Woniawiec balsamowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Woniawiec balsamowy
Myroxylon balsamum - Köhler–s Medizinal-Pflanzen-140.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad dwuliścienne właściwe
Rząd bobowce
Rodzina bobowate
Rodzaj Myroxylon
Gatunek woniawiec balsamowy
Nazwa systematyczna
Myroxylon balsamum (L.) Harms
Notizbl. Königl. Bot. Gart. Berlin 5:94. 1908
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Woniawiec balsamowy, drzewo balsamowe (Myroxylon balsamum) – gatunek wiecznie zielonego drzewa z rodziny bobowatych. Rośnie naturalnie w Ameryce Środkowej (Kostaryka, Meksyk, Nikaragua, Panama,Wenezuela, Kolumbia, Ekwador oraz południowym skrawku Ameryki Północnej (środkowy Meksyk)[2].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Dorasta do ok. 26 m wysokości. Korona rozłożysta, okrągła. Kora gładka o szarym lub brunatnym kolorze. Liście skórzaste, nieparzystopierzaste. Kwiaty białe zebrane w gęste grona. Owocem jest strąk, zawierający jedno nerkowate nasienie.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina lecznicza
  • W lecznictwie stosowany jest balsam peruwiański (Balsamum peruvianum FP IV) Jest on patologiczną wydzieliną powstającą pod wpływem kaleczenia i opalania kory pni odmiany balsamowca Myroxylon balsamum Harms var. pereirae . Wydzielina ma przyjemny zapach przypominający wanilię. Jest gęstą ciemną, przejrzystą cieczą o ciemnobrązowym kolorze. Jedno drzewo w ciągu roku dostarcza około 2,5 kg balsamu[3]. W skład substancji wchodzą między innymi: estry benzoesanu benzylu i benzoesanu cynamonylu – (cynameiny), wolne kwasy: cynamonowy, benzoesowy, ferulowy, wanilina oraz kumaryny. Balsam peruwiański działa przeciwbakteryjnie, przeciwpasożytniczo, a także przyspiesza gojenie ran. Jest składnikiem maści Mikulicza, zawierającej silnie bakteriobójczy azotan srebra.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website/Fabaceae (ang.). 2001–. [dostęp 2010-02-26].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-03-01].
  3. Stanisław Kohlműnzer, Farmakognozja, Warszawa, PZWL