Wojna syjamsko-wietnamska (1841-1845)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wojna syjamsko-wietnamska 1841-1845
Nangklao portrait.jpg
król Rama III
Czas 1841-1845
Terytorium Kambodża
Wynik Zwycięstwo Syjamu
Strony konfliktu
Flag of Thailand (1817).svg Syjam Early Nguyen Dynasty Flag.svg Wietnam
Dowódcy
Rama III Thiệu Trị
Siły
nieznane nieznane
Straty
nieznane nieznane

Wojna syjamsko-wietnamska miała miejsce w latach 1841-1845. Terenem konfliktu była Kambodża.

Po wojnie syjamsko-kambodżańskiej toczonej w latach 1831-1834, na tron kambodżański z pomocą Wietnamczyków powrócił król Ang Chan II (1791-1835), który zajął miejsce osadzonego przez Syjam uzurpatora. Wkrótce jednak Kambodżańczycy zorientowali się, że tak naprawdę miejsce rządzących nimi władz Syjamu zajął Wietnam. Po śmierci Ang Chana II, Wietnamczycy kontynuowali władzę, osadzając na tronie Kambodży królową Ang Mei. W wyniku coraz bardziej nasilających się represji ze strony Wietnamu, w roku 1841 doszło do wybuchu powstania w Kambodży, które pociągnęło za sobą śmierć wielu sprawujących władzę polityków. Bez pomocy z zewnątrz powstańcy nie byli jednak w stanie przeciwstawić się posiadającym w kraju 50 garnizonów wojskowych Wietnamczykom.

W tej sytuacji Kambodżańczycy zwrócili się o pomoc do Syjamu, gdzie na wygnaniu żył najmłodszy syn Ang Chana, Ang Duong (1791-1860). Król Syjamu Rama III, którego celem było osłabienie wpływów wietnamskich w Kambodży, zgodził się na udzielenie pomocy powstańcom. Władca nakazał swojemu najbardziej doświadczonemu generałowi (Chaophraya Bodindecha) stworzenie armii inwazyjnej. Pod koniec 1841 r. Ang Duong w towarzystwie wojskowej eskorty syjamskiej powrócił z wygnania do kraju, gdzie zamierzał zasiąść na tronie. Wietnamczycy uznali to jako pretekst do zniszczenia sił powstańczych oraz wspierającego ich wojska Syjamu, rozpoczynając działania zbrojne. Przewaga liczebna pozwoliła siłom syjamskim na odcięcie linii zaopatrzeniowych przeciwnika i w konsekwencji stopniowe jego pobicie. Wietnamczycy kontynuowali jednak walkę, osłabiając morale Syjamczyków.

W roku 1845 obie strony podpisały układ pokojowy, przewidujący dwuwładzę w Kambodży, większe wpływy zachował jednak Syjam. Na tronie osadzono faworyzowaną przez Syjam królową Ang Duong (rządzącą w latach 1845-1860).


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David P. Chandler: A History of Cambodia. Boulder/Colorado: Westview 1996.
  • W.A.R. Woods: A History of Siam : from the earliest times to the year A.D. 1781. With a supplement dealing with more recent ecents. New York: AMS 1974.
  • David K. Wyatt: Thailand : a short history. New Haven/Connecticut: Yale Univ. Press 1984.

Zobacz także[edytuj | edytuj kod]