna siedmioletnia), Francuzi oraz Anglicy rozpoczęli działania zbrojne (głównie rozpoczęte przez Anglię). Na początku wojny obie strony nie osiągnęły przewagi i walki kontynuowały się do czasu gdy Anglicy pokonali Francuzów w Bitwie o Rzekę św. Wawrzyńca. To dało Anglii decydujące zwycięstwo kiedy to w łatwy sposób dostali się na tereny obecnej Kanady i ostatecznie pokonali znajdujące się tam siły francuskie.

Wojna Stanów o Niepodległość[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Rewolucja amerykańska.

Wzrost poczucia narodowego wśród angielskich kolonistów oraz fatalna polityka ceł na towary przewożone do Ameryki spowodowały dążenia Amerykanów do samostanowienia. W roku 1775 rozpoczęły powstania w na terenie wschodnich wybrzeży stanów. W ciągu zaledwie paru tygodni powstanie przerodziło się w wielką rewolucje. Po serii zwycięskich batalii oraz ogłoszeniu niepodległości, Anglicy przestali w jakikolwiek sposób starać się ponownie przejąc inicjatywę.

Wojna ta również pokazała niechęć doprowadzenia wojny przez rząd w Londynie. Polityka ta jest nie do zrozumienia, choćby patrząc na późniejsze wojny Brytyjczyków o kolonie takie jak wojna opiumowa czy powstanie Maorysów na Nowej Zelandii. Ogólnie patrząc rewolucja amerykańska jest najlepszym przykładem przegranej wojny o kolonie i późniejszych konsekwencjach nie podjęcia skutecznych prób wygrania.

Brytyjskie wojny kolonialne w XIX wieku[edytuj | edytuj kod]

Wojny kolonialne prowadzone przez Brytyjczyków w Afryce, Azji i Oceanii

Afryka - wojny zuluskie: długie oraz krwawe działania w Afryce Płd. Bunt Zulusów zakończył się po początkowych klęskach zwycięstwem Anglików.

Wojna burska (1899-1902) Oderwanie się afrykańskich prowincji, bogatych w złoża złota i diamentów Nadalu oraz Oranje przez Burów (potomków holenderskich osadników z XVIII wieku). Źle zorganizowane oddziały Angielskie ponosiły klęskę za klęską, tracąc tysiące żołnierzy. Burowie wypracowali metodę wojny partyzanckiej, przez co byli nieuchwytni dla armii brytyjskiej. Straty, jak i zaangażowanie sił były nieproporcjonalnie wyższe ze strony Brytyjczyków, którzy zaangażowali 600 tys. żołnierzy z których zginęło około 90 tys. Po stronie Burskiej walczyło około 85 tys żołnierzy. Starty wyniosły 15 tysięcy zabitymi i rannymi.

Wojny kolonialne w wieku XX[edytuj | edytuj kod]

Większość krajów Afryki oraz Azji otrzymała niepodległość na drodze pokojowej. Wyjątkiem jest polityka Francji. Francuzi postanowili bronić swoich kolonii w konsekwencji wojska francuskie zaangażowały swoje siły w walkach w Indochinach oraz w Algierii. Mimo że Francja obu wojen militarnie nie przegrała politycznie musiała uznać niepodległość obu państw odpowiednio w 1954 oraz 1962 roku.