Wojna polsko-turecka 1683-1699

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wojna polsko-turecka
wojny polsko-tureckie
Bitwa pod Parkanami.jpg
Czas 16831699
Wynik pokój w Karłowicach
Strony konfliktu
 I Rzeczpospolita
Liga Święta
 Imperium osmańskie
Wojna polsko-turecka 1683-1699

Wiedeń - Parkany - Jazłowiec - Bojan - Wał Trajana - Jassy - Kamieniec Podolski - Pereryta - Uścieczko - Lwów - Podhajce

Potyczka z Tatarami (mal. Maksymilian Gierymski)

Wojna polsko-turecka 1683-1699konflikt zbrojny pomiędzy Rzecząpospolitą i Turcją. Wojna rozpoczęła się odsieczą wiedeńską w 1683 roku, a ukończyło ją podpisanie pokoju w Karłowicach w 1699 roku, na mocy którego Rzeczpospolita odzyskała ziemie utracone w poprzedniej wojnie z Turcją z lat 1672-1676 wraz z twierdzą w Kamieńcu Podolskim.

Ważniejsze wydarzenia wojny[edytuj | edytuj kod]

12 września – bitwa pod Wiedniem.
7-9 października – bitwy pod Parkanami.
Działania Andrzeja Potockiego na Podolu.
Wyprawa Kunickiego do Mołdawii.
Przystąpienie Polski do ligi antytureckiej.

Nieudana wyprawa mołdawska – bitwa pod Jazłowcem.

Wyprawa bukowińska hetmana wielkiego koronnego Stanisława Jana Jabłonowskiegobitwa pod Bojanem oraz przy Wale Trajana.

Kolejna wyprawa mołdawska – bitwa pod Jassami.

Oblężenie Kamieńca Podolskiego przez wojsko pod wodzą królewicza Jakuba Ludwika Sobieskiego i hetmana Stanisława Jana Jabłonowskiego.

Walki wojsk hetmana Jabłonowskiego – bitwa pod Smotryczem[1].

Wyprawa multańska hetmana Jabłonowskiego – chorągwiom husarii zostają w części odebrane kopie, jako nieprzydatne do walk z Tatarami.

Działania wojenne na terytorium Mołdawii – zgrupowanie jazdy Nikodema Żaboklickiego zajmuje Suczawę.

Ostatnia, największa wyprawa mołdawska – kampania pod osobistym dowództwem Jana III Sobieskiego. Bitwa pod Pererytą. Obsadzenie wojskami polskimi twierdzy w Târgu Neamț i Sorokach.

Budowa Okopów Św. Trójcy – umocnień blokujących dostawy zaopatrzenia do Kamieńca Podolskiego.

6 października – zwycięska bitwa pod Uścieczkiem stoczona przez wojska polsko-litewskie pod wodzą hetmanów Stanisława Jana Jabłonowskiego i Kazimierza Jana Sapiehy.

Hetman Jabłonowski odparł najazd tatarski w II bitwie pod Lwowem.

17 czerwca – zmarł Jan III. Konfederacja niepłatnego wojska koronnego została zawiązana z podszeptu Potockich i Lubomirskich w celu osłabienia pozycji hetmana Jabłonowskiego.

Królem polskim został August II Mocny.

Ostatnia kampania tej wojny połączonych wojsk polsko-litewsko-saskich.
8-9 września – bitwa pod Podhajcami stoczona pod dowództwem hetmana polnego koronnego Feliksa Kazimierza Potockiego.

26 stycznia – zawarcie pokoju w Karłowicach między Państwami Ligi Świętej a Turcją.
Luty - ostatni duży najazd tatarski na terytorium Rzeczpospolitej i II bitwa pod Martynowem

Ważniejsze postaci tej wojny[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]