Wrodzona niedoczynność tarczycy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wrodzona pierwotna niedoczynność tarczycy
Sześciotygodniowe dziecko z objawami żółtaczki (prawdopodobnie świadczącej o wrodzonej niedoczynności tarczycy)
Sześciotygodniowe dziecko z objawami żółtaczki (prawdopodobnie świadczącej o wrodzonej niedoczynności tarczycy)
ICD-10 [1]
DiseasesDB 6612
MedlinePlus 001193

Wrodzona pierwotna niedoczynność tarczycy – zaburzenie rozwoju fizycznego i intelektualnego, u podłoża którego leży niedobór hormonów tarczycy w okresie prenatalnym i w niemowlęctwie. Leczenie polega na podawaniu choremu tyroksyny.

Przyczyny[edytuj | edytuj kod]

Występowanie wrodzonej niedoczynności tarczycy może mieć różne podłoże:

  • zaburzenia (mutacje) genetyczne
  • zaburzenia embriogenezy:
    • niewykształcenie się tarczycy
    • wykształcenie się tarczycy o nieprawidłowej budowie
    • przemieszczanie się narządu w trakcie rozwoju

Objawy[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym objawem choroby u noworodka jest najczęściej żółtaczka. W okresie niemowlęcym dziecko ma spowolnione czynności życiowe, opóźniony rozwój psychoruchowy oraz zaparcia.

Diagnostyka[edytuj | edytuj kod]

Aktualnie w Polsce u każdego noworodka przeprowadza się badania przesiewowe wrodzonej niedoczynności tarczycy, ponieważ jedynie wykrycie choroby i podjęcie leczenia od razu po urodzeniu może uchronić dziecko przed upośledzeniem psychoruchowym.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.