Wrestling

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Typowy ring podczas show
Shawn Michaels wykonuje moonsault na Chrisie Jericho

Wrestling (ang. professional wrestling, często skracane do pro wrestling i wrestling; pl. "profesjonalne zapasy", "zawodowe zapasy" ) – rodzaj spektaklu łączący atletykę i sztukę teatralną, będący rozrywką sportową (sportem widowiskowym)[1] popularnym w Stanach Zjednoczonych, Japonii (Puroresu), Meksyku (Lucha Libre) oraz w Kanadzie i Wielkiej Brytanii. Bazuje on na klasycznych zapasach greckich i wolnej amerykance ze współczesnymi dodatkami, takimi jak ciosy, oparte na sile chwyty i rzuty oraz akrobatyczne manewry. Duży wpływ na obecny kształt wrestlingu miały również sztuki walki. Dodatkowym aspektem jest okazyjne użycie improwizowanych broni dla nadania dramatyzmu. Należy wspomnieć że zawodnicy narażeni są na utratę zdrowia i życia. Część z nich kończy karierę na wózku inwalidzkim lub przykuci do łóżka, tak jak Darren Drozdov czy Thomas Billington (Dynamite Kid)[2]. Na taki stan rzeczy wpływają urazy zawodników odniesione podczas walki, prowadzony styl życia, narkotyki, środki przeciwbólowe i sterydy. Organizatorzy tego widowiska mówią o tych zjawiskach niechętnie.

Założenia i konwencje[edytuj | edytuj kod]

Mówiąc o wrestlingu, należy mieć na uwadze, że wszelkie wydarzenia dzielą się na te prezentowane w trakcie show i te odbywające się w prawdziwym życiu, mające jednak wpływ na występy, jak długość kontraktu czy faktyczne kontuzje. Często jednak linia pomiędzy tymi dwoma dziedzinami zaciera się. Także działania podejmowane przez osoby występujące pod prawdziwym imieniem i nazwiskiem, jak John Cena, powinny być traktowane jako fikcyjne i w strefie scenariusza, odseparowane od ich prawdziwego życia. Niektórzy wrestlerzy dzielą jednak elementy osobowości ich charakterów ze swoim prawdziwym życiem. Jednym z takich przykładów jest CM Punk, który zarówno w ringu, jak i poza nim prezentuje styl straight edge.

Kayfabe[edytuj | edytuj kod]

Historycy nie są pewni, w którym momencie wrestling porzucił swoją tradycyjną formę wolnej amerykanki na rzecz rozrywki sportowej. Zawodnicy, którzy pozostali w biznesie po zmianach zaczęli czuć potrzebę utrzymania iluzji oraz nieświadomości publiczności. Te praktyki i różne metody używane w tym celu stały się znane jako kayfabe w kręgach wrestlingowych. Duży zakres slangowego żargonu i eufemizmów pozwoliły wrestlerom komunikować się nawzajem, również w towarzystwie ludzi z zewnątrz. Utrzymywana w sekrecie natura profesjonalnego wrestlingu stała się tajemnicą publiczną, gdy ważne postacie zaczęły przyznawać, że zapasy są formą rozrywki, a nie zawodów. Ujawnienie tego faktu zebrało mieszane reakcje wśród społeczności. Mimo publicznego przyznania się do teatralnej natury pro wrestlingu, wiele stanów w USA wciąż reguluje go jak inne sporty.

Aspekty wykonywania sztuki[edytuj | edytuj kod]

Pokazy wrestlingu mogą być traktowane jako forma teatru z ringiem, strefą wokół ringu i drogą prowadzącą do niego. Pojęcie czwartej ściany jest tu jednak znacznie bardziej ograniczone – publiczność ma wiedzę o tym, że gala jest formą przedstawienia i mogą wchodzić w interakcję z zawodnikami. Pojedynki są częścią długiego fabularyzowanego konfliktu pomiędzy babyfacem (skracane do face, "dobry gość") a heelem ("zły gość"). Zadaniem face’ów jest uzyskanie pozytywnej reakcji od publiczności, natomiast heelów – negatywnej, buczenia.

