Wrona floreska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wrona floreska
Corvus florensis[1]
Büttikofer, 1894
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina krukowate
Rodzaj Corvus
Gatunek wrona floreska
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 EN pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies

Wrona floreska (Corvus florensis) – gatunek ptaka z rodziny krukowatych (Corvidae). To endemiczny gatunek dla obszaru Indonezji (wyspy Flores, gdzie widuje się go w zachodniej nizinnej połowie, i Rinca).

Naturalnym siedliskiem wrony floreskiej są subtropikalne lub tropikalne lasy suche i nizinne tropikalne monsunowe lasy tropikalne. Występuje zwłaszcza wzdłuż cieków wodnych od poziomu morza po 950 m n.p.m. przesiadując głównie w koronach drzew. Zagraża jej utrata naturalnych siedlisk, w tym fragmentaryzacja lasów przez rolnictwo. Żeruje na skrajach lasów i na odpowiednich terenach uprawnych.

Gęstość rozmieszczenia szacuje się na 0,4-2 osobniki żyjące na 1 km2 (zawsze jest niska), co daje ogólną populację 730 do 3 652 ptaków (najpewniej zakres rzeczywisty znajduje się w przedziale 1000-2500 osobników). Nad wybrzeżami spotyka się wronę floreską na pojedynczych bambusach, monsunowych terenach podmokłych lub w buszu z bardzo suchymi i naświetlonymi obszarami. Badania dowodzą, że nigdy nie zbył to ptak liczny, choć więcej tych wron można spotkać na bardziej dziewiczych terenach. Najczęściej spotyka się pojedyncze okazy.

Ten dość zminiaturyzowany gatunek wrony jest ograniczony do bardzo małej populacji, która nadal się zmniejsza w obliczu nasilania wycinki lasów na rodzimych wyspach i pasożytnictwa lęgowego kukieli i żłobianek (w umiarkowanym tempie). Stąd jego status ptaka zagrożonego wyginięciem.

Mierzy 30 cm długości. W całości upierzenie czarne, ciemne tęczówki. Dziób jest do połowy pokryty piórami. Jest mniejszy od wrony wielkodziobej i ma mniej masywny dziób.

Wydaje wysokie odgłosy, różnie schodzące w niższe tony "kwaaa", "kawaraa" i "waak" powtarzane 1-3 razy, ostre rezonansowe dźwięki i świszczące, rechotliwe zawołania kontaktowe.

Przypisy

  1. Corvus florensis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Corvus florensis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]