Woodstock (Nowy Jork)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Woodstock
Państwo  Stany Zjednoczone
Stan  Nowy Jork
Hrabstwo Ulster
Powierzchnia 175,8 km²

(174,8 – ląd, 0,9 – woda) km²

Wysokość 440 m n.p.m.
Populacja (2000)
• liczba ludności
• gęstość

6 241
35,7 os./km²
Nr kierunkowy 845
Kod pocztowy 12498
Położenie na mapie Nowego Jorku
Mapa lokalizacyjna Nowego Jorku
Woodstock
Woodstock
Położenie na mapie Stanów Zjednoczonych
Mapa lokalizacyjna Stanów Zjednoczonych
Woodstock
Woodstock
Ziemia 42°02′N 74°07′W/42,033333 -74,116667Na mapach: 42°02′N 74°07′W/42,033333 -74,116667
Portal Portal Stany Zjednoczone

Woodstock – miejscowość (miasto) w hrabstwie (powiecie) Ulster w stanie Nowy Jork W 2000 r liczyła 6 241 mieszkańców. Miasto słynne jest ze swoich kolonii artystycznych. Nazwa Woodstock stała się synonimem słynnego festiwalu rockowego w 1969 r., chociaż odbył się on w odległej o 100 km miejscowości Bethel.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsi nieindiańscy osadnicy przybyli w te okolice około 1770 r. Samo miasto Woodstock zostało założone w 1787 r.

Ok. 1902 r. do miasta dotarł nowy brytyjski i amerykański prąd estetyczny znany jak Arts and Crafts Movement (Ruch na rzecz sztuki i rzemiosła) zainspirowany przez Johna Ruskina.

Od tego też czasu Woodstock uważany był za aktywną kolonię artystyczną. Gościł np. licznych malarzy z tzw. Hudson River School (Szkoły rzeki Hudson)

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Miasto znajduje się w południowo-wschodniej części stanu Nowy Jork. Zajmuje obszar 175,8 km². Położone jest na wysokości 440 m nad poziomem morza[1].

Demografia (za 2000 rok[2])[edytuj | edytuj kod]

Mapa stanu Nowy Jork

6 241 osób tworzyło 2 946 gospodarstw domowych i 1 626 rodzin.

Gęstość zaludnienia to 35,7 osoby na km².

94,25% to ludność biała, 1,30% – ludność afroamerykańska, 0,21% – Indianie, 1,57% – Azjaci, 0,02% – wyspiarskie (pacyficzne), 0,79% – inne rasy, 1,87% należy do dwu lub więcej ras, 2,56% zalicza się do ludności pochodzenia hiszpańskiego czy latynoskiego.

Z 1 946 gospodarstw domowych 21,7% posiadało dzieci poniżej 18 lat mieszkające z nimi. 44,2% to małżeństwa żyjące razem. 7,9% gospodarstw było prowadzonych wyłącznie przez kobiety. 44,8% gospodarstw nie było rodzinami. 35,5 to gospodarstwa indywidualne. W 10,6% znajdowały się osoby powyżej 65 lat. Jedno gospodarstwo domowe liczyło 2,10 osoby, a rodzinne 2,71.

Średnia wieku wynosiła 48 lat. Na 100 kobiet przypadało 94,7 mężczyzn.

Dochód na gospodarstwo wynosił 49 217 USD, na rodzinę 65 938 USD. Mężczyźni zarabiali 41 500 USD, a kobiety 33 672 USD. Dochód na głowę wynosił 32 133 USD. 6,9% rodzin i 10,2% populacji żyło poniżej granicy ubóstwa, w tym 12,8% poniżej 18 roku życia i 3,9% powyżej 65 roku życia.

Miasto sztuki i muzyki[edytuj | edytuj kod]

Wallkill – pierwotne miejsce festiwalu. W końcu został on przeniesiony do Bethel

Powstała w 1903 r. Byrdcliffe Colony (Kolonia Byrdcliffe) (zwana także Byrdcliffe Arts Colony) jest najstarszą kolonią artystyczną. Została założona przez Jane i Ralpha Whiteheada i ich znajomych: Boltona Browna (artystę) i Herveya White'a (pisarza i filozofa).

Kolonia ta rozkwitała do śmierci Whiteheada w 1929 r. Później Jane i ich syn Peter starali się utrzymać status quo. Po śmierci Jane, Peter musiał sprzedać większość gruntów aby zapłacić podatki i utrzymać samą kolonię przy życiu.

Ten utopijny eksperyment wpłynął na takie postacie jak John Dewey, Tomasz Mann, Isadora Duncan i innych.

W 1916 r. utopijny filozof i poeta Hervey White wybudował kaplicę muzyczną w lesie. Tak rozpoczął się najstarszy festiwal muzyki kameralnej w USA. Tu odbywały się premiery dzieł takich kompozytorów jak Henry Cowell, John Cage, Robert Starrer, Peter Schickele i innych. Ta drewniana sala koncertowa, dzięki doskonałej akustyce nieustannie przyciąga najwybitniejszych muzyków, którzy koncertują tu od czerwca do września.