Zasady[edytuj | edytuj kod]

Nie istnieje organizacja regulująca zasady w profesjonalnych zapasach, jednak istnieją generalne standardy określone na przestrzeni czasu. Każda federacja ma ich swoją własną wariację, lecz są one podobne w celu uniknięcia nieporozumień.

Generalna struktura[edytuj | edytuj kod]

Pojedynki są toczone pomiędzy dwoma bądź wieloma stronami. Każda strona składa się z jednego wrestlera albo z drużyny dwóch lub więcej. Pojedynki drużynowe wykazują pewne formy odrębności i niektóre z reguł tam stosowanych nie znajdują się w żadnej innej odmianie starć. Inne pojedynki są toczone w formie każdy na każdego, z wieloma zawodnikami, lecz brakiem drużyn. W każdym wariancie może być tylko jeden zwycięski zespół albo zawodnik.

Standardowymi metodami zdobycia punktu (fall) są:

  • Przypięcie (pin, pinfall) - przytrzymanie łopatek przeciwnika do maty, zwykle przez trzy sekundy (inne okresy czasu są również w użyciu)
  • Zmuszenie do poddania (submission)
  • Dyskwalifikacja
  • Wyliczenie (countout, count-out) – zbyt długie przebywanie przeciwnika poza ringiem
  • Nokaut albo inne metody obezwładniające przeciwnika

Przypięcia i poddania muszą odbyć się w ringu, chyba że jest to określone inaczej. Większość pojedynków zapaśniczych jest przewidziana na zdobycie określonej liczby punktów. Dawniej starcia były toczone do trzech punktów (best 2 out of 3) albo pięciu (best 3 out of 5). Standardem w dzisiejszych pojedynkach jest zdobycie jednego punktu. Jeśli dla danego starcia jest określony limit czasowy i po czasie nikt nie zdobył wymaganej liczby punktów, pojedynek zostaje zakończony jako remisowy. Alternatywą są starcia toczone w określonym przedziale czasowym (z reguły 20, 30 albo 60 minut), gdzie zdobywca największej liczby punktów po danym czasie zostaje zwycięzcą. Ten rodzaj pojedynku jest najczęściej nazywany Iron Man Matchem.

W starciach wieloosobowych może być używany system eliminacji. Każdy zawodnik, na którym został zdobyty punkt musi opuścić pojedynek. Jest to kontynuowane do momentu, w którym na ringu pozostanie tylko jeden wrestler. Częściej spotykane jest jednak nieużywanie tego systemu i kończenie pojedynków w momencie, w którym jeden z zawodników zdobywa punkt.

W starciach o tytuł mistrzowski, aby mógł on zmienić posiadacza, musi zostać zdobyty punkt poprzez pinfall bądź submission. W wypadku dyskwalifikacji albo wyliczenia mistrza tytuł nie zmienia rąk.

Wiele dzisiejszych pojedynków posiada własne, specyficzne zasady określające metodę jego wygrania. Jednym z przykładów jest ladder match, gdzie zawodnik bądź drużyna musi wspiąć się na drabinę i zdjąć zawieszoną nad ringiem nagrodę. Kluczem do wygrania starcia jest oszołomienie przeciwnika bądź przeciwników na tyle długo, aby zawodnik mógł zdjąć zawieszony cel. Drabiny mogą być używane jako legalna broń. Tradycyjną nagrodą do zdobycia jest tytuł mistrzowski, jednak spotykany jest również dokument potwierdzający prawo do starcia mistrzowskiego w przyszłości albo inna rzecz ważna dla uczestników pojedynku. Innym starciem z własnymi zasadami jest battle royal. W tej walce określona liczba zawodników (najczęściej 20 lub 30) zaczyna jednocześnie pojedynek w jednym ringu. Celem starcia jest wyrzucenie zawodników przez górną linę poza ring tak, aby obie stopy dotknęły podłoża. Pojedynek toczy się do momentu w którym na ringu zostaje tylko jeden zawodnik. Odmianą tego pojedynku jest Royal Rumble match, gdzie dwóch zawodników zaczyna starcie, a inni wrestlerzy dołączają do niego w 90-sekundowym interwale czasowym do momentu wyjścia wszystkich 30 zawodników. Reszta zasad pozostaje taka sama.

