Wojna syro-efraimska
| Wojna syro-efraimska | |||||||||
 Kampanie Tiglat-Pilesera III (734-732 p.n.e.)
|
|||||||||
| Czas | 734-732 p.n.e. | ||||||||
| Terytorium | Lewant | ||||||||
| Wynik | Zwycięstwo Asyrii | ||||||||
|
|||||||||
Wojna syro-efraimska – konflikt zbrojny pomiędzy koalicją aramejsko-izraelską a Judą i Asyrią. Potwierdził dominację Asyrii w regionie i doprowadził do upadku aramejskiego królestwa Damaszku.
W 734 p.n.e. Damaszek, Samaria, Gaza i Aszkelon odmówiły płacenia danin Asyrii. Sformowana została też koalicja, na której czele stanęli Resin, król Aramu-Damaszku, i Pekach, król Izraela[1]. Koalicja zaatakowała Judę i obległa Jerozolimę (2 Krl 16,5). Celem inwazji było zmuszenie Achaza do akcesji do koalicji lub zrzucenie go z tronu. Przygotowano nawet kandydata do tronu, nazywanego przez Biblię "synem Tabeela" (Iz 7,6)[2]. Achaz zapłacił trybut Tiglatpilesarowi, który podjął działania zbrojne. Po pokonaniu zbuntowanych Filistynów uderzył na Izrael i doprowadził do zrzucenia z tronu Pekacha, którego zastąpił Ozeasz, Państwo izraelskie zostało okrojone o Zajordanie, Galileę i Dolinę Jezreel, które weszły w skład asyryjskich prowincji Megiddo i Dor (2 Krl 15,29-30). Nałożono też na króla roczną daninę w wysokości 10 talentów złota i 100 talentów srebra[3][2]. W 732 p.n.e. Tiglatpilesar zdobył Damaszek. Resin został zabity, a ludność miasta przesiedlona do Kir (2 Krl 16,9)[4].
Osłabione królestwo Izraela przetrwać miało jeszcze dziesięć lat. Ostatecznie zostało unicestwione przez królów Asyrii Salmanasara V i Sargona II[5]. Juda uległa politycznej i religijnej dominacji Asyrii (2 Krl 16,10-18)[2].
Podczas wojny syro-efraimskiej działał prorok Izajasz. Na ten okres datowane jest proroctwo dotyczące Emmanuela (Iz 7,10-25).
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Alfred Tschirschnitz: Dzieje ludów biblijnych. Wyd. I. Warszawa: M. Sadren i S-ka, 1994. ISBN 83-86340-00-3.
