Wróblewscy herbu Ślepowron

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ślepowron, herb Wróblewskich

Wróblewski herbu Ślepowron – ród pieczętujący się herbem Ślepowron, wywodzący się z północnego Mazowsza, Wilna, także tureckiego pochodzenia z Ordy Najmańskiej, będącej jednym z plemion imperium Dżyngis Chana (według herbarza Dziadulewicza). Herb Ślepowron poszczególnych wymienionych rodzin Wróblewskich różnił się szczegółami w swym wyglądzie.

  • Herb: Wróblewski I, herbu Ślepowron odmieniony – brak dostępu do opisu i wyglądu – linia mazowiecka z ziemi ciechanowskiej.
  • Herb: Wróblewski II, herbu Ślepowron odmieniony – linia mazowiecka z ziemi ciechanowskiej.

W polu błękitnym kruk czarny, trzymający w dziobie pierścień z rubinem, siedzący na łuku napiętym brązowym z tej samej barwy strzałą skierowaną do góry. Na hełmie korona szlachecka, w klejnocie trzy strusie pióra złote. Labry błękitne, podbicie barwy niewiadomej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Istniało kilka linii Wróblewskich herbu Ślepowron, gdzie herb różnił się szczegółami, a mianowicie linie: mazowiecka, wileńska, tatarska. Według herbarza Niesieckiego, Wróblewscy h. Ślepowron zamieszkiwali również dawne woj. płockie, podlaskie, a także mścisławskie.

Linia mazowiecka wywodzi się z północnego Mazowsza, powiatu mławskiegogminy Radzanów oraz powiatu ciechanowskiego – gmina Gołymin Ośrodek.

Linia tatarska-polska wywodzi się z Ordy Najmańskiej, jednego z plemion Złotej Ordy, które wskutek rozkładu imperium i walk dynastycznych osiedliło się w Rzeczypospolitej. Orda Najmańska pod dowództwem Najman-bega (księcia Najmanów) brała udział w bitwie grunwaldzkiej. Według herbarza Dziadulewicza potomkowie linii tatarskiej osiedlili się w miejscowościach Sorok Tatary (Czterdziestu Tatarów) i Rudominy, znajdujących się w powiecie wileńskim, herbarz podaje, że jednym z ostatnich niechrześcijańskich przodków linii tatarskiej wyznania muzułmańskiego był mułła w Sorok Tatarach w XVI wieku, natomiast w XVIII i XIX wieku jeśli nie wymarli, byli już chrześcijanami.

Linia wileńska, Wróblewski II h. Ślepowron odmieniony-wywodząca się od żyjących w II połowie XVIII wieku trzech braci Bazylego i Jana osiadłych na Wileńszczyznie oraz Józefa de Ślepowron-Wróblewskiego osiadłego na Pokuciu w okolicach Kołomyi. Z linii wileńskiej Wróblewskich wywodzą się m.in. Tadeusz Wróblewski, prawnik, założyciel Biblioteki Wróblewskich w Wilnie; Augustyn Wróblewski, biochemik; Walery Antoni Wróblewski, jeden z dowódców powstania styczniowego i Komuny Paryskiej wywodzi się z linii wileńskiej[1].

Linia z Pokucia (gałąź linii wileńskiej) wywodząca się od Józefa de Ślepowron-Wróblewskiego, który osiedlił się w okolicach Kołomyi na Pokuciu pod koniec XVIII wieku. Potomkami Józefa Wróblewskiego osiadłego w Kołomyi byli tarnowianie – Walerian Wróblewski, profesor gimnazjalny oraz córka, Wanda Wróblewska-Składzień, dr prawa UJ, mecenas, komendantka WSK AK Okr. Tarnów, porucznik AK. Po mieczu linia Wróblewskich II h. Ślepowron z Pokucia i Kołomyi wchodziła w związki małżeńskie z Raytarowskimi, Owadowskimi, Marcinowskimi, Zaleskimi, Chrzanowskimi, Święcickimi, Piskozubami[2][3][4].

Wróblewscy pieczętowali się również innymi herbami jak Lis, Gierałt, Jastrzębiec, Korwin, Krzywda, Lubicz, Roch II, Zabawa, Śleporod, jednak według praw heraldyki polskiej były to rody nie spokrewnione ze sobą.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Informacje na temat linii wileńskiej (pol.). [dostęp 2010-03-07].
  2. Paweł Chojnacki „Historia szaleństwa w wyniku anarchizmu - Augustyn Wróblewski 1866 - 1913 (?)” (pol.). [dostęp 2010-03-07].
  3. Linia Ciechanowska (pol.). [dostęp 2010-03-07].
  4. St. Dziadulewicz, Herbarz rodzin tatarskich w Polsce, Polski Antykwarjat Naukowy H. Wildera, Wilno 1929.