Każde starcie musi być nadzorowane przez sędziego, którego decyzje są nieodwołalne. Z racji swojej pozycji w utrzymywaniu kontaktu pomiędzy zawodnikami w ringu a bookerami na zapleczu, sędzia pojawia się nawet w walce, która teoretycznie jego nie wymaga (np. ladder match). Najbardziej podstawową zasadą jest fakt, że akcja musi być widziana przez sędziego, aby mógł zdecydować o przyznaniu punktu bądź dyskwalifikacji. Jest to wykorzystywane przez heelów, którzy po odwróceniu uwagi bądź ogłuszeniu sędziego wykonują nielegalne manewry na swoim oponencie. Od czasu do czasu mogą być wykorzystywani sędziowie specjalni. Funkcję tę mogę pełnić zarówno wrestlerzy, jak i celebryci czy sportowcy. W celu nadania większego dramatyzmu, często wykorzystują swoją władzę do faworyzowania jednego z zawodników poprzez szybkie bądź wolne odliczanie, dopuszczenia do używania nielegalnych przedmiotów czy asystowaniu w ataku na zawodnika.

Pojedynki toczone są w ringu zapaśniczym o kształcie kwadratu, z trzema poziomymi linami i narożnikami otoczonymi miękką nakładką. W większości starć wymaga się od zawodników pozostania w ringu, jednak w niektórych odmianach pojedynki mogą się toczyć i skończyć również poza nim.

Zasady pojedynków drużynowych[edytuj | edytuj kod]

W większości pojedynków drużynowych (tag team), tylko jeden zawodnik z każdej drużyny jest „legalny” czy „aktywny”, zaś drugi z zawodników pozostaje w swoim narożniku, jako zawodnik oczekujący na zmianę. Aby zmienić się z partnerem z drużyny, musi odbyć się kontakt fizyczny pomiędzy nimi, najczęściej dotknięcie dłonią. Jest to znane jako tag. Z reguły, zawodnik który dokonał zmiany musi udać się poza liny w ciągu pięciu sekund. Podczas tego czasu, dozwolone jest wykonanie jednej wspólnej akcji drużynowej.

W Texas Tornado Tag Team matchu, wszyscy uczestnicy starcia są legalni i nie ma potrzeby dokonywania tagu. Wszystkie starcia bez dyskwalifikacji (jak no DQ, no holds barred, ladder match itd.) są de facto toczone z zasadami Texas Tornado, ponieważ sędziowie nie mają odpowiedniej władzy do wymuszenia zmiany zawodników.

Wrestler nie może zdobyć punktu poprzez przypięcie partnera z drużyny, nawet jeśli jest to teoretycznie możliwe. Zasada jest znana jako „Outlaw Rule” na cześć drużyny, która po raz pierwszy spróbowała tej opcji – New Age Outlaws.

Decyzje[edytuj | edytuj kod]

Przypięcie[edytuj | edytuj kod]

Aby zdobyć punkt poprzez przypięcie (pinfall), wrestler musi przytrzymać dowolną częścią swojego ciała obie łopatki przeciwnika do maty w momencie, kiedy sędzia uderza w matę trzy razy (określane jako „three count”). Jest to najczęstsza forma zakończenia starcia. Nielegalne metody przypięcia to między innymi przytrzymanie lin lub ubrań. Takie piny są rzadko zauważane przez sędziów, lecz nawet ich dostrzeżenie najczęściej nie powoduje dyskwalifikacji, a jedynie unieważnienie liczenia. Zdarzają się sytuacje, gdzie obaj zawodnicy leżą na macie i pinują siebie nawzajem. Prowadzi to najczęściej do remisu.

