Wojna o sukcesję mantuańską

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wojna o sukcesję mantuańską 1628-1631 to konflikt o spadkobierstwo w księstwie Mantui po wymarciu głównej linii książęcej rodu Gonzaga w roku 1627.

22 grudnia 1612 r. w wieku 26 lat zmarł książę Mantui i Monferrato Franciszek IV Gonzaga. Władca nie pozostawił po sobie męskiego potomka, jedynie 3-letnią córkę Marię. Jego młodsi bracia Ferdinando Gonzaga (1587-1626) i Vincento Gonzaga (1594-1627) należący do stanu duchownego (Ferinando od 1605 r. był kardynałem, Vincento stał się nim w roku 1615) poszli w ślady Francesca przyjmując stan książęcy i zawierając małżeństwa. Ich próby ratowania dynastii zakończyły się niepowodzeniem.

Vincenzo II Gonzaga zmarł 25 grudnia 1627 r. w wieku 33 lat, w dniu w którym jego 18-letnia siostrzenica Maria poślubiła dalekiego krewnego Carlo II Gonzagę francuskiego księcia Nevers i Rathel. Zrodziło to problem dynastyczny, jako że Carlo reprezentował zaledwie poboczna linię rodu Gonzagów.

Cesarz Ferdynand II, który, przed pięcioma laty poślubił siostrę trzech książąt Eleonorę Gonzagę, starał się pozyskać Mantuę jako dziedzictwo lenne i połączyć rody Gonzagów i Guastallów z Hiszpanii. Żądania Carla popierane były przez Francję, co groziło zwiększeniem niezadowolenia Habsburgów. Cesarza wspierała Sabaudia, której władca książę Emanuel I zamierzał pozyskać Montferrat.

Nieporozumienia skłoniły Francję do wysłania swoich wojsk pod dowództwem Jeana de Saint Bonneta de Toiras do górnej Italii. W roku 1630 księciu udało się zdobyc Mantuę. Konflikt przerwało jednak włączenie się Szwecji do wojny trzydziestoletniej, co skierowało uwagę Ferdynanda na inny plac wojny. Dnia 6 kwietnia 1631 r. Carlo Gonzaga zawarł porozumienie pokojowe z cesarzem w miejscowości Cherasco. Sabaudia otrzymała część Montferratu, zmuszona była jednak oddać Francuzom twierdzę Pinerolo.