Wojsko ordynackie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wojsko ordynackie, chorągwie ordynackie – oddziały wojskowe wystawiane i utrzymywane na potrzeby Rzeczypospolitej Obojga Narodów przez ordynacje magnackie w XVI-XVIII wieku. Ordynacja była majątkiem nie podlegającym podziałowi, co zapobiegało rozdrabnianiu wielkich fortun. Przywilej ten był nadawany przez króla i zatwierdzany przez sejm w zamian za obowiązek wystawiania i utrzymywania określonej (każda ordynacja miała inną umowę) liczby żołnierzy. Wojska ordynackie przeznaczone były na załogi ważnych twierdz znajdujących się na obszarach ordynacji (na przykład Dubno, Zamość, Słuck), a w czasie wojny część z nich była zobowiązana stawić się pod rozkazy hetmana. Pomimo tego wojska ordynackie rzadko brały udział w działaniach polowych[1][2].

Information icon.svg Osobny artykuł: Ordynacja rodowa.

Ordynacje i ich wojska[edytuj | edytuj kod]

  • Ordynacja Słucka,
  • Ordynacja Klecka,
  • Ordynacja Ołycka,

Przypisy

  1. Aleksander Mełeń Ordynacje w dawnej Polsce. Lwów 1929, s. 10-14
  2. Radosław Sikora Wojskowość polska w dobie wojny polsko-szwedzkiej 1626-1629. Kryzys mocarstwa. Poznań 2005, s. 63
  3. Wimmer Jan, Wojsko Polskie w II poł. XVII wieku, Oświęcim 2013 , str.28.