Poddanie, nokaut, obezwładnienie[edytuj | edytuj kod]

Aby zdobyć punkt poprzez poddanie (submission), wrestler musi zmusić swojego przeciwnika do poddania, najczęściej trzymając go w uchwycie (jak figure four leg-lock, arm-lock, sleeper-hold). Oponent może wtedy ogłosić swoje poddanie werbalnie bądź odklepując otwartą dłonią w matę. Utrata przytomności w momencie bycia trzymanym w uchwycie również spowoduje zdobycie punktu poprzez poddanie. W WWE, sędzia najczęściej podnosi dłoń zawodnika do góry, po czym ją puszcza. Jeśli upadnie trzy razy z rzędu, bez prób zawodnika zatrzymania jej w powietrzu, ogłaszana jest utrata przytomności. Najczęściej spotykaną metodą przerwania uchwytu jest złapanie przez zawodnika liny ringu, znane jako rope break. Większość uchwytów pozostawia wolną rękę lub nogę, więc wrestler może odklepać, jeśli tego chce. Zamiast tego, może użyć swoich wolnych kończyn do dotknięcia którejś z lin, złapania jej albo położenia stopy. Jeśli któreś z tych warunków zostało spełnione, zawodnik musi przerwać uchwyt w ciągu pięciu sekund bądź zostanie zdyskwalifikowany.

Zawodnik może wygrać poprzez nokaut, jeśli okładając przeciwnika pięściami spowoduje utratę przytomności. Sędzia sprawdza wtedy jego stan, machając ręką przed jego twarzą. Jeśli nie zareaguje żaden w sposób, ogłaszany jest nokaut. Jest to częsta metoda wygrywania starć przez wrestlerów grających postacie z problemami psychicznymi, którzy nie dbają o przypięcia i zwycięstwa.

Wyliczenie[edytuj | edytuj kod]

Wyliczenie (count-out bądź countout) występuje wtedy, gdy wrestler przebywa zbyt długo poza ringiem, pozwalając sędziemu doliczyć do dziesięciu. Liczenie może zostać przerwane i zaczęte od nowa, gdy jeden z zawodników wejdzie i wyjdzie z ringu. O wyliczeniu mówimy również wtedy, gdy wszyscy aktywni zawodnicy leżą na ringu w tym samym czasie. Jeśli sędzia doliczy do dziesięciu, starcie jest kończone jako remisowe. Każdy, kto wstanie przed czasem przerywa liczenie dla siebie i wszystkich pozostałych. W większości liczących się federacji, mistrzostwo nie zmienia rąk poprzez wyliczenie. Wyjątki od tej zasady występują w wyniku dodania odpowiedniej stypulacji przed pojedynkiem przez osobę z odpowiednią władzą.

Dyskwalifikacja[edytuj | edytuj kod]

Dyskwalifikacja (czasem skracana jako „DQ”) występuje wtedy, gdy wrestler łamie jedną z zasad pojedynku. W starciach ogłoszonych jako „no DQ”, „no holds barred” albo „street fight” zawodnicy nie mogą zostać zdyskwalifikowani. Dyskwalifikacja może być ogłoszona przez wiele powodów:

  • Ignorowanie rope breaku
  • Atakowanie gałek ocznych przeciwnika (eye gouging)
  • Interwencja w pojedynek przez zawodników niebiorących w nim udziału
  • Użycie zabronionego przedmiotu w starciu
  • Użycie zabronionego manewru
  • Bezpośredni atak w krocze (low blow)
  • W Royal Rumble można zostać zdyskwalifikowanym wchodząc do ringu przed swoją kolejnością

Jeśli wszyscy zawodnicy nie przestrzegają instrukcji sędziego, może on zakończyć starcie poprzez podwójną dyskwalifikację. W niektórych przypadkach jest to ogłaszane jako remis, a w niektórych prowadzi do restartu pojedynku. Począwszy od lat ’90, dużą popularność zdobyły starcia bez dyskwalifikacji. Dzięki walkom no DQ, powstały zupełnie nowe jej odmiany, jak Tables, Ladders and Chairs match (stoły, drabiny i krzesła są dozwolone, reszta zasad jak w Ladder matchu), Hardcore match (starcie bez dyskwalifikacji z przypięciami oraz poddaniami zaliczanymi wszędzie, nawet poza budynkiem) czy 24/7 On the Line Title match (zawodnik może zdobyć pas w dowolnym miejscu o dowolnej porze, warunkiem jest sędzia w pobliżu będący w stanie odliczyć fall). W większości federacji, mistrzostwo nie zmienia rąk poprzez dyskwalifikację. Wyjątki od tej zasady występują w wyniku dodania odpowiedniej stypulacji przed pojedynkiem przez osobę z odpowiednią władzą.

