Wrona alaskańska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wrona alaskańska
Corvus caurinus[1]
S. F. Baird, 1858
Wrona alaskańska
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina krukowate
Rodzaj Corvus
Gatunek wrona alaskańska
Synonimy
  • Corvus brachyrhynchos caurinus S. F. Baird, 1858[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Wrona alaskańska (Corvus caurinus) – gatunek ptaka z rodziny krukowatych (Corvidae).

To w całości czarny rdzenny gatunek północno-zachodniej części Ameryki Północnej (poza okresem pierzenia się). Bardzo przypomina inne rozpowszechnione szeroko zachodnie formy wrony amerykańskiej Corvus brachyrhynchos, ale przeważnie osobniki są nieco mniejsze - 33-41 cm długości - i mają proporcjonalnie mniejsze nogi oraz nieco bardziej wysmukły dziób.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Gatunek ten został opisany przez Spencera Fullertona Bairda w 1858 roku[4]. Amerykański Związek Ornitologów uważa, że najbliższym krewnym wrony alaskańskiej jest wrona amerykańska, a możliwe, że jest tylko odmianą należącą do tego samego gatunku[4]. Mieszańce z wroną amerykańską były wprawdzie widywane, ale nie potwierdzono z pewnością ich pochodzenia[5].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Ubarwienie wrony alaskańskie właściwie nie różni się od identycznej pod tym względem wrony amerykańskiej[6]. Przynależność gatunkową rozpoznaje się w trakcie trzymania ptaka w ręku i rozpoznania następujących cech: krótszych skrzydeł i ogona, krótszego stępu i mniejszego dzioba. Gdy znana jest płeć łatwiej jest zidentyfikować wronę. Podobnie jak w przypadku wrony amerykańskiej, obie płci wyglądają podobnie. Starsze osobniki w trakcie sezonu godowego mogą być oznaczone z całą pewnością po cechach widocznych przy trzymaniu wrony alaskańskiej w ręku, takich jak zgrubienia kloaczne (u samców) lub plamy lęgowe (samice). Młodsze ptaki mogą jeszcze nie ujawnić oznak typowych dla osobników w trakcie godów, ponieważ mogą jedynie pomagać w budowie gniazda.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Wrona alaskańska zasiedla przybrzeżne regiony i wyspy leżące blisko stałego lądu w południowej Alasce. Południowa granica areału przebiega przez Kolumbię Brytyjską i stan Waszyngton w USA. Główne żerowiska znajdują się na plażach i wzdłuż linii brzegowej. Widuje się też ją wokół terenów zurbanizowanych.

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Wrona oczekująca na więcej pokarmu

Dieta[edytuj | edytuj kod]

Żywi się bardzo podobnie do wrony rybożernej. Północnozachodnie wrony jedzą ryby wyłowione na mieliźnie, małże (w tym omułki), kraby. Poszukuje jednak też pojemniki na śmieci z których wybiera odpowiednie resztki pożywienia. Widywano te wrony wzlatujące w powietrze z omółkami i zrzucającymi je z wysokości na twarde podłoże, aby po rozbiciu otworzyła się zawartość muszli. Oprócz tego regularnie chwyta owady i inne bezkręgowce oraz zbiera różne owoce (preferuje jagody). Zdarza się jej plądrować gniazda innych ptaków z których wykrada jaja i pisklęta. Potrafi brać pożywienie z ręki człowieka i pamięta osoby, które w ten czy inny sposób pozbywają się pokarmu. Zaobserwowano też zwyczaj moczenia przez te wrony kawałków chleba w wodzie.

Drapieżniki[edytuj | edytuj kod]

Wśród wielu zwierząt, które zagrażają wronom alaskańskim do najczęstszych należą koty, szopy pracze, ptaki drapieżne i kruki. Aby je przegonić wrony zbierają się w większe grupy.

Gniazdowanie[edytuj | edytuj kod]

Opierzone młode, które zleciało z drzewa

Przeważnie gniazduje osobno, ale czasami buduje gniazda w towarzystwie z paroma innymi osobnikami tworząc małe, luźne kolonie wydające na świat potomstwo na drzewach lub rzadziej na większych krzewach. Bardzo rzadko gnieździ się na klifach w tamtejszych niszach lub nawet bezpośrednio na ziemi w ustronnych miejscach, pod warunkiem, że występują tam skalne nawisy zapewniające schronienie. Typowe lęgowisko wrony alaskańskiej zawiera 4-5 jaj.

Głos[edytuj | edytuj kod]

Wydaje bardzo różne dźwięki i zawołania, ale najczęściej jej odgłosy przypominają wysokie "kooł" i wystrzelony z butelki korek. W locie wydaje "łok łok łok", jeśli pozostaje w tyle za grupą. Słyszano też przeróżne formy stukotów i mechanicznych dźwięków grzechotki.

Przypisy

  1. Corvus caurinus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Wrona alaskańska (Corvus caurinus) Baird,SF, 1858. Avibase. [dostęp 18 lipca 2012].
  3. Corvus caurinus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. 4,0 4,1 American Ornithologists' Union. (1983) Check-list of North American Birds. 7th Edition.
  5. Pyle, Peter. (1997). Identification Guide to North American Birds
  6. National Geographic Society. 1983. Field Guide to the birds of North America.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]