Woniawiec balsamowy
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Woniawiec balsamowy | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | Euphyllophyta |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | dwuliścienne właściwe |
| Rząd | bobowce |
| Rodzina | bobowate |
| Rodzaj | Myroxylon |
| Gatunek | woniawiec balsamowy |
| Nazwa systematyczna | |
| Myroxylon balsamum (L.) Harms Notizbl. Königl. Bot. Gart. Berlin 5:94. 1908 |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Woniawiec balsamowy, drzewo balsamowe (Myroxylon balsamum) – gatunek wiecznie zielonego drzewa z rodziny bobowatych. Rośnie w Ameryce Środkowej (Kostaryka, Meksyk, Nikaragua, Panama,Wenezuela, Kolumbia, Ekwador oraz południowym skrawku Ameryki Północnej (środkowy Meksyk)[2].
[edytuj] Morfologia
Dorasta do ok. 26 m wysokości. Korona rozłożysta, okrągła. Kora gładka o szarym lub brunatnym kolorze. Liście skórzaste, nieparzystopierzaste. Kwiaty białe zebrane w gęste grona. Owocem jest strąk, zawierający jedno nerkowate nasienie.
[edytuj] Zastosowanie
- W lecznictwie stosowany jest balsam peruwiański (Balsamum peruvianum FP IV) Jest on patologiczną wydzieliną powstającą pod wpływem kaleczenia i opalania kory pni odmiany balsamowca Myroxylon balsamum Harms var. pereirae . Wydzielina ma przyjemny zapach przypominający wanilię. Jest gęstą ciemną, przejrzystą cieczą o ciemnobrązowym kolorze. Jedno drzewo w ciągu roku dostarcza około 2,5 kg balsamu[3]. W skład substancji wchodzą między innymi: estry benzoesanu benzylu i benzoesanu cynamonylu – (cynameiny), wolne kwasy: cynamonowy, benzoesowy, ferulowy, wanilina oraz kumaryny. Balsam peruwiański działa przeciwbakteryjnie, przeciwpasożytniczo, a także przyspiesza gojenie ran. Jest składnikiem maści maści Mikulicza, zawierającej silnie bakteriobójczy azotan srebra.
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website/Fabaceae (ang.). 2001–. [dostęp 2010-02-26].
- ↑ Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-03-01].
- ↑ Stanisław Kohlműnzer, Farmakognozja, Warszawa, PZWL