Remis[edytuj | edytuj kod]

W niektórych przypadkach starcie może zakończyć się remisowo (draw). Remis występuje, gdy:

  • obaj zawodnicy są wyliczeni
  • obaj zawodnicy powodują podwójną dyskwalifikację
  • obaj zawodnicy jednocześnie wygrywają starcie (podwójne przypięcie, podwójne poddanie bądź odklepanie w momencie zdobycia three countu)
  • sędzia traci kontrolę nad pojedynkiem
  • minął limit czasowy i nie wyłoniono zwycięzcy

Brak rezultatu[edytuj | edytuj kod]

Brak rezultatu (no contest) występuje, gdy warunki wygrania pojedynku stają się niemożliwe do uzyskania. Dla przykładu, jeśli jeden z zawodników doznał kontuzji niespowodowaną przez przeciwnika i nie jest w stanie kontynuować pojedynku, ogłaszany jest no contest. Brak rezultatu jest odrębnym terminem niż remis, bywa jednak niepoprawnie używany zamiennie.

Elementy dramatyzmu[edytuj | edytuj kod]

Starcia zapaśnicze zawierają w sobie elementy atletyzmu i strategii, mimo wszystko jednak celem każdego pojedynku jest wzbudzenie zainteresowania publiczności. Ponieważ starcia są ustawione, dramatyczne akcenty można stosować do wzmocnienia reakcji widzów, co przekłada się na wyższą oglądalność, wpływy z biletów i sprzedaż produktów związanych z zawodnikami.

Charakter/gimmick[edytuj | edytuj kod]

W Ameryce Łacińskiej oraz krajach anglojęzycznych, większość zawodników odgrywa przewidzianą dla niej postać. Niektóre osobowości mogą być nierealistyczne i kreskówkowe, jak Doink the Clown, podczas gdy inne są bardziej nieprzewidywalne, jak Chris Jericho, The Rock czy CM Punk. W lucha libre, wiele charakterów nosi maski chroniące ich sekretną osobowość, co nadaje im cechy superbohaterów. Niektórzy wrestlerzy używają przez większość swojej kariery prawdziwych imion i nazwisk albo ich drobnych modyfikacji, jak John Cena, Bret Hart i Randy Orton. Inni natomiast trzymają się swojego imienia ringowego przez całą karierę, czego przykładami są CM Punk, Chris Jericho czy Shawn Michaels. Czasem nazwa postaci jest zastrzeżona przez federację, zmuszając wrestlera do znalezienia nowego imienia po opuszczeniu jej. Wielu zawodników jest silnie identyfikowana ze swoimi charakterami, jak The Rock czy The Undertaker, korzystając nawet z ich imion publicznie lub wśród przyjaciół. Niektórzy zawodnicy na zapleczu preferują zwracanie się do nich imieniem ringowym. Z reguły, starcia są toczone pomiędzy protagonistą (ulubieńcem publiczności, facem, „dobrym gościem”) a antagonistą (łotrem, heelem, „złym gościem”). Na przestrzeni ostatnich lat uformował się też nowy status antybohatera (tweener), który posiada cechy zarówno dobrego jak i złego bohatera. Każda z postaci może dokonać przejścia pomiędzy byciem facem i heelem zarówno jako nagłe, zaskakujące wydarzenie, jak i budowane wolno na przestrzeni czasu. W niektórych przypadkach zmiana swojego statusu może stać się ważnym punktem w karierze, jak heel turn (face zostaje heelem) Hulka Hogana, który był topowym facem wrestlingu przez ponad dekadę.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Większość pojedynków opowiada historię analogicznie do sceny w filmie bądź odcinku serialu dramatycznego: face czasem wygrywa (triumf) i czasem przegrywa (tragedia). Dłuższe historie powodują większą liczbę pojedynków na przestrzeni czasu. Odkąd większość federacji posiada swoje tytuły mistrzowskie, walka o nie staje się głównym celem ważniejszych konfliktów. Na niektóre konflikty składa się naturalna rywalizacja pomiędzy dwoma bądź kilkoma charakterami, czasem o jakiś cel. W teorii, im dłużej budowany jest konflikt, tym większą uwagę przykładają widzowie. Zależy to jednak od umiejętności osoby budującej historię, tzw. "bookerów" oraz zawodników do opowiedzenia historii w taki sposób, aby publiczność miała ochotę zobaczyć jego kontynuację. Główne starcie wieczoru (main event) to najczęściej pojedynek, który wzbudza największą reakcję publiczności. Od momentu wprowadzenia wrestlingu do telewizji i internetu, poza samymi pojedynkami buduje się historię również z użyciem wywiadów przed lub po walce, dyskusji na ringu, zapleczu czy portalach społecznościowych. Całokształt konfliktów promowany jest w mediach i internecie po przez wszelkiego rodzaju rankingi, wiadomości, filmy i wiele innych.

