Wolna Armia Syrii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wolna Armia Syrii
الجيش السوري الحر
Państwo Syria
Nazwa skrócona WAS
Data utworzenia 29 lipca 2011
Znak rozpoznawczy Syria-flag 1932-58 1961-63.svg
Motto Zwycięstwo albo śmierć!
(arab. ننتصر أو نموت)[1]
Najwyższe dowództwa
Wojskowe pułkownik Riad al-Asaad

Wolna Armia Syrii (arab. الجيش السوري الحر, Al-Jayš Al-Suri Al-Ḥurr) – główna uzbrojona grupa operacyjna syryjskiej opozycji walczącej w wojnie domowej[2]. W dużej mierze jej trzon stanowią dezerterzy z armii syryjskiej. Powstanie WAS ogłosił 29 lipca 2011 za pośrednictwem filmu umieszczonego w internecie pułkownik Riad al-Asaad oświadczając, że demonstranci występujący przeciwko władzy prezydenta Baszara al-Assada mogą liczyć na ich pełne wsparcie w realizowaniu celu którym jest obalenie panującego reżimu. Przez syryjski reżim uważana za ugrupowanie terrorystyczne[3].

Po tym wydarzeniu coraz większa rzesza buntowników zasilała zbrojną organizację powstańców. W pierwszych tygodniach od powołania WAS, liczba członków liczyła ok. 1 tys., natomiast w grudniu 2011, w szeregi rebeliantów wstąpiło 25 tys. zbuntowanych żołnierzy i ochotników. Najwyżsi rangą wojskowi, którzy przyłączyli się do rebelii znajdowali schronienie na terytorium Turcji. WAS została podzielona na 22 bataliony, które podjęły w całym kraju działalność partyzancką. Rebelianci byli uzbrojeni w to co zabrali ze sobą podczas dezercji. Początkowo buntownicy atakowali patrole i konwoje lojalistów. Dochodziło do ataków bombowych wymierzonych w armię narodową oraz organizowano zasadzki na zasadzie ataku i ucieczki. Ponadto buntownicy prowadzili kampanię zachęcającą byłych kolegów wojskowych przystąpienia w szeregi ruchu powstańczego[4].

16 listopada 2011 Wolna Armia Syrii (WAS) złożona ze zbuntowanych żołnierzy, służących wcześniej w armii rządowej, ogłosiła powołanie tymczasowej Rady Wojskowej. Rada ta miała na celu koordynacje ataków partyzanckich, ochrony ludności cywilnej, a także zapobiegania anarchii[5]. Jednak rola WAS nie ograniczyła się do działań partyzanckich. W miastach takich jak Dajr az-Zaur, Ar-Rastan dochodziło do walnych bitew z lojalistami. Lotnictwo syryjskie bombardowało rebeliantów w miastach Hama, Hims, Ar-Rastan, Dajr az-Zaur i Dara, tak więc opozycjoniści wystąpili do areny międzynarodowej o wprowadzanie w Syrii strefy zakazu lotów. NATO jednak po zakończeniu operacji w Libii odrzuciło możliwość interweniowania w Syrii. Do pierwszych wzmożonych skoordynowanych działań WAS doszło w okresie listopad-grudzień 2011[6].

Na przełomie lutego i marca 2012 w mniej niż miesiąc z armii syryjskiej zdezerterowało ok. 20 tys. żołnierzy, którzy przyłączyli się do Wolnej Armii Syrii[7]. W marcu 2012 udało się zjednoczyć wszystkie jednostki rebelianckie Wolnej Armii Syrii pod dowództwem Wysokiej Rady Wojskowej w Turcji[8]. W kwietniu 2012 WAS liczyła 50 tys. żołnierzy. Mimo marcowych porażek w Hims i Idlib, rebelianci stali się zagrożeniem dla rządu. Opozycyjne oddziały zacieśniły współpracę i koordynację swoich działań. Ustanowiły rady wojskowe w takich miastach jak Aleppo, Dera i Damaszek. Powstańcy ze względu na słabe uzbrojenie, braki w środkach komunikacji i transportu unikali bezpośrednich starć i stosowali taktykę partyzancką. Bojownicy atakowali linie komunikacyjne i wojskowe konwoje za pomocą improwizowanych ładunków wybuchowych (IED), a także granatników przeciwpancernych (RPG). Dezerterzy użyli także kilkakrotnie wyrzutni pocisków przeciwpancernych[9]. W lipcu 2012 wybuchły dwie największe bitwy z udziałem Wolnej armii Syrii. Rebelianci zaatakowali Damaszek oraz Aleppo. W sierpniu siły Wolnej Armii Syrii liczyły ponad 100 tys. żołnierzy[10].