W mieście ma swoją siedzibę Woodstock Artists Association and Museum (WAAM), jedna z najstarszych artystycznych organizacji w USA. Stała kolekcja zawiera dzieła wybitnych twórców tego regionu.

The Woodstock Guild założona przez artystów z Byrdcliffe w 1939 r. posiada 350-akrową Byrdcliffe Colony. Jest to wielokulturowa organizacja, która sponsoruje wystawy, kursy, koncerty, spektakle taneczne i teatralne. Prowadzi także najstarszy w Woodstock sklep z rękodziełami Fleur de Lis Gallery, gdzie swoje wyroby wystawia ponad 60 artystów.

W połowie lat 60. miasto zostało odkryte przez muzyków z akompaniującej Dylanowi grupy The Hawks, którzy wkrótce zmienili nazwę na The Band. Zakupili oni dom znany dziś jako Big Pink (Wielki Różowy). Gdy w 1966 r. Bob Dylan po nagraniu albumu Blonde on Blonde uległ wypadkowi motocyklowemu, przeniósł się także do Woodstock, gdzie kupił dom. Zaszył się tu na 2 lata. W 1978 r. tak to skomentował Wielki Duch powiedział mi, że potrzebuję odpoczynku.

I tam w suterenie powstała seria znakomitych nieraz nagrań, które wpłynęły właściwie na całą czołówkę ówczesnego rocka. Był tam odwiedzany przez Beatlesów, The Rolling Stones, Hendriksa (który zawsze uważał Boba Dylana za swojego mistrza), którzy wykorzystywali jego pomysły. Grupa Procol Harum otwarcie przyznawała się do tego, że ich powstanie i brzmienie zawdzięczali Dylanowi i The Band.

Był to najbardziej płodny okres w życiu artysty, nawet bardziej owocny od okresu z lat 1961 i 1962. Erupcja jego twórczości w 1967 r. dała chyba najlepszy zbiór utworów Dylana. Być może przyczyniły się do tego całkowicie komfortowe warunki jego sesji nagraniowych w Woodstock. Jak sam później powiedział do Jann Werner Wiesz, to naprawdę jest sposób robienia nagrań – w spokojnym, zrelaksowanym otoczeniu, w czyjejś suterenie z otwartymi oknami i psem leżącym na podłodze. Wszystko to miał w Woodstock. Nikt go nie poganiał, niczego nie musiał. Każda sesja była wynikiem natchnienia i spontaniczności. Nawet jego późniejsze nagrania z The Band nie odtworzyły już tego beztroskiego i wręcz radosnego nastroju. Dylana odkrycie źródeł skąd pochodzi jego muzyka w połączeniu z mocnym zakorzenieniem The Hawks w amerykańskiej i kanadyjskiej tradycji ludowej muzyki (folku) ostatecznie przemieniło ich muzykę w coś prawdziwie unikalnego. I The Band w większym stopniu niż sam Dylan pozostaną wierni temu zespołowemu odkryciu dokonanemu w suterenie Big Pink. Sesje te zaowocowały nagraniem około 150 utworów, co jest ewenementem[3].

Za ich przykładem osiedlili się w Woodstock nowi muzycy. Wszędzie odbywały się jamy. Powstawały nowe zespoły i nagrania.

Około 1972 r. osiadł tu Paul Butterfield i stworzył tu swój nowy zespół Better Days.

Albert Grossman (menedżer Boba Dylana) zbudował tam swoje biuro i studio nagraniowe Bearsville Records, które przyciągało muzyków.

Levon Helm w Woodstock

Levon Helm (z The Band) i słynny czarny producent Henry Glover założyli firmę RCO i ściągali ludzi, których chcieli nagrać do studia. Pragnęli jako pierwszego nagrać Muddy'ego Watersa. The Muddy Waters Woodstock Album okazał się najlepszym studyjnym albumem Watersa nagranym do tego czasu. Na pewno nie jest to najgłębszy blues Muddy'ego ale słychać, że wszyscy dobrze się bawili i byli zrelaksowani (na płycie nagrane są rozmowy muzyków). Ten niecodzienny zestaw znakomitych muzyków obdarzył nagrania żywotnością i energią, której brakło grupie Watersa chyba od czasu śmierci Leonarda Chessa. Album zdobył kolejną nagrodę Grammy Watersowi[4].

Przedstawiciele kolonii artystycznej (dawni i obecni)[edytuj | edytuj kod]

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

Artyści[edytuj | edytuj kod]

Pisarze[edytuj | edytuj kod]

Aktorzy[edytuj | edytuj kod]

Inni[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. United States Census Bureau
  2. Dane ze spisu ludności w 2000 r.
  3. Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1960-1973. Rozdz. 18, str.219–236
  4. Robert Gordon. Can't Be Satisfied. The Life and Times of Muddy Waters. Str. 246, 250

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]