Wyzwania[edytuj | edytuj kod]

Wrestlerzy są często bookowani do danego pojedynku przez osobę z odpowiednią władzą na antenie. W historii wrestlingu, ustawienie starcia jednego zawodnika z drugim było najczęściej stosowaną metodą tworzenia pojedynków, które nie miały historii za sobą. W obecnych czasach zawodnicy często sami wyzywają jednego z zawodników do pojedynku, czyniąc to drugą najczęściej spotykaną metodą tworzenia wyzwań. Kiedy jest utworzone wyzwanie, bardzo rzadko nie jest ono akceptowane. Jest to robione najczęściej w celu zgarnięcia negatywnej reakcji od publiczności przez heelów.

Promo[edytuj | edytuj kod]

Główną metodą opowiadania historii jest promo, czyli monolog jednego zawodnika bądź dialog dwóch stron w celu podgrzania atmosfery przed starciem lub skierowanie zainteresowania na swoją osobę. Do tego celu stosuje się system nagłośnieniowy, jednak w przeciwieństwie do teatru w użyciu są duże, widoczne mikrofony.

Mistrzostwa[edytuj | edytuj kod]

Profesjonalne zapasy naśladują formę zawodów sztuk walki, dlatego zawodnicy rywalizują o tytuły mistrzowskie bronione przez ich posiadaczy. Najczęściej tytuł jest reprezentowany przez pas mistrzowski. Niemal każda federacja wrestlingu posiada swój główny tytuł oraz kilka o mniejszej wadze. Mistrzostwa główne i poboczne są ustalane dla dywizji, która może rekrutować zawodników w zależności od ich wagi, wysokości, płci, stylu walki lub innych kwalifikacji. Najczęściej każda federacja uznaje jedynie swoje tytuły mistrzowskie, jednak forma wzajemnej promocji pomiędzy federacjami występuje od czasu do czasu. Kiedy jedna federacja staje się właścicielem innej, jej tytuły mogą być bronione w nowej federacji bądź zostać zlikwidowane. Zdobycie mistrzostwa przez zawodnika może być centralnym punktem w jego karierze, stając się wyznacznikiem jego umiejętności ringowych, za mikrofonem oraz przyciągania publiczności. Dla przykładu, Ric Flair jest 16-krotnym mistrzem świata wagi ciężkiej, zyskując przez to status legendy.

Z racji natury profesjonalnego wrestlingu, często spotykana jest maniakalna, obsesyjna chęć zdobycia tytułu przez któregoś z zawodników, co w prawdziwym życiu spotkałoby się z obserwacją medyczną. Najczęściej dotyczy to głównego mistrzostwa federacji.

