Wotrubakirche

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kościół Świętej Trójcy w Wiedniu
(Wotrubakirche)
Widok ogólny kościoła z Georgsgasse
Widok ogólny kościoła z Georgsgasse
Państwo  Austria
Miejscowość Wiedeń
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Wezwanie Świętej Trójcy
Położenie na mapie Wiednia
Mapa lokalizacyjna Wiednia
Kościół Świętej Trójcy w Wiedniu(Wotrubakirche)
Kościół Świętej Trójcy w Wiedniu
(Wotrubakirche)
Położenie na mapie Austrii
Mapa lokalizacyjna Austrii
Kościół Świętej Trójcy w Wiedniu(Wotrubakirche)
Kościół Świętej Trójcy w Wiedniu
(Wotrubakirche)
Ziemia 48°08′51″N 16°15′13″E/48,147500 16,253611Na mapach: 48°08′51″N 16°15′13″E/48,147500 16,253611
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal wejściowy
Detal zewnętrzny

Wotrubakirche (właściwie Kościół Świętej Trójcy, niem. Kirche Zur Heiligsten Dreifaltigkeit) - rzymskokatolicki kościół w Wiedniu, w dzielnicy Mauer. Wybudowany w latach 1974-1976, według planów rzeźbiarza Fritza Wotruby, jest jednym z najciekawszych obiektów sakralnych stolicy Austrii.

Lokalizacja[edytuj | edytuj kod]

Wotrubakirche znajduje się w pobliżu szczytu Georgenberg w Wienerwaldzie, przy skraju stałej zabudowy miejskiej (na tym terenie w przewadze willowej). Stoi przy skrzyżowaniu ulic Rysergasse i Georgsgasse. Jest to dzielnica 23. - Liesing. Adres: Rysergasse 2.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wnętrze - ołtarz i krucyfiks

Kościół powstał z inicjatywy dr Margaret Ottilinger, w oparciu o pomysł wiedeńskiego rzeźbiarza Fritza Wotruby (1907-1975), który w końcowej fazie życia skłonił się ku rzeźbie i architekturze sakralnej. Realizację wspierał architekt Fritz Mayr. Architekt początkowo zamierzał wykonać obiekt w granicie, w miejscowości Bad Traunstein, ale z uwagi na kontrowersyjną bryłę świątyni, nie wyrazili na to zgody tamtejsi mieszkańcy. Ostatecznie kościół powstał w liberalniejszym Wiedniu, ale oddano go do użytku już po śmierci Wotruby (koniec 1976). Było to szczytowe dzieło życia artysty.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Budynek jest zbudowany ze 152 brył surowego betonu. Poszczególne bloki mają rozmiary od 0,84 m³ do 64 m³. Największy blok mierzy 13,10 m długości. Pomiędzy blokami umieszczone są duże tafle szklane, zapewniające dopływ światła i efektowną jego grę we wnętrzu bryły. Ogólnie obiekt ma 30 metrów długości, 22 m szerokości i 15,5 m wysokości. Na ścianie ołtarzowej wisi duży krucyfiks, który Wotruba zaprojektował dla kościoła w Bruchsal.

Architektura kościoła przemawia do widza formami kubistycznymi, którym wierny był Wotruba przez całe życie. Przejawia się tutaj także duch futuryzmu – kościół zdaje się przemieszczać w przestrzeni, ulegać stałym przemianom, co może symbolizować jego sytuację w czasach przyspieszonej modernizacji. Wotrubakirche może być też uznany za wczesny przejaw dekonstrukcjonizmu. Kościół jest asymetryczny i pozornie chaotyczny, ale w takiej strukturze, według Wotruby, kryje się harmonia i atmosfera sprzyjająca medytacji.

Dojazd[edytuj | edytuj kod]

Dojazd zapewniają autobusy aglomeracyjnego przewoźnika wiedeńskiego - Wiener Linien, linii 60A, kursujące ze stacji S-Bahn Liesing (strefa 100, miejska, obowiązują bilety dobowe).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Rupert Feuchtmüller, Wotruba: die Kirche in Wien-Mauer. Herder, Wiedeń, 1977, ISBN 3-210-24541-X
  2. Friedrich Kurrent, Die Wotruba-Kirche oder der fehlende Mut zur Unvollendeten, w: Friedrich Kurrent, Texte zur Architektur, Pustet, Salzburg, 2006, ISBN 3-7025-0537-7
  3. Franz Loidl, Zehn Jahre Wotruba-Kirche auf dem St. Georgenberg Wien/Mauer 1986, Wiener Katholische Akademie, Wiedeń, 1987
  4. red. Heike Stuckstedde, Architektur - von Jugendstil bis zur Gegenwart, Wien Turismus, Wiedeń, 2001
  5. opisy do wystawy a-schau - Österreichische Architektur im 20. und 21. Jahrhundert, Architekturzentrum Wien, 2009-2010
  6. tablica informacyjna przy kościele
  7. Wien (plan miasta 1:25.000), wyd. Freytag&Berndt, Wiedeń, ISBN 978-3-9922-1563-8
  8. http://www.georgenberg.at/ - oficjalna strona kościoła (dostęp - 4.1.2010)