Wojna o kości

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Othniel Charles Marsh (po lewej) i Edward Drinker Cope (po prawej)

Wojna o kości – trwająca od 1877[1] do 1897 roku[2] rywalizacja prof.[3] Edwarda D. Cope’a[4] i prof.[3] Othniela C. Marsha[4] w liczbie odkrytych okazów wymarłych zwierząt[3], która doprowadziła do odkrycia setek okazów dinozaurów na zachodzie USA[1].

Rywalizacja zaczęła się prawdopodobnie, gdy Marsh publicznie wytknął Cope’owi błędy w rekonstrukcji szkieletu elasmozaura. Cope miał według Marsha umieścić czaszkę na końcu ogona[5].

Często badania prowadzono z wykorzystaniem materiałów wybuchowych[4][5]. Obaj naukowcy rywalizowali nie przebierając w środkach, płacąc za dostarczanie im skamieniałych kości, a także wzajemnie podkupując dostawców[3]. Łącznie Marsh odkrył 86 nowych gatunków dinozaurów, a Cope 56[4][5]. Rywalizację zakończyła w 1897 roku śmierć Cope’a[2][5].

W czasie „wojny o kości” odkryte i opisane zostały m.in. allozaur, brontozaur, celofyz, diplodok, kamarazaur, monoklonius, stegozaur i triceratops[4].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Panel edukacyjny. Historia odkryć i badań dinozaurów (pol.). Dinolandia - park dinozaurów. [dostęp 2013-08-26].
  2. 2,0 2,1 Piotr Olejniczak: Pradawne smoki (pol.). 2013-02-15. [dostęp 2013-08-26].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Radosław Nawrot. Prawdziwy Indiana Jones. „Ale historia”. 33/2013 (83), s. 14, 2013-08-19. Agora SA (pol.). 
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Krzysztof Urbański: Naukowe bajki o smokach (pol.). W: Rzeczpospolita [on-line]. 2009-12-03. [dostęp 2013-08-26].
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Historia odkryć (pol.). Hobbista. [dostęp 2013-08-26].