Wejście do ringu[edytuj | edytuj kod]

Kluczowym elementem w dodaniu dramatyzmu są wejścia zawodników do ringu. Typową sytuacją jest zdobycie największej reakcji publiczności tylko za swoje wejście, zwłaszcza dla głównych gwiazd wracających po długiej nieobecności. Wszyscy wrestlerzy wchodzą do ringu w akompaniamencie muzyki. Z reguły odzwierciedla ona osobowość zawodnika, czasem z muzyką i słowami napisanymi specjalnie dla niego. Razem z wprowadzeniem dużych ekranów na arenę w 1997, zawodnicy WWF/WWE mają również film grający razem z ich muzyką. Innymi elementami często używanymi w wejściu na arenę są efekty pirotechniczne, zaciemnianie areny, wjeżdżanie na arenę pojazdem, mówienie do publiczności czy obecność prywatnej ochrony. Niektóre gwiazdy, takie jak Shawn Michaels, Triple H i The Undertaker wykonują swoje wejście przez trzy minuty i dłużej. Specjalne, teatralne wejścia na ring są przygotowywane z okazji WrestleManii dla czołowych gwiazd WWE, jak John Cena czy Triple H.

Wypadki śmiertelne[edytuj | edytuj kod]

Z racji swojego charakteru, we wrestlingu zdarzają się wypadki śmiertelne. Przyczynami mogą być zawał serca, samobójstwo lub śmiertelne pomyłki na ringu[3][4][5][6][7][8][9]. Poniżej wymieniono tych, których zgon nastąpił w związku z walką, w jej trakcie lub krótko po jej zakończeniu. Lista zawiera rok zgonu, imię i nazwisko lub (i) pseudonim, przyczynę zgonu, oraz wiek zawodnika[10][11][12][13][14]

Nr. Rok śmierci Imię, nazwisko, pseudonim Opis przyczyny lub okoliczności śmierci Wiek zawodnika
1 1911 William „Farmer” Baldwin umarł na ringu
2 1923 Ole Olson
3 1931 „Stanley Stasiak” Ignacy J. Stasiak zawał serca podczas walki 36
4 1934 „The California Red Devil” Jack Lewis zawał serca po walce
5 1934 Joe Shimkus 38
6 1935 Tex Wright 28
7 1936 Mike Romano 40
8 1936 „Cowboy Russell” Jack Ray 40
9 1937 Eddie Baker 36
10 1941 Buddy O’Brien umarł na ringu
11 1951 Jeanette Wolf umarł na ringu 18
12 1952 Terry McGinnis umarł po walce 41
13 1954 Gust Johnstone Cerebral krwotok, umarł na ringu 50
14 1955 „Canadian Angel” „Q-Ball” Jack Rush umarł na ringu
15 1955 „Dennis Clary” Vincent Lizdennis 31
16 1956 Ralph Weaver 50
17 1957 Babe Zaharias 42
18 1958 Gordon McKinley umarł po walce
19 1959 „Ace Gordon” Lou Abrams umarł na ringu
20 1961 Ali Pasha
21 1961 Oyama „Great” Kato atak serca po walce 42
22 1961 Charles „Chick” Garibaldi umarł po walce 46
23 1962 Johnny Demchuk umarł po walce 49
24 1963 Jim Wright zawał serca, umarł na ringu
25 1964 Tex Riley zawał serca po walce 50
26 1964 Louis Papineau umarł po walce 36
27 1968 „Doctor X” Guy Taylor umarł na ringu
28 1968 „Big” Ike Eakins zawał serca, umarł na ringu
29 1969 „Iron” Mike DiBiase umarł na ringu, zawał 45
30 1969 Jim Hady umarł po walce 36
31 1971 Alberto Torres urazy 37
32 1972 Luis Hernandez
33 1972 Luther Lindsay umarł na ringu 48
34 1972 Ray Gunkel umarł na ringu 48
35 1975 „Ron Dupree” Russell Grobes
36 1978 Michel „Mad Dog” Martel 33
37 1979 Bull Martin umarł na ringu 34
38 1979 Sangre India umarł na ringu 23
39 1985 „Tarzan Govender” umarł na ringu
40 1985 Rick McGraw urazy 30
41 1987 Malcolm „King Kong” urazy 51
42 1992 Kevin Corley umarł na ringu 46
43 1993 Jimmy Beal umarł na ringu 20
44 1993 „Oro” Javier Hernandez umarł na ringu 21
45 1993 Larry Cameron Heart zawał serca po walce 41
46 1997 „Plum Mariko” Mariko Ueda wypadek 29
47 1999 Emiko Kado kontuzja, umarł po walce 23
48 1999 Gary Albright zawał serca podczas walki 36
49 1999 Owen Hart wypadek, umarł na ringu 34
50 2000 Mark Mendian umarł na ringu[15][16] 20
51 2000 Masakazu Fukuda wypadek, umarł na ringu[17] 27
52 2000 Tony Nash wypadek, umarł na ringu[18] 30
53 2001 Brian Ong kontuzja podczas treningu[18] 27
54 2003 Chris Candido wypadek, umarł w szpitalu[potrzebne źródło] 34
55 2003 Larry W. Booker umarł w szpitalu po walce[19][20] 51
56 2004 Victor the Bodyguard umarł po walce[21] 38
57 2004 Brandon Starr wylew spowodowany kontuzją[22][23] 19
58 2004 „Dr Destruction” umarł na ringu[18][24] 34
59 2004 Chief Bronkaska atak serca po walce
60 2004 El Misterio de la Muerte umarł w trakcie walki
61 2005 Eddie Guerrero umarł na zawał serca 39
62 2007 Mephisto Lephanto atak serca, umarł na ringu[25] 31
63 2008 Jamel Brown umarł po treningu[26] 15
64 2009 Mitsuharu Misawa kontuzja[27] 46
65 2010 Jeremy Wood umarł po treningu[28] 20
66 2011 Charley Engelfried umarł po walce[29] 17