5 września 2012 w Antiochii doszło do zjazdu liderów grup powstańczych, którzy postanowili powołać zawodowe i zunifikowane siły zbrojne, których trzon stanowili dezerterzy w tym ponad sto oficerów i 47 generałów. W związku z tym ogłoszono projekt utworzenia Narodowej Armii Syryjskiej (NAS), zrzeszającej różne grupy bojowe z Wolną Armią Syrii na czele, która jednak zgłosiła zastrzeżenia co do nowej nazwy formacji. Narodowa Armia Syrii miała być całkowicie podporządkowana władzom opozycyjnym z Narodowej Rady Syryjskiej. Nowa formacja militarna ma skupić w swych szeregach wszystkie jednostki, niezależnie od orientacji politycznej. Na czele NAS ma stanąć gen. Mohammed Husajn[11][12]. W połowie września 2012 Wolna Armia Syrii ogłosiła, iż centrum dowodzenia rebelii zostało przeniesione do Syrii, na ziemie kontrolowane przez opozycjonistów. Był to krok ku zjednoczeniu grup bojowych[13].

Na konferencji w tureckim mieście Antalya z 7 grudnia 2012 opozycjoniści wybrali 30-osobowe dowództwo, w którym dominowali politycy związani z Bractwem Muzułmańskim i salafici. Islamiści objęli 2/3 miejsc w dowództwie. Miejsca nie znaleźli tam oficerowie wyższych rang, którzy zdezerterowali z syryjskich wojsk rządowych. Na konferencji obecni byli przedstawiciele państwowych agend bezpieczeństwa USA, Wielkiej Brytanii, Francji, krajów regionu Zatoki Perskiej oraz Jordanii[14]. Szefem sztabu Najwyższej Rady Wojskowej mianowano gen. Salima Idrissa[15].

Źródła [edytuj]

Przypisy

  1. ↑ "FEATURE – Syria army rebels fight from the shadows" (ang.). reuters.com. [dostęp 2011-11-23].
  2. ↑ "Turkey Is Adding to Pressure on Damascus" (ang.). wsj.com. [dostęp 2011-10-05].
  3. ↑ "Syrian Army Colonel Defects forms Free Syrian Army" (ang.). asharq-e.com. [dostęp 2011-08-01].
  4. ↑ Ranks of Free Syrian Army 'gaining strength' (pol.). wp.pl, 2011-12-02. [dostęp 2012-02-09].
  5. ↑ Zbuntowani żołnierze chcą obalić prezydenta (pol.). wp.pl, 2011-11-16. [dostęp 2011-11-16].
  6. ↑ Syrian Opposition Call for No-Fly Zone (ang.). turkishweekly.net, 2011-10-08. [dostęp 2012-02-09].
  7. ↑ Syria Loses 20,000 Troops as Desertions Surge, Turkey Says (ang.). Bloomberg, 2012-03-15. [dostęp 2012-03-15].
  8. ↑ Wolna Armia Syryjska, czyli Dawid kontra Goliat (pol.). wp.pl, 2012-04-13. [dostęp 2012-04-10].
  9. ↑ Wolna Armia Syryjska rośnie w siłę i jest coraz groźniejsza (pol.). wp.pl, 2012-04-04. [dostęp 2012-04-04].
  10. ↑ Free Syrian Army's Riad al-Asaad: Political resolution of the crisis in Syria is impossible (ang.). ruvr.ru, 2012-08-09. [dostęp 2012-10-01].
  11. ↑ Syria: powstańcy utworzą "zunifikowane" siły zbrojne (pol.). wp.pl, 2012-09-06. [dostęp 2012-09-08].
  12. ↑ Ofensywa rządowa w rejonie Damaszku – wiele ofiar (pol.). wp.pl, 2012-09-06. [dostęp 2012-09-08].
  13. ↑ Centrum dowodzenia rebelii przeciw Asadowi przeniesione do Syrii (pol.). wp.pl, 2012-09-22. [dostęp 2012-09-24].
  14. ↑ Syria: rebelianci wybrali swe wspólne dowództwo. W składzie głównie islamiści (pol.). wp.pl, 2012-12-07. [dostęp 2012-12-07].
  15. ↑ Syrian rebels create new unified military command (pol.). Al Dżazira, 2012-12-08. [dostęp 2012-12-08].
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Wolna_Armia_Syrii&oldid=35816724”