Wolatucha
| Wolatucha | |
| Petauroides volans | |
| (Kerr, 1792) | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Infragromada | ssaki niższe |
| Nadrząd | torbacze |
| Rząd | dwuprzodozębowce |
| Rodzina | pseudopałankowate |
| Rodzaj | Petauroides |
| Gatunek | wolatucha |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Wolatucha (Petauroides volans) - torbacz z rodziny pseudopałankowatych. Jest jedynym przedstawicielem rodzaju Petauroides Thomas, 1888.
Spis treści |
Występowanie i biotop [edytuj]
Wschodnie wybrzeże Australii, również Queensland, Nowa Południowa Walia i Wiktoria. Zamieszkuje lasy, w których dominują eukaliptusy (oprócz lasów deszczowych).
Charakterystyka ogólna [edytuj]
| Podstawowe dane | |
|---|---|
| Długość ciała | 30-45 cm |
| Długość ogona | 45-60 cm |
| Masa ciała | 900-1700 g |
| Dojrzałość płciowa | w drugim roku życia |
| Liczba młodych w miocie |
1 |
| Długość życia | do 15 lat (najczęściej 6) |
Wygląd [edytuj]
Wierzch ciała ciemnoszary, kremowy, szarokremowy, nakrapiany lub ciemnobrązowy, spód białawy. Głowa o krótkim pysku, dużych oczach i uszach. Długi ogon jest pokryty gęstym futrem i nie jest chwytny. Pomiędzy łapami ma rozpiętą błonę lotną. Sięga od łokcia do kończyn tylnych i nie jest osadzona, tak jak u lotopałanek, na zewnętrznym palcu.
Tryb życia [edytuj]
Jest zwierzęciem aktywnym w nocy. Prowadzi samotnicze życie. Terytorium samca wynosi około 2,5 ha. Samice mają mniejsze terytoria, które mogą zachodzić na siebie. Terytoria oznaczone są silnie pachnącą wydzieliną. Żyje w koronach drzew, sprawnie się po nich poruszając. Dzień spędza w dziuplach. Wolatucha podczas ślizgów może pokonać około 100 m, zmieniając kierunek lotu o 90 stopni. Błona lotna chroni też przed nadmierną utratą ciepła. Okres rozrodczy przypada na marzec. Samica rodzi zazwyczaj jedno młode, które przebywa w torbie matki około 4 miesięcy. Przez następne 3 miesiące młode jest noszone przez matkę na grzbiecie. W wieku 9 miesięcy jest już samodzielne i waży 600 g. Dojrzałość płciową uzyskują po dwóch latach życia.
Podobnie jak koala wolatucha jest zwierzęciem, które odżywia się wyłącznie liśćmi eukaliptusa.
Podgatunki [edytuj]
Wyróżnia się dwa podgatunki wolatuchy:
- Petauroides volans minor Collett, 1887
- Petauroides volans volans Kerr, 1792
Znaczenie [edytuj]
Na wolatuchę polują sowy: sownica wielka i płomykówka przydymiona, dingo i lis rudy.
Zagrożenia i ochrona [edytuj]
W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii niskiego ryzyka LC[2]. Zagrożeniem dla wolatuchy jest wycinka drzew eukaliptusowych.
Przypisy
- ↑ Petauroides volans. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Petauroides volans. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.) [dostęp 22 października 2008]
Bibliografia [edytuj]
- Juliet Nagel: Petauroides volans (ang.). University of Michigan Museum of Zoology. [dostęp 30 maja 2008].
- Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.). 2005.: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.), Johns Hopkins University Press (ang.). [dostęp 30 maja 2008].
- E. Keller, prof. dr J. Reichholf, G. Steinbach, K. Zub (tłum. z niem.): Leksykon zwierząt. Ssaki cz. 1. Warszawa: Bertelsmann Media Sp. z.o.o., 2001, s. 33. ISBN 83-7227-610-2.