Najbardziej znany śmiertelny wypadek miał miejsce jeszcze przed walką. Brat wielokrotnego mistrza świata Breta Harta, Owen, podczas gali Over the Edge w 1999 r. zjeżdżał na ring przyczepiony liną do sufitu. Mechanizm zatrzaskowy otworzył się, gdy był na wysokości 22 metrów. Uderzył głową w narożnik, po czym z dużą siłą runął plecami na matę. Zmarł w drodze do szpitala.

Mniej znany wypadek śmiertelny miał miejsce w 2005 roku, kiedy młody wrestler walczący pod pseudonimem „Spider” – Daniel Quirk, pracujący wówczas w federacji UCW, wykonał wysoki skok na przeciwnika, który jednak nie zdołał go dobrze złapać i Dan uderzył głową w matę. Lekarze bezskutecznie próbowali uratować młodego zapaśnika. Zmarł w wieku 22 lat.

Terapii odchudzającej nie przetrzymało serce zapaśnika sumo Rodneya Anoa'i. We śnie zmarł 40-letni Hawk ze słynnego tag-teamu Legion Of Doom/Road Warriors. W wyniku uduszenia zmarł również Crash Holly. 4 grudnia 2009 zmarł samoański zapaśnik Umaga – przyczyną był atak serca. Żona znalazła go nieoddychającego i zakrwawionego, miał krwotok z nosa[30]. 13 sierpnia 2010 w wieku 29 lat zmarł na zawał serca wrestler Lance Cade[31].

Wybrane federacje zapasów profesjonalnych[edytuj | edytuj kod]

Polskie federacje[edytuj | edytuj kod]

  • Do or Die Wrestling (DDW) – pierwsza federacja w Polsce, założona przez Daniela Austina (Don Roid).
  • Total Blast Wrestling (TBW) – założona w grudniu 2009, przez znanego polskiego komentatora wrestlingu i zapaśnika – Andrzeja Suprona.
  • Maniac Zone Wrestling (MZW) - federacja założona w 2014 roku, działająca na Dolnym Śląsku

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons