Wolatucha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wolatucha
Petauroides volans
(Kerr, 1792)
Wolatucha
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada ssaki niższe
Nadrząd torbacze
Rząd dwuprzodozębowce
Rodzina pseudopałankowate
Rodzaj Petauroides
Gatunek wolatucha
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Wolatucha (Petauroides volans) - torbacz z rodziny pseudopałankowatych. Jest jedynym przedstawicielem rodzaju Petauroides Thomas, 1888.

Występowanie i biotop[edytuj | edytuj kod]

Wschodnie wybrzeże Australii, również Queensland, Nowa Południowa Walia i Wiktoria. Zamieszkuje lasy, w których dominują eukaliptusy (oprócz lasów deszczowych).

Charakterystyka ogólna[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe dane
Długość ciała 30-45 cm
Długość ogona 45-60 cm
Masa ciała 900-1700 g
Dojrzałość płciowa w drugim
roku życia
Liczba młodych
w miocie
1
Długość życia do 15 lat
(najczęściej 6)

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Wierzch ciała ciemnoszary, kremowy, szarokremowy, nakrapiany lub ciemnobrązowy, spód białawy. Głowa o krótkim pysku, dużych oczach i uszach. Długi ogon jest pokryty gęstym futrem i nie jest chwytny. Pomiędzy łapami ma rozpiętą błonę lotną. Sięga od łokcia do kończyn tylnych i nie jest osadzona, tak jak u lotopałanek, na zewnętrznym palcu.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Jest zwierzęciem aktywnym w nocy. Prowadzi samotnicze życie. Terytorium samca wynosi około 2,5 ha. Samice mają mniejsze terytoria, które mogą zachodzić na siebie. Terytoria oznaczone są silnie pachnącą wydzieliną. Żyje w koronach drzew, sprawnie się po nich poruszając. Dzień spędza w dziuplach. Wolatucha podczas ślizgów może pokonać około 100 m, zmieniając kierunek lotu o 90 stopni. Błona lotna chroni też przed nadmierną utratą ciepła. Okres rozrodczy przypada na marzec. Samica rodzi zazwyczaj jedno młode, które przebywa w torbie matki około 4 miesięcy. Przez następne 3 miesiące młode jest noszone przez matkę na grzbiecie. W wieku 9 miesięcy jest już samodzielne i waży 600 g. Dojrzałość płciową uzyskują po dwóch latach życia.

Podobnie jak koala wolatucha jest zwierzęciem, które odżywia się wyłącznie liśćmi eukaliptusa.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się dwa podgatunki wolatuchy:

  • Petauroides volans minor Collett, 1887
  • Petauroides volans volans Kerr, 1792

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Na wolatuchę polują sowy: sownica wielka i płomykówka przydymiona, dingo i lis rudy.

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii niskiego ryzyka LC[2]. Zagrożeniem dla wolatuchy jest wycinka drzew eukaliptusowych.

Przypisy

  1. Petauroides volans. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  2. Petauroides volans. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 22 października 2008]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Juliet Nagel: Petauroides volans (ang.). University of Michigan Museum of Zoology. [dostęp 30 maja 2008].
  2. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.). 2005.: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.), Johns Hopkins University Press (ang.). [dostęp 30 maja 2008].
  3. E. Keller, prof. dr J. Reichholf, G. Steinbach, K. Zub (tłum. z niem.): Leksykon zwierząt. Ssaki cz. 1. Warszawa: Bertelsmann Media Sp. z.o.o., 2001, s. 33. ISBN 83-7227-610-2.