Wojny starożytnego Egiptu

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

W okresie Starego Państwa Egipt nie posiadał stałej armii, do służby powoływano najczęściej zdolnych do noszenia broni chłopów. Pierwsze oddziały powstały dopiero podczas walk o zjednoczenie Egiptu pod koniec I Okresu Przejściowego.

Pod koniec Drugiego Okresu Przejściowego, Egiptowi zagrozili wywodzący się z Azji Hyksosi. Władca XVIII dynastii, faraon Ahmose ostatecznie pokonał Hyksosów, wypierając ich z Dolnego Egiptu.

Kolejne zbrojne wyprawy Egipcjan przyniosły podbój Palestyny i Syrii. Totmes I dotarł do Eufratu, a jego wnuk Totmes III opanował Bliski Wschód. W Syrii przeciwnikiem Egipcjan było królestwo Mitanni, następnie podbite przez Totmesa III.

Na przełomie XVIII i XIX dynastii Egiptowi zagrozili Hetyci. Do decydującego starcia między obu stronami doszło za czasów panowania Ramzesa II w bitwie pod Kadesz. Bitwa była nierozstrzygnięta, choć faraon przypisywał sobie zwycięstwo. Wojna zakończyła się podpisaniem traktatu pokojowego.

Kolejne walki Egipcjanie toczyli w Nubii i Palestynie. W trakcie wewnętrznych walk o tron (XXIV dynastia) doszło do konfrontacji z Kuszytami, a około 701 r.p.n.e. z Asyryjczykami.

Ostatnim przeciwnikiem byli Persowie.

Ważniejsze starcia starożytnych Egipcjan, Hetytów i Asyryjczyków

Utwórz książkę