Wolibórz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wolibórz
Mgły nad Woliborzem
Mgły nad Woliborzem
Rodzaj miejscowości wieś
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat kłodzki
Gmina Nowa Ruda
Wysokość 480 m n.p.m.
Liczba ludności (2009) 1115[1][2]
Strefa numeracyjna 74
Kod pocztowy 57-431[3]
Tablice rejestracyjne DKL
SIMC 0854564
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Wolibórz
Wolibórz
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wolibórz
Wolibórz
Ziemia 50°35′15″N 16°33′11″E/50,587500 16,553056Na mapach: 50°35′15″N 16°33′11″E/50,587500 16,553056

Wolibórz (niem. Volpersdorf[4]) – wieś w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Nowa Ruda.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

12 listopada 1946 r. nadano miejscowości polską nazwę Wolibórz[4].

Administracja[edytuj | edytuj kod]

Administracyjnie wyróżnione są w Woliborzu 2 integralne części miejscowości: osada Podlesie i osada leśna Przygórze[5].

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa wałbrzyskiego.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość jest położona u podnóża Gór Sowich w dolinie potoku Woliborki, między Obniżeniem Noworudzkim a Garbem Dzikowca. Przebiegają przez nią 2 drogi wojewódzkie: nr 384 do Łagiewnik przez Bielawę (obwodnica) i Dzierżoniów oraz nr 385 do Ząbkowic Śląskich i Nowej Rudy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1933 r.[6] w miejscowości mieszkało 2665 osób, a w 1939 r.[7] – 2589 osób[8].

W 2006 r. w Woliborzu mieszkało ok. 1300 osób.

Kolej[edytuj | edytuj kod]

W Woliborzu znajduje się nieczynna stacja kolejowana linii kolejowej nr 327 (kolej sowiogórska).

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Do rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa wpisany jest[9]:

  • kościół filialny pw. św. Jakuba Apostoła z 1514 roku, przebudowywany w latach 1784 i 1821–1822; wieżę zbudowano w latach 1898–1899.

Ludzie związani z Woliborzem[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. BDL :: Bank Danych Lokalnych (pol.). Główny Urząd Statystyczny, 2013. [dostęp 2013-07-18].
  2. Stan na 1 stycznia 2009 roku.
  3. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych. Poczta Polska S.A., kwiecień 2013, s. 1442. [dostęp 2013-07-17]. (pol.)
  4. 4,0 4,1 Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. Nr 142, poz. 262).
  5. Przeglądanie TERYT (Krajowego Rejestru Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju) (pol.). Główny Urząd Statystyczny, 2013. [dostęp 2013-07-17].
  6. Stan na 16 czerwca 1933 roku.
  7. Stan na 17 maja 1939 roku.
  8. Michael Rademacher: Deutsche Verwaltungsgeschichte Schlesien, Kreis Glatz (niem.). 2006. [dostęp 2013-07-17].
  9. Arhitektura: Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków - stan na 31 marca 2013 r. – woj. dolnośląskie (pol.). Narodowy Instytut Dziedzictwa, 2013-07-11. [dostęp 2013-07-19]. s. 79.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. Nr 0, poz. 200)
  2. Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju
  3. Geoportal
  4. Staffa Marek (red.) Słownik geografii turystycznej Sudetów. Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie, T. 11; Wyd. I-Bis, Wrocław 1995. ISBN 83-85733-12-6 (ss. 439–444)
  5. Mazurski K. R. Przewodnik turystyczny: Góry Sowie; Wyd. Sudety, Wrocław 1996. ISBN 83-85550-84-4
  6. Mapa turystyczna Góry Sowie, skala 1:35 000; Wyd. PLAN, J. Góra 2007/2008. ISBN 978-83-60975-44-2
  7. Bryger K. W., Śnieżek T., Przewodnik turystyczny: Góry Sowie; Wyd. PLAN, J. Góra 2006. ISBN 83-60044-74-0